Ik val je tegen
door Barbera de Ruijter
Marlies starte de computer op. Zou hij er weer zijn in de chatbox? Of misschien een mailtje? Zo, die computer was opgestart, nu het internet nog. Sinds dat ze adsl hadden kon Marlies zo vaak chatten als ze wilde. Zij en haar broer hadden net zolang gezeurd totdat het mocht. Eerst haar mail maar eens ophalen. Snel keek ze naar het rijtje mailtjes. 1 van haar nicht Marieke, 3 van haar mailvriendin Franca, en daar. Yes! Marlies klikte op het mailbericht van Jorit. Ze had Jorit een keer ontmoet in de chatbox, en zinds die tijd hadden ze al heel wat gemaild en gechat met elkaar. Marlies had een foto van hem gekregen, en ze was gelijk verliefd op hem geworden. Zelf durfde ze geen foto te sturen. Ze was veel te bang dat hij dan op haar af zou knappen. Hij had al een paar keer gevraagd om een foto, maar ze had gezegd dat ze die niet had. Als hij haar gezicht vol puistjes zou zien, en wat nog veel erger was: Die hazenlip! Daar had Marlies erg veel moeite mee, en ze had het Jorit niet verteld. Haar gezicht zag er gewoon niet uit! Ze merkte wel aan alles dat Jorit haar ook erg leuk vond.
Zou ze het toch eens vertellen? Er stond niet veel bijzonders in het mailtje. Marlies ging daarom maar snel naar de chatbox. Oei, wat was het druk. Haar ogen vlogen langs de rij met namen. Jolien, freek, ferry, jolande, melanie, kim, nanda, mareie, sophie, jolet, merel, nicole, frans, huib, fieke, jorit! Snel klikte ze met de muis op zijn naam. Wat zou ze doen ? Samen met hem in een gesloten chatbox gaan,
of zo, zodat dat er meer konden mee lezen? Ze wist dat Jorit het beter vond dat niemand mee kon lezen, en daarom ging ze maar naar een gesloten chatbox. Jorit kreeg vanzelf een melding, en nu kon niemand meelezen.Marlies: Hey, Jorit! Hoe gaat ie?
Jorit: Ha Marliesje! Oh, best hoor. Ben je weer door je huiswerk heen gekomen?
Marlies: Ja, het viel vandaag wel mee, het was bijna allemaal maakwerk.
Jorit: Nou, ik had 2 reps om te leren, en een so.
Marlies: Ben je er al klaar mee?
Jorit: Ja, zo ongeveer. Ff wachten, ik moet ff m'n broertje wegjagen. Ik heb over je verteld, en hij zit nu een beetje te zeuren.
Marlies: Wat zegt ie allemaal dan?
Jorit: Oh, over verkering, en weet ik veel allemaal. Ik zou eigenlijk wel een keer met je af willen spreken. Jij?Marlies zat een poosje na te denken. Wat moest ze nu doen? Ze wilde jorit echt een keer ontmoeten. Maar als hij haar zou zien? Moest ze niks zeggen,of moest ze het vertellen?
Jorit: Lijkt het je niet leuk? Marlies, ik heb je nog nooit gezien maar toch ben ik...
Marlies's hart stroomde vol.
Marlies: Ik wil heel graag een keer afspreken!!! We wonen echt niet zo heel ver van elkaar.
Jorit: Yes! Kun je vrijdagavond?
Marlies: Ja, dan heb ik niks.
Jorit: Zullen we dan op een punt afspreken? Dan fietsen we daar allebei gewoon naar toe. Dan hoeven we allebei niet dat hele eind te fietsen.
Marlies: Goed idee. Weet jij een goeie plek?
Jorit: Weet je waar het park aan de Rolandslaan is?
Marlies: Dat grote park?
Jorit: Ja.
Marlies: Ja, dat weet ik wel. Spreken we daar af?
Jorit: Ja, da's goed. Ik heb er nu al zin in.
Marlies: Ik ook!
Jorit: Oh ja, hoe laat spreken we af?
Marlies: 8 uur?
Jorit: is goed. Om acht uur sta ik bij het park.
Marlies: Afgesproken. Maar ik moet je iets vertellen.
Jorit: Wat dan?
Marlies: Misschien schrik je wel heel erg als je me ziet.
Jorit: Hoezo?
Marlies: Omdat ik.. Mijn gezicht ziet er niet uit.
Jorit: Hoezo dan niet?
Marlies: Ik heb.... een hazenlip.
Jorit: Oh!
Marlies: Het spijt me dat ik het niet eerder verteld heb. Ik durfde je geen foto te sturen, omdat ik er gewoon echt niet uit zie. Ik was bang dat je... nou ja... Dat je gelijk op me af zou nknappen.
Jorit: Dat nooit! Marlies, ik houd van je!!!!
Marlies: Je zou wel anders praten als je me had gezien.
Jorit: Dat moet je niet zeggen. Ik geloof niet dat je er echt niet uit ziet!
Marlies: Hoe kun je dat nou weten?
Jorit: Dat idee heb ik gewoon. Onze afspraak blijft staan Marliesje!
Marlies: Echt?
Jorit: Ja, natuurlijk. Ik ben niet iemand die zomaar iemand laat glippen.
Marlies: Dank je!
Jorit: Maar nu ga ik stoppen, ik moet eten.als ik je hier niet meer spreek, tot vrijdag.
Marlies: Eet smakelijk. Tot vrijdag!Met een zucht sloot Marlies de computer af. Ze had het nu toch verteld. Zou het Jorit echt niet tegen vallen als hij haar zag? Dat kon ze gewoon niet geloven. Ze was al zo vaak uitgescholden. Ze hadden altijd iets over haar te smoezen. Als ze eens iets zij moest de halve klas gelijk lachen. Wat kon zij er nou aan doen dat ze raar prate? Ze had toen ze naar de brugklas ging gehoopt dat het gepest over zou gaan, maar het werd juist erger. Ze had maar 1 vriendin, Lise. Maar Lise was blind, die kon niet zien hoe Marlies er uit zag. Toch had ze een hele steun aan Lise. Lise had eerst nog wel wat kunnen zien, en vroeger werd ze op school ookk altijd gepest. Het was jammer
dat ze niet zo dicht bij elkaar in de buurt woonden. Ze moest Lise straks toch eens bellen.De hele week was Marlies onrustig. Ze sliep weinig, en lag steeds maar te piekeren over vrijdagavond. Zou Jorit niet schrikken als hij haar hoorde praten, of als hij haar zag? Ze was wel blij dat ze het hem van tevoren verteld had. Ze had Jorit niet meer gesproken sins die laatste keer. Ze had 1 keer een mailtje van hem gehad, en daar stond in dat hij niet veel tijd han. Op school ging het ook niet zo goed, ze had al 2 keer een 4 gehaald voor een s.o. Gelukkig hielp Lise haar af en toe een beetje. Ze had vandaag een 9 ghaald voor een s.o., omdat Lise het scherm van de laptop die ze altijd mee naar school neemt zo had gezet dat Marlies af kon kijken. Ze waren bijna gesnapt door hun lerares, maar het ging gelukkig nog net goed. Lise begreep Marlies wel, vooral omdat ze zelf ook verliefd was. De jongen
op wie zij verliefd was zat bij hen in de klas, en hij was heel populair bij de meiden. Hij deed altijd wel heel aardig tegen Lise, maar dat deed hij wel tegen meer meiden.Het was vrijdagavond, half 7. Marlies stond voor de spiegel, en keek nog eens naar haar kleren. Ja, die jurk stond haar echt goed, en dan met die schoenen er bij. Ze had haar haar leuk opgestoken, en een heel klein beetje nagellak opgedaan. Ze had geen make up, daar hield ze echt niet van. Ze keek naar haar eigen gezicht, ze zag een beetje bleek. Zeker omdat ze de laatste nachten zo slecht geslapen had. Toen keek ze heel lang naar haar mond, haar lip. Wat zou Jorit van haar vinden? Marlies! Telefoon! Haar moeder riep onder aan de trap. Marlies schrok, en rende de trap af. Met Marlies? Hoi Lies, met Lise! Ik wilde even vragen wat voor huiswerk we hebben voor
Nederlands voor maandag. Marlies dacht even na. Ik geloof dat we opdracht 20 moesten doen, die schrijfopdracht, je weet wel. Zeker weten? Ja, ik weet het zeker. Nou, dan weet ik dat. Ik hang weer op, mijn broer wil ook even iemand bellen. Sterkte, vanavond! Dankje! Tot maandag he! Ja Lies, tot maandag! Marlies legde de telefoon op de haak, en keek op haar horloge. Bijna zeven uur, ze moest maar gaan. Haar moeder wist dat ze weg moest, Marlies had alleen niet verteld waarheen ze ging. Gelukkig had haar moeder niet verder gevraagd. Mam, ik ga hoor. Ja, da's goed. Ben je niet te laat thuis? Nee hoor, en ik heb mijn mobieltje bij me. Nou, tot straks dan, en gelijk ging haar moeder weer verder met strijken. Marlies trok haar jas aan. Het was niet echt koud buiten, maar ze deed het toch maar. Ze haalde haar fiets uit de schuur en reed het pad af. Eerst reed ze flink door, maar toen ze niet zo ver meer van het park vandaan was ging ze steeds langzamer fietsen. Ze keek op haar horloge, bijna vijf over half 8. Ze was natuurlijk weer veel te vroeg. Als ze door reed, kon ze met 5 minuten bij het park zijn. Maar ze had nu echt geen zin om door te fietsen. Steeds vroeg ze zichzelf af wat Jorit van haar zou vinden. Na tien minuten was ze toch bij het park. Ze had zo langzaam mogelijk gefietst, maar nu was ze er toch. Ze zag niet veel mensen in het park, ze zette haar fiets bij de ingang tegen een boom. Kwart voor acht, ze had nog een kwartier. Of zou Jorit net als zij ook vroeg zijn. Een eindje verderop stond een bankje, daar ging ze zitten. Ze kon de ingang van het park in de gaten houden. Na tien minuten kwam er een jongen aan fietsen. Marlies keek gespannen naar hem. Was het Jorit??? Ja! Het was Jorit! Ze herkende hem van de foto. Zijn mooie blonde haar, zijn lange gestalte en zijn knap gezicht. Jorit keek zoekend rond. Was Marlies er al? Toen zag hij haar, op het
bankje. Hij stond even naar haar te kijken. Hij zette zijn fiets weg, en toen liep hij naar haar toe. Marlies!!! Jorit!!! Jorit ging naast haar op
het bankje zitten. Het was een tijdje stil, en ze keken naar elkaar. Jorit zag de spanning in Marlies' ogen. Hij wist wel ongeveer wat ze nu dacht. Wat vond hij van haar? Zijn ogen gleden nog eens langs het tengere meisje. Ze was echt klein voor haar leeftijd! Toen gleden zijn ogen langs haar gezicht, en toen keek hij haar lang en recht aan. Hij schoof wat dichter naar haar toe. Toen hield Marlies het niet meer uit. Ik val je tegen! Ze fluisterde het, maar Jorit had het toch gehoord. Nee Marlies, echt niet! Tegelijk sloeg hij een arm om haar heen. Marlies, ik.. Ik houd van je!!! Wil je verkering met me? Ja Jorit, heel graag! Toen waren allebei zijn armen om haar heen, ze voelde zich veilig!!!
Over de schrijfster
Ik ben Barbera de Ruijter. Ik woon in Hardinxveld-Giessendam. Ik ben 12 jaar. zelf ben ik blind en doe bijna alles op mijn laptop met brailleleesregel en spraaksynthesizer. Mijn hobby’s zijn: verhalen en gedichten schrijven, dwarsfluiten en computeren. Als ik eenmaal aan een verhaal begin, gaat bijna alles verder vanzelf.
Je kunt je reactie op het verhaal direct naar Barbera sturen: barberaderuijter@zonnet.nl
Ze heeft ook een eigen website: http://barberaderuijter.cjb.netOok jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
