Spoken? Onzin!
door Cindy Tieleman, 11 jaar
“Als er spoken bestaan, dan vreet ik mijn schoen op”. Balancerend op het muurtje van haar huis had Ceciel verteld over de ‘Ghosttower’. De Ghosttower was een groot, leegstaand huis. Er word vertelt dat de geest van Heer Valderoord er rondwaart, op zoek naar degene die zijn vrouw had vermoord. “Ik vind het altijd nog eng klinken”, zei Gabrielle nadenkend, “Wat vind jij, Dandy?” Dandy, die helemaal niet op zat te letten, schrok op uit zijn droom en kreeg een merkwaardig plotselinge hoestbui. “Mij lijkt het te gek, cool , gaaf en onwijs om zo`n leuk spook te zien”, zei Sith en hij sprong van het muurtje.”Trouwens, ik vind dat we een keertje moeten gaan kijken”. Zowel Ceciel als Gabrielle schrokken zich letterlijk een ongeluk. Ceciel kukelde bijna van het muurtje af en Gabrielle slikte haar kauwgom door. “WAT ZEG JE!!!” brulde Ceciel tegen Sith. “Je denkt toch niet dat ik naar zo`n eng huis ga en mijn kop er af laat hakken door zo`n enge geest?!” Opeens kwam Ceciels moeder naar buiten, met een krant in haar hand.”Kind, er is weer een meisje vermist bij dat huis. De vijfde tot nu toe”, zei ze, en ze liet een artikel zien.
Mysterieuze verdwijning / RidderkerkAfgelopen vrijdag, in de buurt van een leegstaand huis in Ridderkerk is een meisje vermist. Het meisje was aan het voetballen met vrienden toen de bal in de tuin van het oude huis viel. Het meisje ging hem halen maar kwam niet meer terug. Haar vrienden besloten haar te gaan zoeken, maar door een angstaanjagend gebrul zijn ze gevlucht en zijn gelijk naar de politie en de ouders van het meisje gegaan. Het meisje is tot nu toe nog niet gevonden. Ze was niet de enige die in de buurt van het huis verdwenen is. Ruim vier kinderen voor haar hebben hetzelfde lot ondergaan en zijn ook nog niet terug gevonden. De politie stelt een onderzoek in wat, tot nu toe, nog niets heeft opgeleverd.
“Zie je wel”, fluisterde Ceciel. “Er is daar echt iets niet pluis”. Toen haar moeder weer naar binnen was, ging het groepje naar de dijk. De dijk was de grens van de reusachtige tuin van de Ghosttower en de buitenwereld. Vanaf de dijk had je een mooi uitzicht over het huis en het toebehoren. “Laten we kijken of we wat verdachts zien”, zei Sith, terwijl hij speurend de grote verwilderde tuin afspeurde. Dandy schuifelde voorzichtig een stukje naar beneden en bleef toen staan om de tuin beter te kunnen zien. “Wees, voorzichtig hè”, zei Gabrielle. “Ja ja”, zei Dandy, maar net toen hij dat gezegd had gleed hij uit en belandde uiteindelijk in een grote struik, die hoognodig een snoeibeurt nodig had. “Dandy, alles goed?” gilde Ceciel. Geen antwoord. “Hallo, aarde aan Dandy”, riep ze erachteraan, maar toen hoorden ze een vreselijk geluid, dat nog het meeste weg had van het geluid van een tuba. Dandy kwam de dijk oprennen.”Hoorden jullie dat?” zei hij buiten adem. Ze knikten.”Ik moet jullie iets interessants laten zien”, vervolgde hij, terwijl hij naar het huis wees.”Daar ergens zag ik iets dat op een geest leek”. Ceciel en Gabrielle keken elkaar aan.”Het is al bijna donker”,zei Gabrielle bibberend.”En we hebben geen zaklantaarn”. Dandy haalde grijnzend een zaklantaarn tevoorschijn en hield het omhoog.”Net gevonden”, zei hij.”En hij doet het nog.”We gaan!”riep Sith.”Ik niet, hoor”, zei Ceciel.”Stel dat we echt die geest vinden?”Angstig keek ze naar het huis.”Mietje”, zei Dandy droogjes. Nu werd Ceciel boos.”Toevallig vindt ik het eng, en als jij zo graag voor altijd in dat huis wil blijven en voedsel vormen voor een geest, dan mag je van mij”, zei ze kattig. Gabrielle keek ook naar het huis. Ze fluisterde wat in Ceciels oor.”We gaan!”
Voorzichtig schuifelde het groepje van de dijk in de kleine versie van de jungle en zette looppas richting Ghosttower.”Ik wilde dat ik niet had toegestemd”, kreunde Ceciel zachtjes.”We zijn er”, zei Sith. Ze waren aangekomen bij de Ghosttower.”Kun je ons nog een keer vertellen over de geschiedenis?” vroeg Gabrielle zenuwachtig aan Ceciel. Ceciel knikte en begon te vertellen.”Ongeveer zeshonderd jaar geleden was de Ghosttower bekent als een chique landhuis. Een rijke familie, de familie Valderoord, was de eigenaar van het huis. Het huis had een mooie tuin. Mevrouw Valderoord kwam elke ochtend de prachtige bloemen verzorgen en terwijl ze dat deed, zong ze een lied dat altijd hetzelfde was; Frans, en het heette ‘Moi Lolita’. Ze gaf de tuin ook een naam; Lolita. De familie Valderoord leefde een flink aantal jaren gelukkig en vredig in het huis, totdat Alizee Valderoord, mevrouw Valderoord dus, verdween. Meneer Valderoord veranderde erg na haar vermissing. De rustige en begripvolle man veranderde in een enge gek. De kinderen overleden op zeer jonge leeftijd. Heer Valderoord vermoorde iedereen die hij tegenkwam. Hij was erg gevaarlijk en werd uiteindelijk vermoord. Sindsdien is het huis een gevaarlijke plek waar in de geschiedenis vele mensen vermist zijn en waarschijnlijk omgekomen. Heer Valderoord waart rond, op zoek naar degene die verantwoordelijk is voor de dood van zijn familie”.
De drie kinderen waren stil na het horen van deze dramatische geschiedenis. Zelfs Dandy, die altijd een grote kwek had, was even stil. Gabrielle dacht diep na.”Eh…zullen we dan maar naar binnen gaan?” vroeg Sith. Ceciel knikte instemmend. Ze liepen naar het raam, waar waarschijnlijk ergens de deur zat. Sith vond hem en deed hem krakend open.”Tot nu toe missie volbracht”, fluisterde hij. Achter elkaar gingen de kinderen naar binnen. “Dit is echt het beeld van een spookhuis”, zei Ceciel. “Laten we daar heengaan”, zei Dandy, terwijl hij op een trap wees.”Dat is wel het laatste wat ik zou doen”, merkte Sith op. Dandy pakte de zaklamp en scheen in alle hoeken van de kamer. “Hier is niets te zien, dus gaan we naar boven”. Gabrielle en Ceciel keken naar boven alsof er elk moment een geest voor hun neus zweefde. “Oké, dan”, zei Ceciel.
Nog steeds doodsbang klommen de kinderen de trap. Dandy ging als eerste. Maar, toen hij op de vijfde tree stond, werd het de trap te veel. Met een luide krak brokkelde de treden onder zijn voeten weg en hij kon nog net boven komen zonder te vallen. Er zat minstens twee meter tussen Dandy en de anderen. “Dandy, alles goed?”piepte Gabrielle. “Met mij wel, maar hoe kan ik ooit terug komen? Die trap is de hemel in geprijsd”. Maar op dat moment hoorden ze een angstaanjagend gebrul. Een witte, doorschijnende gedaante kwam tevoorschijn achter Dandy. Hij voelde een ijzige kou en het leek alsof hij van binnen bevroor. Hij kon geen vin verroeren. Gabrielle slaakte een harde kreet en ging gauw achter Sith staan. Ceciel daartegen, balde haar vuist en ging de trap op, voor zover die er nog was. De gedaante kreeg langzaam vorm. Hij veranderde in een man. Een diep verwaarloosde man die hun deed denken aan een moerasmummie. “Laat hem gaan, hij heeft mevrouw Valderoord niet vermoord”, riep Ceciel. Met een diepe stem die door merg en been ging slaakte hij een diepe lach, waar totaal geen vreugde in zat. Ceciel werd van de trap opgelicht. De geest van heer Valderoord deed hetzelfde met Dandy en liet ze voor hem zweven. Een angstaanjagend geluid verspreide zich door het huis. Plotseling hield het op. De geest van heer Valderoord verdween, net als Dandy en Ceciel en liet Gabrielle en Sith achter.
“Ik heb niets uitgevoerd, en nu zijn ze weg, voor altijd!” snikte Gabrielle. Sith ging op de trap staan en probeerde naar boven springen. Hij kon de rand net grijpen en klom omhoog.”Ik laat hem mijn vrienden niet vermoorden”, zei hij. ”Ik zorg ervoor dat de geest van heer Valderoord vredig kan rusten en daarmee uit!” Sith verdween in de gang waar hij hen door had zien gaan. “Wacht op mij!” piepte Gabrielle en ze ging hem achterna. Lopend door lange gangen kwamen ze uiteindelijk uit in iets wat een chique eetkamer leek. Dat was het een paar eeuwen geleden tenminste. “Ik hoor iets”, fluisterde Gabrielle. In de verte hoorde ze een gedempt geschreeuw.”Erop af”. Sith en Gabrielle slopen richting het geluid. Ze kwamen uit bij een deur met het opschrift ‘Parlez francais, s`il vous plaît’. “Het lijkt wel geheimschrift”, zei Gabrielle. “Nee, het is Frans en het betekent ‘spreek a.u.b. Frans’, zei Sith. “Maar, waarom?” Het geschreeuw was inmiddels opgehouden. Sith deed de deur open. In de kamer was niets. Er lag alleen een papiertje. Gabrielle raapte het op en probeerde het te lezen. “Daar staat ‘Elle est dans la jardin’en het betekent ‘ze is in de tuin’zei Sith. Opeens werd de deur opengesmeten en sprongen twee gedaantes naar binnen; Dandy en Ceciel. “Wow, zijn wij even blij om jullie te zien”, zei Ceciel terwijl ze haar mouw afklopte.”We zijn er stiekem tussenuit geknepen bij die ouwe”. “Nu zeg je ouwe, maar ik was echt doodsbang en jij ook”, zei Dandy. Sith keek Gabrielle aan. Ze knikte.”Jongens, hebben jullie enig idee waarom hier dingen in het Frans geschreven zijn en- hij liet het briefje zien- er dit briefje zou liggen. “Elle est dans la jardin?”zei Dandy nadenkend. “Betekent dat niet ’ze is in de tuin?’ Sith knikte. “Dat is niet gek”, zei Ceciel wijs. “Frans was in die tijd een rijke taal. Dus als je Frans sprak, was je rijk!”
Opeens kregen ze alledrie weer is de schrik van hun leven. Heer Valderoord kwam opeens voor hun neus te staan. Een oogverblindend wit licht vulde de kamer. De vier kinderen hoorden nog net de onmenselijke lach van Heer Valderoord voordat alles zwart werd voor hun ogen en hun lichamen ophielden met werken.
Zo`n drie dagen later werden ze weer wakker. Maar niet dezelfde plek waar ze neergestort waren. “We leven nog”, zei Sith opgelucht. Die opluchting verdween als sneeuw voor de zon toen hij de andere aanwezigen in de kamer zag. Zijn vrienden en nog vijf andere kinderen. Zijn vrienden vertoonden geen enkel teken van leven, maar de vijf andere kinderen waren klaarwakker en springlevend. “Zijn jullie hier ook verzeild geraakt?”zei een meisje somber. Sith knikte en keek naar buiten. Gabrielle, Ceciel en Dandy werden ook wakker. De vijf kinderen gingen naast elkaar staan en noemden hun namen op. “Jesse, Mike, Tiffany, James en Lydia”, zei Jesse.”Wij zijn allemaal elf, dat vond ik zo merkwaardig”. Dandy knikte. “Wij zijn Dandy, Ceciel, Sith en Gabrielle”. Dandy begon door de kleine ruimte te ijsberen. Maar, hij struikelde en viel tegen de wand. Het kraakte behoorlijk en begaf het meteen. Dandy krabbelde overeind en het duurde een tijdje voordat hij doorkreeg wat hij had gedaan. “We zijn vrij!”gilde Tiffany.
Ceciel kreeg opeens de schrik van haar leven. Buiten lagen een paar botjes, die uit de grond staken. “Jongens”…zei ze.”Zou dat Alizee Valderoord zijn?” Sith liep door het gat in de wand naar buiten en bestudeerde de botten. Daarna begon hij als een archeoloog de botjes uit te graven. Dandy hielp hem en waren een kwartier lang bezig het skelet uit te graven, onder toezicht van de rest. Het was ongelofelijk hoe netjes de twee jongens van amper twaalf jaar het skelet blootstelde. Het eindresultaat was, een skelet met een jurk die waarschijnlijk ooit als feestjurk diende. Maar uit de duistere diepte (het was nacht) kwam de geest van Heer Valderoord tevoorschijn. Hij was alleen gekleed in een keurig middeleeuws pak en leek in de verste verte niet meer op een moerasmummie. Met een buiging vervaagde de geest en verdween. “De geest van Heer Valderoord kan eindelijk in vrede rusten”, zei Ceciel. Ze keek naar de vijf andere kinderen.
“Nu gaan we naar huis!” De groep wilde zich net een weg banen door de wildernis. Maar deze veranderde in een prachtige tuin en de planten die in de weg stonden, gingen opzij en vormden een mysterieus maar prachtig pad. De kinderen liepen erdoor en bekeken de prachtige bloemen. Aan het eind zagen ze de dijk. Ze klommen erop en keken naar het huis. De tuin werd weer een wildernis. Ze wilden net allemaal naar huis gaan toen er een krant in Dandy`s gezicht waaide. Hij wilde hem weggooien maar bedacht zich. “Jongens, moet je kijken!” zei hij. Op de voorpagina stonden negen foto`s. Alle kinderen vonden hun eigen foto erin terug en Sith las voor:
Rampzalige verdwijningen / Ridderkerk
Een huis dat door omwonenden de’Ghosttower’word genoemd heeft al negen vermisten op zijn naam staan. Een groep van vier kinderen is spoorloos verdwenen. Helaas is er niemand die kan vertellen wat er met hen gebeurd kan zijn. Wat ook erg merkwaardig is, is dat al de kinderen elf jaar zijn. De politie verklaard alle vermisten officieel voor dood. De ouders zijn ontroostbaar. De namen van de vermisten zijn: Ceciel Blakeway, Sith Mable, Dandy Feather, Gabrielle Kern, Jesse Level, James Rocket, Mike Leafstone, Lydia Repel, Tiffany Goting.
“Jongens, we moeten naar huis”, zei Sith. De vijf kinderen knikten. “We zien jullie vast nog wel”, zei Lydia. ”En ik ben jullie namen nog niet vergeten”.”Wij wonen allemaal in Donck`s avenue”, zei Gabrielle.”We kunnen net buiten zijn als jullie eraan komen”. De vijf kinderen knikten.”Daag”, riepen ze allemaal. Daarna liepen ze naar huis. “Dan moeten wij ook maar gaan”, zei Dandy. De drie kinderen knikten. Daarna vertrokken ze naar huis…
Je kunt je reactie direct naar Cindy sturen: cindy.tieleman@12move.nl
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
