Vriendschap met een vijand
door Cindy Tieleman, 11 jaar
Boos stampte Cindy naar huis. Bah, wat had het voor zin om met die heks en te spelen. Als ze je uit liep te jouwen, is er geen zak meer aan. Evi zocht het zelf maar uit. “Die meid kan ook niets anders dan huilen”, klonk het vaag achter haar. O nee, daar had je Shelly en Stacey. Nu is het feest helemaal compleet. Shelly en Stacey waren de meest vervelende meisjes die je je kon voorstellen. Ze sloegen je in elkaar zonder reden en waren zo brutaal als de neten. En als Dave erbij was, dan waren je dagen gelijk geteld. Cindy rende gauw naar haar huis. Ze had geluk, Shelly en Stacey hadden haar niet gezien. “Hé Cindy, heb je zin in een potje voetballen?” Vrolijk kwam Emma op haar af. Cindy knikte. “Gelukkig is Emma er nog”, dacht ze. Bij het voetbalveldje gingen ze om de beurt in het doel staan. Na een paar keer overgeschopt te zijn kwam de bal op de tamelijk drukke weg, ernaast. “Ik haal hem wel”, zei Cindy. Voorzichtig ging ze de weg op. Toen ze de bal op wilde rapen zag ze de auto te laat. Boooeeem!!!!!!!!!! Er klonk een keiharde knal. Het leek erop dat de bal met volle vaart tegen Cindy aan was gereden…Maar Cindy had geluk. Ze was net op het nippertje weggesprongen en de knal was van de bal, die er wel hard tegenaan gekomen was. Geschrokken kwam Emma op Cindy af. “Alles goed?” piepte ze angstig. Cindy, die van schrik helemaal buiten adem was, knikte.”Was die bal erg duur?” vroeg Cindy. “Het gaat nu niet over die bal maar over jou”, zei Emma, terwijl ze de weg afspeurde naar de bal. “En volgens mij is er met die bal niets aan de hand”. Emma had de bal gevonden en rende ernaar toe. “Hij is niet lek of zo”, zei ze, terwijl ze probeerde te horen of er lucht uit kwam. Cindy liep naar haar toe. “Dan kunnen we gewoon weer verder voetballen”, zei ze. Maar Emma werd spierwit en schudde nee. Cindy keek haar niet-begrijpend aan. Emma wees naar het veldje en Cindy volgde haar blik. Nou, dat was geen goed idee geweest. Nog geen tien meter van hen vandaan stonden Stacey en Shelly. Alleen was het nog te verdragen als Dave er niet bij was geweest. “Schrijf maar gauw een testament”, fluisterde Emma. “Bij hem kom je niet levend vandaan”. Cindy, die al helemaal niet in een goede bui was, had zin om ze eens lekker in hun gezicht te timmeren. Dit kon ze deels verdragen.”Ga weg, we kunnen ook wel voetballen zonder jullie”, zei ze met heldere stem. “Daar zal ik maar niet zo zeker van zijn”, zei Dave en er glinsterde een onaangename schittering in zijn ogen. Cindy kon niks meer verdragen en zoefde als een speer naar Shelly toe, die maar een beetje stom stond te hinniken. “Ik hou niet van gepest, daarvoor krijg je deze”, riep Cindy, en ze gaf Shelly een dreun in haar oog.”Rot kind, jou krijg ik nog wel”, zei Shelly huilerig. Toen barste ze in huilen uit en zette het op een lopen. Cindy keek haar tevreden na, maar werd toen onderuit gehaald door Stacey. Cindy stond snel op. “Deze krijg je voor het slaan van onschuldige mensen!” gilde Cindy en ze sloeg Stacey hardhandig onderuit. Stacey keek verschrikt en liep ook gauw naar een veilige plaats. Nu was Dave nog over. “Hem kan ik niet zo gemakkelijk weg krijgen”, dacht Cindy. Dave keek een beetje bangig naar Cindy, maar was nog niet uit het veld geslagen. Dave begon zonder enige waarschuwing te rammen. Emma keek verstijfd van angst toe. Maar toen ineens was het een echte strijd, op leven en dood. Dave had op de gevoeligste plek van Cindy`s hoofd geslagen, de slaap, aan de zijkant van je hoofd. Die arme Cindy werd duizelig en viel neer op de grond. Dave keek gemeen, maar toen verschrikt. Hij pakte zijn mobiele telefoon. Cindy hoorde nog net Emma om hulp gillen. Wat was er aan de hand, kon Cindy zich nog net afvragen voordat alles zwart werd…
Ruim een maand later kwam Cindy weer bij. Eerst werd alles wazig, maar haar beeld werd steeds scherper. Twee mensen stonden boven haar, en Cindy herkende haar vader en moeder. O, jee, opeens voelde ze een knallende hoofdpijn opkomen. Cindy`s moeder barstte in snikken uit. Haar vader troostte haar en legde zachtjes uit wat er gebeurt was. “Je bent flink in elkaar geslagen”, fluisterde hij. Cindy wilde wat zeggen, maar het lukte niet zo goed. Er kwam alleen wat gepiep uit haar keel. Ze was ook zo moe. “Je hebt meer dan een maand in coma gelegen”, vervolgde haar vader.”Je hebt geluk gehad, want je had wel dood kunnen zijn. Hoe voel je je nu?” Cindy haalde haar schouders op. Ze ging een beetje overeind zitten en bekeek de kamer waar ze lag. Het duurde een tijdje voordat ze door had waar ze was en wie er in deze kamer zat. Shelly, Stacey en Dave zaten in de stoelen tegenover Cindy`s bed en waren, zo te zien, blij dat Cindy weer bijgekomen was. Emma was er ook bij. “Is het te druk voor je?” vroeg Cindy`s moeder. Cindy schudde nee. Ze vond het juist gezellig dat er zoveel mensen waren. Zoveel mensen die om haar gaven…
Cindy bekeek de kamer nog eens goed. Hij was volgehangen met kaarten, tekeningen en andere dingen waarop teksten stonden zoals Beterschap, Word gauw weer beter en Sterkte. Shelly, Stacey en Dave hadden ook een andere uitstraling. Niet langer arrogant, ordinair en gemeen, maar eerder aardig en begripvol. Het voelde aan als een groep vrienden.
Een paar weken later voelde Cindy zich al stukken beter. Morgen mocht ze al naar huis. Cindy zat in bed en bekeek de stapel kaarten die ze vandaag binnen had gekregen. Totaal had ze er van Shelly 10, van Stacey ook 10 en van Dave 15. Emma zat op het krukje naast Cindy`s bed en keek mee. “Die heb ik gekocht bij Kazen en Ko.”, zei ze, wijzend op een kaart met allemaal schattige hondjes.”Zo lief”. Intussen kwam er een verpleegster binnen. “Hier een brief voor jou, Cindy”, zei ze vriendelijk.”En die jongen zei dat niemand anders hem mocht lezen”. “Dank je wel, Lola”, zei Cindy, en ze pakte de brief aan. De verpleegster ging weer weg.”Mag jij die verpleegster gewoon bij de voornaam noemen?” zei Emma ongelovig. Cindy knikte. “ Ze had geen zin in dat mevrouwgedoe”. Emma keek op haar horloge.”Als ik op tijd thuis wil zijn, dan kan ik wel opschieten. Doei!” En Emma was weg. Cindy besloot even te gaan slapen, maar herinnerde zich opeens de brief weer. Ze pakte de envelop, haalde de brief eruit en begon te lezen. Tijdens het lezen werden haar ogen groot van verbazing. Dit kon niet waar zijn. Een brief van Dave waarin hij verkering aan haar vraagt? Cindy vond hem steeds aardiger worden. Op dat moment kwam Dave binnen. “Heb je die brief al gelezen?” vroeg hij. Cindy knikte. Ze haalde diep adem en zei:”Ja”.
Cindy en Dave hadden dus verkering. Ze waren echt verliefd geworden en Shelly, Stacey, Emma, Dave en Cindy waren een groepje vrienden geworden.
Er was nog een ding wat Cindy dwars zat. Dat was Evi. Ze had geen eens kaartje gestuurd of gebeld hoe het met haar ging. En ze wist wat er gebeurt was.”Laat die kat toch”, had Dave gezegd.”Je kan haar altijd nog neerslaan”. Daar moest iedereen om lachen. Op dat gebied was Dave nog geen steek veranderd.
Het was zomervakantie, veel weken na het incident. Cindy en Emma liepen over het Dillenburgplein, een plein met allemaal winkels erbij, toen ze Evi zagen lopen. Ze liep met een vriendin en toen ze Emma en Cindy zagen begonnen ze te smoezen, te lachen en te wijzen.”Ga je me neerslaan?” lachte ze uitdagend naar Cindy.”Ik verlaag me niet tot jouw niveau”, zei Cindy.”Je durft zeker niet”, zei Evi pesterig.”Integendeel…”zei Cindy terwijl ze op Evi afliep en haar onderuit haalde,..”Je kunt er zelfs twee krijgen voor de prijs van een”. Evi stond op en liep gauw weg. “Dat was de laatste keer dat ik dat doe”, zei Cindy.”Ik beloof dat ik voortaan niet meteen ga slaan als ik iemand toevallig niet aardig vind”. Emma keek haar ongelovig aan.”Het gaat nu net zo goed”, zei ze. Cindy stikte opeens van het lachen en Emma ook. Zelfs omdat ze niet eens wist waarom ze nou lachten.
Je kunt je reactie direct naar Cindy sturen: cindy.tieleman@12move.nl
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
