Touch of art
door Daphne Steenbergen, 12 jaar
Heel, heel, héél lang geleden, echt héél lang geleden, nog voor de eerste wereldoorlog, in de tijd dat mensen of héél weinig of héél veel geld hadden, in de tijd dat de paarden werden verhandeld op de markt, aan één of andere stinkend rijke boer met een groot landgoed en een luxe boerderij, werd er een meisje geboren, ze was klein en lief. Ze had kleine, rozeteentjes en haar oogjes keken nieuwsgierig in het rond. Tien zachte vingertjes graaiden door de lucht en kregen een neus te pakken waar ze har d in knepen. Haar moeder lachde. “Jij kleine ondeugd” zei ze lachend en ze tilde het meisje op. De vader kwam er ook bij kijken. “Ik ga werken, ik ben vanavond op tijd thuis voor het avond eten” zei hij. Wat hij had gezegd had niet geklopt, hij was niet thuis gekomen die avond. Niemand weet waarom niet, hij was gewoon zomaar verdwenen. Niet aangekomen op zijn werk, maar wél thuis weggegaan. Een raadsel, blijft het altijd, hoe deze mensen verdwijnen. Het meisje had gehuild, toen haar vader haar niet in slaap zong. “Stil maar” had haar moeder haar gesust. Ze legde het meisje weer terug in haar bedje.
Het meisje had na haar geboorte de naam Lisette gekregen. Nu had ze nog blonde piekhaartjes, maar na 15 jaar waren dat mooie blonde krullen geworden. En niet alleen het haar, Lisette zelf was groot en knap geworden. Ze haalde elke morgen brood bij de bakker, lekker vers, warm brood. Lisette liep nog even snel de markt over. Ze kocht nog een kan melk bij een boer en besloot om ook maar meteen een stuk koek te kopen. Toen ze een grote hap van haar koek nam zag ze het mooiste paard dat ze ooit gezien had. Het was een prachtige zwarte Fries. ‘Wauw! Wat zou ik graag een paard hebben!’ dacht Lisette terwijl ze zich door de menigte duwde en vooraan ging staan. Het paard glimde in het zonlicht. Het paard bries zachtjes toen Lisette vooraan ging staan, alsof het wilde zeggen ‘Koop me, alsjeblieft’. De koopman brulde het uit. “ZEVENDUIZEND MUNTSTUKKEN, EENMAAL ANDERMAAL…. .” Het paard keek Lisette aan. Lisette zag haar droevige blik. “VERK…” “NEE! Wacht!” riep Lisette terwijl ze haar hand omhoog stak. Ze werd meteen knalrood, want ze wist dat haar moeder een paard niet kon betalen. “Ja?” zei de koopman. Toen Lisette niks zei werd hij boos. “WAT?” riep hij kwaad. Lisette keek hulpeloos om zich heen. Haar blik kruiste die van een knappe jongeman. Hij zag Lisette en keek naar zijn vader. “Pa” zei hij maar zijn vader reageerde niet. Hij trok aan zijn vaders mouw. “Paahaa…” “Ja.. Hé Dave, wat is er nou weer?” ‘Nou, ik bedoel… Kunnen wij geen bod doen? We hebben geld zat ik bedoel… Nou… Ik vind het zo zielig voor dat meisje.” Zijn vader keek met open mond naar zijn zoon. “Wat? Je wild dat ik geld uitgeef voor een stomme knol, alleen maar voor een zielig meisje?” De jongen werd boos. “PA! Het is geen knol, het is een PAARD! En het is niet zomaar een meisje, ik bedoel… Ze is best knap.” Zijn vader knikte, alsof hij wou zeggen dat zijn zoon gelijk had. “Algoed” zei hij zuchtend en hij stak zijn hand op. “ACHTDUIZEND” riep hij. Zijn zoon glimlachte. Lisette keek langs alle mensen angstig naar de jongen. De jongen schonk haar een vette knipoog. De koopman knikte. “VERKOCHT!” riep hij. Hij liet het paard weer naar achteren brengen. Er kwam nu een wit paard naar voren, maar het was niet zo mooi als het zwarte paard. Er werd ook maar vierduizend munstukken voor geboden. Zo te zien was de koopman hier niet echt blij mee. Hij bleef maar door brullen. “KOM OP MENSEN, DIT IS EEN BIJZONDER PAARD, ZE GAAT HET VER SCHOPPEN, ZE IS PRACHTIG WIT… VIERDUIZEND MAAR? EENMAAL ANDERMAAL, NEE WACHT ZIE IK DAAR NOG EEN HAND?”
Lisette werd er gek van. Ze aarzelde even, maar liep toen langs de voorkant naar achteren. Het zwarte paarden stond daar te grazen. De jongen stond bij zijn vader die het paard afrekende. Voorzichtig liep Lisette naar de jongen toe. Die keek verrast op. “Hé! Ik dacht al dat je niet meer zo komen…” Lisette glimlachte. “Hoe heet jij?” vroeg ze. “Ow, ik heet Dave, ik woon op de buitenweg. Daar hebben mijn vader en moeder en ik een boerderij, met een groot landgoed eromheen. We hebben kippen, varkens, koeien en schapen, maar nog geen paard. En ik zag jouw zielige blik… Die kon ik gewoon niet uitstaan van zo’n knap meisje als jij..” Lisette begint te blozen. Ze kijkt naar haar voeten waardoor haar krullen voor haar gezicht vallen. “En als je wil mag je haar best wel eens komen opzoeken….” Lisette knikte. “Maar.. Ik moet naar huis. Mijn moeder wacht op me.” Dave keek teleurgesteld. “Vraag anders of ze ook even komt” probeerde hij. “Oké.. Ik zal het vragen, maar hoop niet te veel.” Lisette keek Dave aan en wilde zich omdraaien. “Dag” zei Dave nog snel en hij gaf haar een vluchtige kus op haar wang. Daarna rende hij naar zijn vader en het paard toe.
Lisette liep terug naar huis. Als ze binnenkomt zit haar moeder ongerust in de stoel. Ze springt op en loopt naar Lisette toe. Ze omhelst haar. “Lief, waar was je? Ik was zó ongerust…” Lisette glimlacht. “Kom eens mam” zegt ze zacht terwijl ze haar moeders hand pakt. “Ik moet je wat laten zien.” Lisette trok haar moeder over heel de markt heen, en haar moeder begon steeds nieuwsgieriger te worden. “Ogen dicht” zei Lisette en ze duwde haar moeder naar achteren. Dave zag Lisette terug komen met haar moeder. “Ssst” zei Lisette en ze legde haar wijsvinger op haar mond. Dave glimlachde. “Kijk maar” zei Lisette toen haar moeder voor het zwarte paard stond. Langzaam opende Lisette’s moeder haar ogen. “Oh… Hoe kom je daaraan?” Lisette kijkt naar Dave. “Mijn vader heeft haar gekocht. U en uw dochter mogen wel eens op bezoek komen” vertelde Dave. Lisettes moeder liep naar het paard toe en gaf het een klopje. Ze keek opzij naar Daves vader. “Peter?” zei ze verrast. Lisette keek vragend naar de vader van Dave. Hij glimlachde. “School” zei hij en hij omhelsde Lisettes moeder. Dave knikte. “Zullen we naar mijn huis gaan…. Uh?” “Lisette, ik heet Lisette!” Ze glimlachte. Dave knikte weer. Hij pakte haar hand en trok haar mee naar het paard. Hij streelde het over zijn hals. Het paard begon zachtjes te hinneken. “Ik noem je Black” besloot Dave. “NEE!” zei Lisette. Ze schrok zelf van haar felle reactie. “Ik bedoel… Touch of Art is een veel mooiere naam.” Dave glimlachde. “Touch” zei hij zacht terwijl hij met zijn hand over de gladde vacht van het paard liet glijden. “Touch” zei Lisette bevestigend terwijl ze haar arm om Dave heensloeg.
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee ! !
omhoog home
