De vriendschap
door Tamara Pol, 13 jaar
Woedend was ze omdat haar vriendin haar dit aandeed. “Hoe kan ze zomaar 10 jaar vriendschap opgeven?”, zei Tara woedend. Haar beste vriendin Natalie moest ineens niets meer van haar weten en ze zei dat nu Kimberly haar beste vriendin was. Allerlei vragen flitsen door Tara’s hoofd, daardoor let ze niet op het verkeer. Knal boem deng. Er kwam een vrachtauto aanrijden. Tara belandt onder de vrachtauto en raakt in coma. De ziekenauto is snel ter plaatse en rijden haar naar het ziekenhuis. Natalie trekt zich niks van Tara aan en het boeit haar niets dat ze onder een auto is gekomen. 6 dagen na het ongeval komt Tara weer bij bewustzijn. Ze ratelt meteen allerlei dingen uit. En begint het hele verhaal te vertellen over haar en Natalie. Haar moeder wordt bleek en Tara begint te huilen. Haar moeder zegt:,, Stil maar meisje, Natalie was geen echte vriendin, als ze zo’n leuke meid als jij in de steek laat.” Dan komt de dokter binnenlopen en zegt: ,, Het spijt me dit te zeggen, Tara maar je zo nooit meer kunnen lopen, je been moet geamputeerd worden.” Als Tara die laatste woorden hoort raakt ze weer in coma. Na 3 dagen komt ze weer bij en haar been is geamputeerd.
Ze mag naar huis. Maar dan realiseert Tara zich dat ze nu voor altijd in een rolstoel zit. Huilend laat Tara zich in haar rolstoel zakken. Haar moeder spreekt troostende woorden toe: ,, Stil maar, het went wel.” De volgende dag moet ze weer naar school. Ze wil niet maar ze denkt bij zichzelf:,, Tara, je zit wel in een rolstoel, maar laat zien dat je een echte meid bent en ga naar school.” Vlug klimt ze in haar rolstoel en kleed zich aan. Ze rijdt naar de badkamer, en ziet haar broertje Daan staan. Hij wist nog niet dat haar been geamputeerd was en begint te gillen. Tara zegt:,, Daan, niet zo gillen, mijn been is er gewoon af.” Ze komt op school aan en de eerste woorden die ze hoort is: ,, He invalide, kan je niet meer lopen, gelukkig!”. De grootste pester is Kimberly, zij heeft de grootste mond en trekt iedereen met zich mee.
Op een dag deed Kimberly heel aardig en zei:,, He Tara, zal ik je even naar het gymlokaal rijden?’’ Toch vertrouwde Tara het zaakje niet helemaal maar stemde toch toe. Bij het gymlokaal stonden: Natalie, Jochem, Koen, Joy, Jessica, Tanja. Vlug reed Kimberly Tara naar de douches en zette haar onder de douche, tot overmaat van ramp gooiden ze daarna ook nog cola over Tara heen. De hele klas deed mee. Het werd van kwaad tot erger. Vlug meldde Tara zich ziek en reed naar huis. Daar zag ze verhuisdozen staan en dacht:,, Nieuwe buren, leuk, maar het zullen wel rare mensen zijn.” Maar dat had ze verkeerd gedacht. Er kwam een meisje met een rolstoel uit de auto. Het meisje heette Aniek. Aniek kwam ook bij hun op school.
De eerste dag van Aniek was dramatisch. Kimberly kwam spottend op ons af en riep:,, Zo Tara, een mankepoot vriendinnetje gevonden?” Schaterend van de lach liep ze naar het muzieklokaal. In het muzieklokaal hingen allerlei brieven, daar stond op: Vrijdagavond 23 Mei Schoolfeest Om 19.00 uur ,,O nee, ook nog een schoolfeest,”riep Aniek. ,,Ik ga daar niet naar toe hoor, Tara,”zei Aniek. ,,Tuurlijk wel, als je niet gaat vinden ze dat juist leuk, daarom moet je wel gaan.” ,,Nou, ik weet het niet,”aardzelde Aniek. ,,Tuurlijk ga je, kom de les begint.” Na schooltijd rijden Aniek en Tara samen naar huis.
Die nacht ligt Aniek te woelen in haar bed: zal ze wel of niet naar het schoolfeest gaan? Op de avond van het schoolfeest valt alle belangstelling op Kimberly. Kimberly bespreekt wat met Natalie en Joy en ze gaan op Tara af. Aniek stond in een hoekje te praten met meneer Pokdam en keek niet naar Tara om. Voor Tara het wist werd haar rolstoel naar de kelder gereden en ze klapt over de trap naar beneden en er viel een tafel op haar been die daar opgestapeld stonden. Ze riep om hulp maar ze kreeg er geen woord uit. Ze lag te huilen van de pijn en ze hoorde iemand roepen: ,, Tara, waar ben je?” Het was de stem van Aniek! Snel mompelde Tara: ,, Hier…… Help, ik zit in de kelder.” ,,Ik ga hulp halen,” riep Anniek. Maar ze kwam niet verder want Kimberly stond voor de deur. ,,Zo, en wat denk je te gaan doen?” vraagt Kimberly. ,, Ik moest naar de WC maar ik weet niet waar die is,” loog Aniek. Snel rijdt Aniek naar meneer Pokdam en vertelt het verhaal. Meneer Pokdam wacht geen seconde en loopt naar de kelder. Daar ligt Tara en meneer Pokdam pakt haar rolstoel en probeert Tara in haar rolstoel te zetten, dat lukt niet en meneer Pokdam pakt zijn mobiel en belt het alarmnummer. Nog geen tien minuten later arriveert de ambulance In de ambulance denkt Tara:’’Niet weer naar het ziekenhuis,’’ Tara kan niet goed meer praten ze mompeld heel zachtjes:’’ Aniek moet mee naar het ziekenhuis”. Nog geen half uur later arriveert de moeder van Tara en ze zegt:”O meisje, wie doet er nou zoiets?” Tara stamelt:’’ Kimberly deed het”. Meneer Pokdam hoort die woorden en hij rijdt meteen naar het huis van Kimberly. Als hij aanbelt is Kimberly niet thuis en haar moeder zegt dat ze bij Natalie is blijven slapen.
Het feest op school is ondertussen nog volop aan de gang. Ma na een half uur zegt Mevrouw Scheper:’’ Jullie weten waarschijnlijk allemaal wat er met Tara is gebeurt en degene die dit gedaan heeft mag even zijn of haar vinger opsteken” Aarzelend komen er 3 vingers omhoog van Jochem, Koen en Tanja. Kristel die het gezien had en Tara eigenlijk nooit had gepest riep door de aula:”Dat is niet waar, ik heb Kimberly en Natalie en Joy zien smoezen en toen liep Kimberly naar Tara en toen werd ze de kelder ingegooid.” “Vuile verrader” fluistert Kimberly tegen Kristel. “Wacht maar, maandag na schooltijd krijgen we jou wel”
Die maandag gaat Tara weer naar school en ze rijdt meteen op Kristel af op haar te bedanken dat ze gezegd heeft dat Kimberly de boosdoener was. “Graag gedaan”, zegt Kristel. Dan gaat de bel en ze moeten naar Engels. Tara kan haar hoofd er niet goed bijhouden, Kristel degene die nooit wat zei, geen lef had en altijd maar erbij liep, verraadde Kimberly”. Het is voor Tara een compleet raadsel waarom Kristel dit deed. Misschien wilde ze vrienden worden? Dan gaat de bel, “Eindelijk”, zegt Tara en ze rijdt snel naar Aniek toe en naar Kristel. Kristel zegt:’’ Kimberly zei op het feest toen ik had gezegd dat Kimberly het had gedaan, Vuile verrader tegen mij, wacht maar tot maandag na schooltijd.” Als Kristel naar huis wil fietsen hoort ze achter zich: ”Ho eens even”, Het is Kimberly. Verschrikt kijkt ze haar aan en ze zegt:”Ach ga is aan de kant”. “Jongens, pak haar”. Overal komen sterke bodybuilders en drugsverslaafden de struiken uit. Een van de bodybuilder pakt haar zo stevig vast dat ze het uitschreeuwt van de pijn. Een knal in haar gezicht, ze voelde het bloedt langs haar gezicht lopen. Meneer Pokdam die, die harde schreeuw gehoord heeft komt naar buiten gerend en hij treft de bewusteloze Kristel aan. Snel komen Tara en Aniek eraan rijden die alles van een klein afstandje hebben gezien, ze halen snel de schooldokter. Snel komt de schooldokter erbij en die verbind haar hoofd en hij brengt haar naar huis.
Een maand na het ongeval met Kristel komt er iemand in de klas. “Is iedereen van deze klas aanwezig?”vraagt de coördinator. “Nee”,zegt meneer Pokdam, Kimberly is afwezig. “Oh dan zal ik haar moeder even bellen om te vragen of ze ziek is.” Later op de ochtend kom de coördinator binnen en zegt:”Niet schrikken maar Kimberly ligt in het ziekenhuis op de Intensive Care. In haar lichaam zijn drugspillen aangetroffen”. Natalie’s gezicht betrekt en ze fluistert tegen Joy: ”Dat was natuurlijk de afspraak, die ze had met die drugsverslaafden.” “Ja, dat denk ik ook”, fluistert Nathalie terug. Een tijdje later zegt Meneer Pokdam: “Stop even met je werk en luister even naar mij”. Net toen jullie aan het werk waren heeft Tara mij verteld dat jullie haar pesten sinds dat ze in een rolstoel zit, voornamelijk door Kimberly maar ook door anderen. Ik wil degenen die het meest gepest heeft dat die gaan staan.” Aarzelend gaan er een paar kinderen staan, maar meneer Pokdam denkt dat er nog meer kinderen gepest hebben en zegt: “Degene die niet gaan staan maar die wel pesten, krijgen straf: en die straf houdt in dat ze voor 3 maanden geschorst worden, of misschien zelfs wel van school worden verwijderd en in een inrichting voor zeer moeilijk schoolkinderen komt.” Nu staan er opeens veel meer kinderen en er blijven er 5 zitten onder andere Tara, Aniek en Kristel. “Ook wilde ik nog zeggen dat Kimberly een straf krijgt van 4 maanden schorsing en bovendien 1 jaar in die IVZMS ( Inrichting Voor Zeer Moeilijke Schoolleerlingen) komt. Ook mag ze niet mee op kamp.” Joy kijkt Natalie aan en zegt tegen haar: ”Als zij niet meegaat dan gaan wij toch lekker de boel op stelten zetten” Dan gaat de bel en zijn de leerlingen van de klas 2K van de Johannes Vermeer school uit. Aniek zegt tegen Tara: ”Die straf, is toch wel een beetje te erg, vind je niet?” “Nee!!!”, antwoord Tara kwaad, ze heeft een deel van mijn leven verpest met haar gepest, en bovendien is het haar schuld en die van Natalie dat ik een ongeluk heb gehad, want als Kimberly niet Natalie van me had afgepakt had ik nog gewoon kunnen lopen en dan had ik waarschijnlijk niet eens een ongeluk gehad!” “Ja, oke dat snap ik wel, maar toch… 1 jaar naar die IVZMS is toch wel lang”, zegt Aniek. “WAT???, NEEM JIJ KIMBERLY IN BESCHERMING?, WEET JE WAT, WORDT TOCH LEKKER HAAR VRIENDIN!!!!!!!!” En met die woorden rijdt Tara heel snel naar huis.
Als Tara thuis is gekomen is ze alleen. Ze denkt aan vroeger, aan de tijd dat ze nog kon lopen en veel vriendinnen had. Ze dacht aan die leuke tijd die ze met Natalie heeft doorgebracht. Ze pakt een fotoalbum uit de kast en kijkt erin. “WAT? Die foto, dat kan niet! Ik ben dat niet” Moedeloos kijkt ze in het rond. Maar nu begint ze te begrijpen wat eraan de hand is, op de foto is te zien dat haar vader werd neergeschoten waar zij bijstond, haar moeder had dat nooit verteld. Zij had altijd verteld dat haar ouders gescheiden waren. Natuurlijk weet ze nog wel dat van die schietpartij, maar ik heb altijd gedacht dat het een onbekende voor me was. Totdat haar moeder een keer een foto liet zien. Dikke tranen rollen er over Tara’s wangen. Even later gaat Tara met de lift ( aan de trapleuning ) naar boven, daar staat ook een rolstoel. Ze rijdt naar haar raam en ze ziet Aniek zitten langs het water. Dat is de plek waar Aniek altijd ging zitten als ze ergens mee zat. Tara zegt: ”Tss die heeft het er moeilijk mee, tsjonge, wat een medelijden heeft ze voor die trut van een Kimberly.” Tara wist niet waarom, maar een half uur later was ze in het Juliana kinderziekenhuis. Ze reed naar de balie en ze vroeg waar Kimberly Drost lag. De zuster antwoorde:” Kimberly ligt op afdeling 2 lag op kamer 564, maar ze is erg zwak omdat ze net van de Intensive Care af komt. Bovendien zijn haar ouders aanwezig, maar je mag haar best bezoeken, ben je familie?” “Nee”, antwoorde Tara, een vriendin. “Oké afdeling 2 kamer 564.” Tara rijdt naar de lift toe en ze drukt op het knopje. De liftdeuren gaan open en Tara rijdt de lift in. Ze drukt op het knopje waar 2 opstaat. Ze rijdt langs de kamers en ze kijkt op de bordjes met de nummers, 562,563 en 564 hier is het. Ze kijkt door het raam naar binnen en ze ziet Kimberly’s ouders. Waarom weet ze niet maar ze rijdt snel naar de lift.
Een jaar later komt de coördinator binnenlopen en zegt: ”Na een jaar hardknokken voor haar leven is Kimberly op 15 jarige leeftijd overleden, gisteravond om 21.46 uur.” Joy en Nathalie barsten in tranen uit. Op de begrafenis worden de laatste woorden uitgesproken: Je laatste jaar was met pijn, we zullen je missen.
Wil je Tamara mailen: racerlover@hotmail.com
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
