Zijn ware aard
door Rosa van der Spek, 12 jaar
Met een enorme vaart knalde Chantal tegen een jongen op. "Kijk uit Chant" zei de jongen. Chantal keek op naar de jongen Het was Rob. O nee niet Rob, dacht Chantal. Rob was haar grote liefde. Het was de bink van de klas. "Eh eh eh so sorry Rob" zei Chantal met een rood hoofd. "Geeft niet" zei Rob met een glimlach. Die glimlach! Dacht Chantal en ze zwijmelde helemaal weg. "Eeeh Chant we komen te laat voor de les hoor" zei Rob. "Oja" zei Chantal verschrikt. Samen rende ze naar het lokaal en precies net voor de bel. Waren ze binnen. Snel gingen ze opzoek naar tafeltjes. Er waren nog twee plaatsen over (naast elkaar). YES ik mag naast Rob zitten dacht Chantal. Geïrriteerd keek hun mentrix hun kant op. "Kunnen jullie voortaan wat rustiger doen" zei hun mentrix. "Moeten we dan te laat komen of zo stom mens" reageerde Rob. "Er uit" reageerde hun mentrix.(Als je er uitgestuurd werd bij hun mentrix dan waren de poppen aan het dansen. Je moest ten eerste de rest van de les op de gang zitten. En dan kwam hun mentrix met je praten. En daarna moest je naar de rector. En als je daar heen gestuurd werd. Dan werd je meestal geschorst!!!! ) Rob stond op om naar de gang te gaan. Toen hun mentrix zich omdraaide stak Rob zijn middelvinger op naar de mentrix. Chantal had moeten zien wat een rotjong die Rob was, maar ja liefde maakt blind...... Chantal dacht: dit is mijn kans als ik me eruit laat sturen zit ik een heel lesuur met hem alleen op de gang! "Hee mevrouw die voor mentrix speelt, of moet ik u dikke koe noemen of vet varken" zei Chantal. " Begin jij nu ook al! Ik ben niet dik en ga er nu maar uit!" zei haar mentrix met tranen in haar ogen. Snel pakte Chantal haar spullen. Ze had eigenlijk spijt van wat ze gezegd had maar ze moest toch wat over hebben voor Rob, toch?
Ze ging naast Rob op de gang zitten. " Hee Rob" zei Chantal. "Hee Chant ik wou net weg gaan ik ga echt niet wachten tot onze mentrix komt hoor" zei Rob. Snel dacht Chantal na, ze had nog nooit gespijbeld maar het was wel haar kans om verkering te vragen. Rob had tenslotte al heel vaak gespijbeld. "Ik ga mee!" zei Chantal. "Zullen we naar de stad ik moet nog nieuwe kleren kopen van mijn kleedgeld." zei Rob. "Oké ik ga mee" zei Chantal. Snel pakte ze haar spullen en liep met Rob mee. "Hoe komen we langs de conciërge?" vroeg Chantal angstig. "Het is niet zo erg als hij ons ziet zolang hij ons maar niet herkent" zei Rob. "Maar hoe kunnen we zorgen dat we niet herkent worden?" zei Chantal. "Gewoon muts over je hoofd trekken, slimmerd" zei Rob. Snel trokken ze hun muts over hun hoofd en zetten het op het rennen. 'Hee blijf staan' hoorde ze achter zich roepen. Chantal en Rob begonnen nog harder te rennen. Gelukkig was de stad heel dichtbij de school.
Ze renden de eerste winkel in die ze tegen kwamen. Het was een winkel vol met sieraden. Nog uithijgend bekeek Chantal de winkel. Het waren hele mooie sieraden. En niet eens zo duur. Toen ze naar Rob keek zag ze dat hij verachtend de winkel rond keek. "Dit is echt een winkel voor sloebers wat een Alto winkel zeg" zei Rob. "Ja nogal" zei Chantal maar ze meende het niet. Deze winkel was van haar tante. Gelukkig stond er een ander meisje achter de balie. Maar ze was alsnog bang dat haar tante binnen zou komen. "Laten we gaan Rob" zei Chantal zenuwachtig. "Ik hoef hier geen minuut langer te blijven" zei Rob. Snel gingen ze de winkel uit. En ze liepen de stad in. Ze bleven staan voor een klerenwinkel. Chantal wist dat ze hier hele dure kleren verkochten. "Hier koop ik altijd mijn kleren" zei Rob. Ze gingen naar binnen. "Dat topje vind ik echt wat voor jou Chant" zei Rob terwijl hij naar een topje wees. Chantal keek welke topje hij bedoelde. Het was een paars met roze knoop topje. Chantal vond hem super. Er stond een prachtig rood glitterhardje op. Waar de letters C en R op stonden. Het leek wel of het voor haar en Rob gemaakt was. Toen ze in het labeltje keek zag ze dat C voor clothes stond. De R stond voor RoRo (het shirtje was van het merk RoRo). "Ja heel mooi" zei Chantal zuchtend. Ze keek op het prijskaartje 50 EURO! "Hij is alleen een beetje te duur." zei Chantal. "Maakt niet uit pas dat topje nou maar" zei Rob. Verbaasd deed Chantal wat hij vroeg. "Hij staat je goed Chant" zei Rob. "Dankje Rob jammer alleen dat het zo duur is anders had ik het wel gekocht" zei Chantal spijtig. "Kleed je maar weer om en kom dan met het topje naar die hoek" fluisterde Rob. Chantal kleedde zich om en deed wat Rob gevraagd had. De hoek was precies achter een groot kledingrek. Er was niemand van de winkel in de buurt. "Geef het topje maar aan mij" fluisterde Rob. " Oké alsjeblieft" fluisterde Chantal terug. Rob keek snel om zich heen en knipte toen snel de beveiliging eruit. "Dat gaatje kun je thuis dichtnaaien trek het nu maar onder je kleren aan" fluisterde Rob. " Ma maar da dat is stelen!" zei Chantal ontzet. "Stil man moet iedereen het weten? Bovendien steel jij nooit wat?" fluisterde Rob gëirriteerd. "Nee nee en nog eens nee dit doe ik niet" zei Chantal vastbesloten. "Doe niet zo schijterig zeg" zei Rob.
Opeens zag Chantal dat die Rob eigenlijk helemaal niet zo leuk was als hij eruit zag, en ze besloot dat ze geen verkering meer met hem wilde. "Nee ik wil niet, laten we hier weg gaan" zei Chantal. Zwijgend deed Rob wat ze zei. En ze gingen de winkel uit. Ze bekeken allemaal winkels en praatte niet met elkaar. Onder tussen was hun klas al lang uit. Hun mentrix zou dus ontdekt hebben dat ze weg waren... "Hee daar zijn mijn vrienden laten we daar heen gaan" zei Rob. Chantal keek in de richting die Rob bedoelde. Het waren een stelletje jongens die jointjes aan het roken waren. "Oke is goed" zei Chantal met enige twijfel. Ze liepen naar Rob zijn vrienden toe. En Chantal stelde zich voor. "Hee meissie ook eén" zei eén van de jongens terwijl hij haar een joint voor hield. " Nee ik rook niet en al helemaal geen joints" zei Chantal terwijl ze vol afkeer naar de joint keek. Opeens stonden al Robs vrienden om haar heen. Eentje had zelfs een mes dat hij dreigend voor Chantal hield! "Rob help me" gilde Chantal. "Waarom zou ik?" zei hij en hij grijnsde gemeen.
Opeens hoorde ze een luide schreeuw achter zich. Iedereen keek om het was een agente. "Laat haar met rust" schreeuwde de agente. Snel zette de jongens het op het rennen voordat de agente hen kon pakken. Chantal zakte huilend van de schrik en blijdschap op de grond. "Toen ze goed naar de agente keek, zag ze tot haar schrik dat het mentrix was... "Dankuwel dankuwel mentrix" zei ze huilend. "Rustig maar meid het komt allemaal wel goed. Het spijbelen is je vergeven. En wat je gezegd hebt in de klas ook" zei haar mentrix. "Ik wist niet dat u agent was, u heeft mijn leven gered" zei Chantal snikkend. "Nou ja dan weet je het nu dus meid kom je mee naar mijn auto dan breng ik je naar huis" zei haar mentrix. Nog nasnikkend stapte Chantal in de auto. Wat een sukkel was die Rob. Toen haar mentrix aanbelde deed haar moeder open. Ze trok wit weg toen ze de agente met een huilende Chantal zag. "Wat is er gebeurt Chantal is alles goed met je. Agente waarom breng je Chantal?" zei haar moeder verschrikt. Snikkend vertelde Chantal haar moeder het verhaal. "Kom maar binnen schat dan hebben we het er nog wel over. Agente ik weet niet hoe ik u moet bedanken!" zei de moeder van Chantal. "Het is mijn plicht mevrouw, en tot ziens" zei haar mentrix. (Binnen gekomen) " Chantal je krijgt voor deze ene keer geen straf want je hebt al genoeg meegemaakt, maar ik wil wel dat je een grote bos bloemen koopt van je zakgeld voor je mentrix" zei haar moeder streng. "Ja mam dat zal ik doen" zei Chantal snikkend. Vanaf dat moment wist Chantal: NOOIT op het uiterlijk afgaan.....
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
