Vuur is de redding
door Sandra Hehir
Wat, Arneya keek ongelovig, mam! Ik weet dat je niet aan mij denkt, maar alleen aan de drieling, maar het is onredelijk dat ik niet naar het schoolfeest mag! Voordat er klappen zouden vallen rende Arneya de trap op. Ging de kinderkamer in en haalde Reya en Michaella uit hun wiegje. Zette ze op haar eigen kamer neer en haalde vervolgens Jabetta. Ach, de drieling was wel lief. De drie kleine meisjes waren nu 9 maanden, en Arneya was gek op ze. Maar haar moeder had alleen nog maar aandacht voor Mireja. Mireja was de koppelnaam van de drieling, van elke naam waren de eerste twee letters genomen. Als Arneya iets deed wat haar moeder niet beviel, kwamen er al klappen, geen harde maar toch. Maar toch mishandelde haar moeder Arneya. Vooral geestelijk. Zo mocht ze niet naar het schoolfeest, werd haar verjaardag drie maanden geleden vergeten, met kerstmis vorige maand was er geen geld meer voor Arneya, maar o zo veel voor Mireja. Zo langzamerhand begon Arneya ook een hekel te krijgen aan de drieling. Maar het waren zulke doetjes, vooral Reya. Opeens schoot er in haar hoofd en plan, een plan dat uitgevoerd moest worden!.
Diezelfde nacht maakte Arneya haar plan al waar. Ze stal die avond 2000 euro van haar moeders bankrekening en ging die nacht met een tas vol spullen weg. Onder haar jas, had ze Reya gestopt.. Het was donker op straat, en Arneya wist dat ze al snel een plaats moest vinden om te slapen, en morgen werk. School moest ze maar laten schieten, anders had ze nooit geld genoeg voor Reya en haarzelf. Bij de schuur van haar huis dacht ze opeens aan de kinderwagen, handig voor de spullen, en Reya kon lekker slapen.
Deze plek was fantastisch, in een steegje in een grote houten kist die bij het afvalstond kon Arneya perfect liggen. Uit de kinderwagen van Reya, die ondertussen in diepe slaap was, haalde ze de extra deken en vanuit het mandje onder de kinderwagen haalde de een opgevouwde slaapzak. Al snel viel Arneya in slaap. Ze werd wakker van het gehuil van de baby, dat was Reya natuurlijk. Een potje babyvoeding stilde het gehuil. Arneya keek op haar horloge, het was kwart over 8 's ochtends. Ze ruimde haar spullen op en bedacht wat ze ging doen, op zoek naar werk!
Moedeloos zakte Arneya neer, al snel stroomde de tranen over haar wangen. Niemand had werk voor een 13-jarige, en zeker niet voor een 13-jarige met een kind. Wat is er? Een jongeman van een jaar of 27 hurkte voor Arneya neer. Arneya wist niet waarom, maar ze vertelde het hele verhaal. En ze stond versteld toen de man zei dat hij werk voor haar had. Aan de ene kant twijfelde Arneya, de man was een Europeaan, en geen Amerikaan. Maar na enige twijfel nam ze een besluit, wat het werk ook was.
Huilend lag Arneya daar, het werk was verschrikkelijk, en ze was nog niet eens begonnen! Al toen de man, die zich had voorgesteld als Felix haar de bar in wilde duwen had ze het door. Dit werk, zou ze prostituee moeten worden? Ze zag al die meiden binnen zitten, doffe huis, veel make-up, en het stonk binnen naar sigarettenrook en drugs. Met Reya tegen zich aan gedrukt probeerde Arneya weg te komen. Opeens gaf Felix haar een klap in haar gezicht, trok Reya uit haar armen en gaf deze aan een van de meisjes die aan the choicetable zat. Het meisje keek even verbaasd, maar was daarna vertederd. Nee! Arneya gaf een schreeuw, niemand zou Reya van haar afpakken! Maar Felix was sterk, te sterk. En nu lag ze op een kamer, kamer 7, dat wist ze nog. Ze wist niks, niet waar Reya was, niet wat er zou gebeuren, en niet waar ze uiteindelijk in terecht was gekomen. Ze wist niet hoelang ze daar al was, maar opeens kwam Felix weer binnen met Reya in zijn armen. De kleine lag heerlijk te slapen in zijn armen. Arneya vloog naar hem toe en pakte Reya uit zijn armen. Daarna liep ze achteruit naar een hoek van een kamer. En bleef daar stil zitten. Rustig maar ik doe je niks, zei Felix met een zachte stem. Arneya trilde, hij had haar geslagen, hier zaten allemaal prostituees, hier hoorde zij toch niet, hier kon ze niet leven! Ga weg, hoorde ze zichzelf fluisteren, maar het was nauwelijks hoorbaar. Ze schraapte haar keel en zei hardop, ik wil hier weg! Haha, Felix begon te lachen, nee, dat kan niet, je wilde dit zelf. Wel geef dat kind, ik regel een oppas. Nee, je blijft van Reya af! Hoe bang Arneya ook was, ze zou Reya beschermen. Felix liep naar haar toe en trok haar aan haar armen weg, en wilde Reya pakken. Met een schreeuw wierp Arneya zich op Felix die zich omdraaide. Een vuist trof haar in haar maag. Arneya klapte dubbel en kon alleen nog maar toezien hoe Felix en met Reya vandoor ging. In een flits zag ze daarna een ander meisje in de hal voorbij lopen, zodra dat meisje haar zag liggen haaste ze zich naar Arneya toe. Ben je oke? Je bent nieuw zeker? Ik ben Cate. Arneya droogde haar tranen en bekeek het meisje, ze was waarschijnlijk ietsje ouder dan zijzelf. Ehm. ik ben Arneya, hoe oud ben jij? Mooi zo, lachte het meisje, je kan nog praten, ik ben 14 en jij? Sinds hoelang werk je hier? Arneya was zo verbaasd dat een meisje dat hier werkte zo optimistisch kon zijn. Ze praatte een hele poos met elkaar. Het werk was hier verschrikkelijk, maar kamers 1 tot en met 10 werden alleen gebruikt voor Felix en zijn vrienden, Cate zat in nummer 6, en Arneya in 7, dus ze werd niet uitgeleend aan klanten. Cate, een boze stem klonk vanuit de deuropening, Arneya zag de angst in Cate's ogen verschijnen. Felix liep naar haar toe en gooide Cate op de grond. Arneya wist niks te doen, ze had geen idee hoe ze Cate kon helpen. Ze wilde ertussen springen maar Felix haalde naar haar uit. Cate stond op en rende de kamer uit. Terwijl Felix de kamerdeur achter zich op slot draaide.
Het was weer ochtend... Ondanks alle gebeurtenissen was Arneya gisternacht als een blok in slaap gevallen. Ze trok de kleding aan die in de kast hing, ze vond het verschrikkelijk, maar haar oude kleren waren spoorloos. Ze droeg een felgele panty, met een blauw/rood rokje erboven. En dan een wit truitje met oranje letters. Het truitje was heel sexy, maar Arneya vond het niks. Toen ze beneden kwam zag ze een stuk of 6 meiden zitten. Ook Cate zat ertussen, haar oog was blauw en haar lip was kapot. Toen Felix zag dat ze beneden stond tilde hij haar op en zette haar op een tafel, meiden, opletten! Dit is Arneya, 13 jaar en zit in kamer 7, stel je even voor! Er zijn nog 8 meiden boven, die zie je vanzelf wel!. Felix, ze is doodsbang, laat haar van die tafel, riep een meisje en gelukkig mocht Arneya van de tafel af. Ze ging bij de meiden zitten die zich voorstellen. Cate, Winnie en Samira waren 14, Lynn was 15 en Jill en Leila waren 13. Boven zaten nog 8 meiden, vaag wist Arneya de namen nog. Het was iets van Jennie, Jenniffer, Hanna, Caroline, Janet, Vaila, en de laatste twee wist ze echt niet meer.
Alles deed pijn, niks kon ze meer bewegen, weer was ze Reya kwijt, na de eerste drie weken dat ze hier werkte had ze Reya voor het eerst weer gezien. Nu werkte ze hier al 12 weken, om de drie weken had ze Reya een dag en gisteravond probeerde ze met Reya weg te komen. Helaas kwam ze bij de buitendeur Felix tegen, en ze was helemaal in elkaar geslagen, nu is het weer ochtend... alles deed haar pijn, huilend probeerde ze overeind te komen en ze keek in de spiegel, haar gezicht had nu meerdere kleuren, veel blauw en paars, en verder fel wit en bij haar slapen wat rode plekken, haar armen waren helemaal blauw, over haar rug nog niet te spreken. Iemand probeerde de deur open te doen, maar de deur was op slot. Arn? Doe eens open, ik ben het, Samira! Arneya droogde haar tranen en opende de deur, Samira schrok toen ze haar vriendin daar zag, maar bleef er heel koel onder. Ik wil hier weg Samier, ik wil hier weg!
Naarmate de maanden voorbij gingen, begon Arneya toch een beetje te wennen in de bar. Het werk was nog steeds verschrikkelijk, maar met haar vriendinnen kon ze dit overleven, af en toe was er een klap, maar meestal probeerde ze Felix te ontwijken. Toch dacht ze vaak aan thuis. Reya groeide op, het was nu een meisje van 18 maanden. Op het nieuws zag ze nog steeds opsporingsberichten, in krantenartikelen stonden nog steeds veel stukjes: Nog steeds is er geen enkel spoor van der verdwenen zusjes, de ondertussen 14-jarige Arneya en de 18 maanden oude Reya blijven ook na 9 maanden nog spoorloos, de moeder is hopeloos, ze bekent dat ze voor Arneya een niet altijd goede moeder was, maar na een onderzoek van de politie blijkt dat dit de normale puberruzietjes waren, afgelopen woensdag heeft de politie het hele bos bij Winsfield nog uitgekamd, maar er is niks gevonden, voor tips kunt u bellen naar de politie. Natuurlijk kon ze proberen te bellen, naar de politie, waarom had ze daar niet eerder aan gedacht, gewoon om te laten weten dat ze nog leeft.. Ze pakte de telefoon, die ze eigenlijk niet mochten gebruiken belde het nummer. Met de politie van Otherspiegh, kan ik helpen? Hallo, met Arneya aynewonder. Arneya! Rustig maar, je leeft dus nog, Kun je ons iets vertellen over je situatie? Alles is oke, ook met Reya, ik ben niet ontvoerd maar ik wil wel weg! Help me! Ze begon te huilen, de vrouw aan de andere kant probeerde haar te kalmeren, en juist op dat moment kwam Felix binnen. Hij begon te schelden en gooide de hoorn erop. Pets, een tik in haar gezicht was het gevolg..
Ze sliep.. Het was midden in de nacht, maar iets wekte haar, nee, het wilde haar wekken, maar ze werd niet wakker, haar droom was geweldig, ojee, wat was het benauwd hier, langzaam opende Arneya haar ogen.. Een gele vuurzee en veel rook brandde om haar heen, ze begon te gillen en sprong uit haar bed, ze trok een sweater aan en wilde de kamer uit.. Overal was vuur, overal rook, ze trok de sweater weer uit en hield hem tegen haar mond, op de gang trof ze Cate, die ondertussen ook wakker was geworden, ook zei had een T-shirt voor haar mond gebonden en samen probeerde ze een uitweg te vinden, maar overal waren vlammen, ze konden er nergens meer uit. Opeens zagen ze nog iemand met een gele helm en een zwart pak, het was de brandweer! Help! Gilde de meisjes. Twee brandweerlieden brachten hen naar beneden en hoestend gingen ze naar buiten. Daar stonden nog een paar meisjes. Ook Reyamoest hier ergens in het gebouw zijn. Paniekerig zocht ze om zich heen en gelukkig vond ze haar zusje in de mensenmassa, ze stond samen met haar oppas, dat ze nu als een moeder beschouwde.
Ze moesten naar het ziekenhuis voor onderzoek, kijken of ze geen blijvende gevolgen aan de hoeveelheid rook hadden. Felix was spoorloos, hij had zijn meiden in de steek gelaten na de brand en was gevlucht om ergens anders een nieuwe bar op te starten. Na vier dagen werden de meeste meiden weer ontslagen uit het ziekenhuis, zo ook Arneya en Reya. Ze stonden weer op straat. En Arneya wist precies wat ze moest doen, resoluut pakte ze de eerste de beste bus naar haar eigen woonplaats.
Arneya was erg zenuwachtig toen ze voor haar huis stond, Reya stond naast haar zenuwachtig belde ze aan. Een vrouw deed open, dit was haar moeder. Haar moeder keek eerst heel erg verbaasd, en begon daarna te huilen. Ze sloot haar dochters in haar armen.
Het leven was raar toen ze weer een tijdje thuis was. Jabetta en Michaella waren ondertussen ook een stuk ouder, Arneya kan zich niet meer voorstellen dat ze is weggelopen, vergeleken wat er bij Felix gebeurde was veel erger dan hier.. Nooit, maar dan ook nooit meer, liep ze weg!
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
H oe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
