Rosa Krenck en Severus Sneep
door Rosa Krenck
(let op: dit is een vervolgverhaal, waarvan het vervolg op een andere site staat)
"Wat moet dat Potter?," Een strenge stem klonk door de kille kerker. Harry schrok op en keek recht in het gezicht van professor Sneep. "Niets professor," stamelde Harry. "Niets, dat is het hem nou juist, niets Potter, helemaal niets! Je vreet niets uit! De hele klas is druk bezig met Toverdrank aan het maken tegen de Zwelbezwering en wat doet onze beroemde meneer Potter?," sprak Sneep spottend uit, "Hij doet niets! Helemaal niets! Denk je nou echt dat je alles al weet, alleen maar omdat je zo beroemd bent? HA, laat me niet lachen! Ik kan me herinneren dat arme meneer Potter twee jaar geleden FLAUWVIEL toen hij voor het eerst een Dementortje zag, niet waar?" Alle Zwadderaars keken grinnikend naar Harry die steeds roder en roder werd. "Euhm.. Ja professor...," fluisterde hij. "Nou dan, ga aan je
werk en vijftien punten aftrek voor Griffoendor!" Hermelien keek met een boos gezicht naar Harry en fluisterde: "Daar gaan mijn punten voor alle antwoorden van Voorspellend Rekenen, die ik wist!" Harry wist dat hij Sneep niet had moeten uitlokken, maar hij was gewoon zó moe! Al een aantal nachten had hij geen oog dicht kunnen doen en hij durfde het tegen niemand te zeggen, omdat hij bang was dat ze hem een aansteller vonden. Maar hij kon er niets aan doen, iedere nacht droomde hij iets verschrikkelijks en werd hij badend in het zweet wakker, maar eenmaal wakker kon hij zich niets meer herinneren van wat hij gedroomd had. "Kop op Harry, we staan maar vijftig punten achter op Zwadderich," fluisterde Ron zijn vriend bemoedigend toe. Harry knikte.
Ondertussen was Sneep weer naar zijn bureau gelopen en haalde zijn aantekeningen boekje tevoorschijn en krabbelde een min achter de naam 'Potter, Harry'. "Zo, ik kom bij iedereen langs om de Anti- Zweldrank te beoordelen en zal de resultaten meenemen in jullie examen cijfers!," zei Sneep en keek streng naar Harry. "Zo, Draco, wat heb jij van je drank gemaakt? Het ziet er heel mooi uit, en de dikte is ook helemaal goed," begon Sneep goedkeurend tegen Draco. "Dankuwel professor," zei Draco slijmerig. Sneep pakte een van de muizen die de leerlingen gebruikten om hun drank mee te testen en drenkte deze in Draco's anti- Zweldrank. De muis, die dubbel nu zo groot opgezwollen was, werd nu iets normaler, maar de gezichtsuitdrukking van Sneep was zeer positief en zei: "Goed zo Draco, niet helemaal perfect, maar daar kan aan gewerkt worden! Een negen!" Hermelien begon tegen te sputteren en fluisterde dingen zoals: "Maar die muis! Die muis... Helemaal niet goed!!... EEN NEGEN?!" Gelukkig gaf Ron Hermelien net op tijd een schop onder tafel, want Sneep keek Hermelien al meteen aan, met zijn doordringende blik. "Zo, nu de volgende," zei Sneep en liep naar het volgende tafeltje, waar een slank, blond meisje aanzat wat Sneep liefdevol aankeek met haar blauwe ogen. "Mevrouw Krenck, wat heb jij ervan gemaakt?," vroeg Sneep en plots veranderde zijn gezichtsuitdrukking, die normaal niets anders uitstraalde dan haat en pure walging. Er lag nu een speelse glimlach om zijn mond, en zijn ogen straalden. "Sjee, kijk eens naar Sneep!," fluisterde Harry naar Ron en Hermelien. "Volgens mij is 'ie over zijn oren verliefd op dat nieuwe Zwadderich- meisje!" Hermelien knikte en gedrieën keken ze naar het blonde meisje en Sneep die goedkeurend in haar ketel met Anti- Zweldrank roerde. "Helemaal perfect Rosa, een tien!" Door de hele klas klonk een gedempte 'Ooh' en zelfs Draco Malfidus keek jaloers achterom, waar een blozende Rosa Krenck zat. "Shit zeg, Sneep heeft het wel te pakken!," zei
Hermelien zachtjes en keek met een jaloerse blik naar Rosa Krenck. "Volgens mij heeft Hermelien er een concurrente bij!" Zei Ron zachtjes tegen Harry, zodat Hermelien het net niet zo horen.
Sneep roerde afkeurend in de ketel van Hermelien. "Mevrouw Griffel, wat voor kleur zei ik dat de drank moest hebben?! Ik zei GROEN! En wat zie ik hier?" "Groen," dacht Hermelien, maar ze hield haar mond. "Turquoise, Griffel, Turquoise!" Na enkele minuten in zijn gedachten verzonken te hebben gestaan zei Sneep weifelend: "Dat wordt een zeven min, mevrouw Griffel!" Hermelien werd rood en roder en haar gezicht zwol op. "MENEER SNEEP! Dat is NIET eerlijk, mijn toverdrank was goed, helemaal goed! Als U nou kleurenblind
bent, maar IK NIET! Die drank had een tien verdiend, net als die Krenck!" Hermelien raakte nu aardig op dreef, terwijl Sneep haar met open mond aanstaarde. "Je hebt wel lef hè, meisje?! Nou dat DULD IK NIET! Vijftig punten aftrek voor Griffoendor en een zes min in plaats van een zeven min voor die toverdrank!," zei Sneep woedend. Hermelien's ogen stonden vol tranen en ze wilde net de klas uitrennen, toen er een vinger de lucht in ging. "Ja Rosa?," vroeg Sneep beminnelijk. "Meneer Sneep, Hermelien had gelijk, haar toverdrank was wel goed," zei Rosa met een zachte warme stem. "Zo, Rosa, je hebt wel een beetje moed hè. Daar hou ik van, vijftig punten
voor Zwadderich." Ron wilde protesterend opstaan, maar Harry hield hem tegen. "Je maakt het zo alleen maar erger." Ron knikte en ging mokkend zitten, terwijl hij vol medelijden naar de snikkende Hermelien keek.
De les Toverdranken was bijna aan het einde gekomen, dacht Harry en plots kreeg hij weer hoop. Toverdranken bijna voorbij! Sneep keek de klas nog eens aan, vol walging, en zei toen: "Rosa, blijf je even, na de bel?" Rosa knikte en toen galmde de schoolbel door de muffe kelder. Iedereen maakte zich snel uit de voeten, ze waren blij dat Toverdranken voorbij was, Harry zag zelfs dat Malfidus' gezicht een stuk vrolijker stond toen hij de kelder uit was. Hij, Ron en Hermelien gingen snel naar de Grote Zaal om te lunchen. "Ik heb
flinke honger!," zei Ron, die zijn ontbijt had gemist. Harry knikte en hij liep met een blij gevoel de zaal in.
"Euhm," Sneep schraapte zijn keel, "Rosa, ik heb gehoord dat jij graag hogerop wilt qua Toverdranken en Verweer Tegen Zwarte Kunsten...," Rosa knikte vriendelijk, ze zei het maar niet tegen Sneep, die zo'n echte Voldemort- vriend leek; maar haar grote droom was om Schouwer te worden. Eigenlijk vond ze zichzelf meer een Griffoendor, maarja, de Sorteerhoed had besloten. Ze had veel meer connecties en overeenkomsten met Griffoendors en zelfs de Zwarte Kunsten boeide haar niet zoveel als haar mede- Zwadderaars.
Sneep ging verder: "Ik dacht dat je wel wat hulp kon gebruiken en ik wilde voorstellen dat je iedere woensdagavond extra lessen in Toverdranken krijgt, hier in mijn kelder." Rosa voelde zich opgelaten, na de uiterst lieflijke blik die Sneep haar had toegeworpen. "Ja, dat zou ik erg op prijs stellen," zei ze zachtjes. Zou Sneep dat toch niet zo streng en verdorven zijn als ze eerst had gedacht? Ze deed wel aardig tegen hem, maar dat was puur voor de cijfers; ze wilde Hoofdmonitor worden en daarvoor waren zeer hoge cijfers
van groot belang. Nerveus keek Rosa de kelder rond en betrapte zichzelf op een onzedelijke gedachte over Sneep. 'Foei Rosa!,' zei ze tegen zichzelf, pakte haar luxe uitvoering van 'Zwarte Kunsten met de Meester' en zei: "Zullen we nu maar beginnen dan het is toch lunchpauze en ik loop erg achter!" Sneep glimlachte zuur en zei: "Dat is goed Rosa." Hij liep naar de zwarte kast achter in het lokaal en opende deze met een verroeste sleutel, waarna hij een oude doos pakte en deze meenam naar zijn bureau. Rosa keek nieuwsgierig naar de mysterieuze doos toen Sneep deze voor haar neus zette. "Maak maar open," zei hij. Rosa keek hem verbaasd aan. "Open maken?" "Ja
mevrouw Krenck, ik neem aan dat u weet wat dat is, iets OPEN DOEN?" Rosa schrok van de plotselinge woede in Sneep's stem en deed gauw de doos open. "Wat zie je?" "Euhm," begon Rosa, die meteen producten herkende, "Dat is Wolfskruid en ik zie een bosje Eenhoornhoef en ook wat Slangenmeel; maar dit zijn allemaal 'goede' Kruiden, wat moet ik hiermee?" "Ik wilde testen of je Kruidenkennis niet alleen beperkt is tot de Zwarte Kunsten," zei Sneep toetsend terwijl hij plots achter Rosa stond en zij zijn adem in haar nek voelde. Ze kreeg opeens een vreemd gevoel in haar lichaam, ze wilde zich omdraaien en hem ... 'NEEE ROSA, HOU OP!,' zei een stem in haar. Rosa schudde haar hoofd en keek Sneep aan, "Zoals u ziet, die kennis heb ik, kunnen we nu verder?"Sneep begon het blonde meisje te waarderen, ze had zo'n sprookjesachtige uitstraling, zo'n lief gezichtje, zo'n... - "Kunnen we beginnen?," vroeg Rosa een tikkeltje ongeduldig. "Ja Rosa, ik pak even de spullen," zei Sneep en wierp een liefdevolle blik op de 17- jarige Zwadderaarster. Rosa bleef enkele minuten alleen achter in de kelder, nieuwsgierig keek ze rond. Plots hoorde ze een harde knal en door de muur kwam Foppe aangezweefd. "Hallóoo!," zei Foppe die net deed alsof hij flauwviel bij het aanschouwen van Rosa, "Wat hebben we hier? Een lekkere
Zwadderaarster? Alleen in Sneep's Kelder? Wat voer jij hier uit?," zei Foppe geniepig, die dacht dat Rosa magische ingrediënten wilde stelen. "Niets Foppe, niets!," zei Rosa luchtig. "Jaja," zei Foppe achterdochtig. "Ik zal professor Sneep moeten roepen, en dan kan ik hem meteen vertellen hoe lief je hem de hele les hebt aangekeken, met Toverdranken!" Foppe giechelde. "Severus en Rosa, hoe klinkt dat?" Rosa voelde vanuit haar binnenste immense woede ontstaan. Foppe zette zijn handen tegen zijn mond om te gaan schreeuwen. "NEE FOPPE! NEEEEEEEE!!!" Rosa voelde een energiestoot door zich heen gaan, ze gleedt vliegensvlug naar Foppe toe en probeerde hem hard weg te duwen, maar Foppe zag het gevaar aankomen en zweefde snel weg. Rosa kon niet meer stoppen. Ze zag plots een zwart gat... en een klap...."Het was niet jouw schuld, Severus!" "Jawel, ze was aanwezig in MIJN lokaal! Ze was daar op mijn uitnodiging, dat is toch verantwoordelijkheid Minerva!" "Jij kon er niets aan doen! Dat meisje moest er eens achterkomen en ik weet niet wat er is gebeurd, maar iets heeft haar flink kwaad gemaakt, dit was alleen maar een positieve ontwikkeling!" "Ach kom, niets positief, ze lag bewusteloos en met gebroken botten in een hoekje! Hoe kan je DAT nou positief noemen?"
"Severus, een beetje rustig, de patient komt bij," zei een zachte bekende stem vlak naast Rosa. "Perkamentus...," fluisterde Rosa, "Wat is er gebeurd?" "Dat willen wij ook graag van jou horen," zei professor Anderling. Rosa knipperde met haar ogen, wat haar grote inspanning kostte. "Het laatste wat ik weet is dat Foppe kwam en toen... Ik werd kwaad... Hij was zó GEMEEN! En... En toen rende ik en.. Verder niets!," stamelde Rosa. Perkamentus schraapte zijn keel. "Tja, nou dan zal ik je maar vertellen wat wij weten. Severus kwam zijn lokaal weer in en vond een gebroken, bewusteloze slang in de hoek van zijn kelder...," "SLANG?!!," zei Rosa verbaasd. "Ja, een slang.
Severus had een vermoeden van wat er gebeurd is en heeft de slang naar de ziekenzaal gebracht... En ze is net bij gekomen!" "Bedoelt u dat ik..?" "Ja, gefeliciteerd Rosa, je bent een van de jongste Faunaten!," zei Anderling. Rosa voelde zich blij van binnen. Een Faunaat! Dat had ze altijd willen zijn! En nog wel een slang! "Cool!," zei ze opgelaten. "Nou Rosa, Minerva en ik gaan maar terug naar de Grote Zaal, het avondeten gaat zo beginnen." Rosa knikte en zei Perkamentus en Anderling gedag.
Plots merkte ze op dat er nog een gedaante in de ziekenzaal aanwezig was. Het was Sneep. "Oh professor Sneep, het spijt me zo! Is er iets stuk in uw kelder? Mijn vader wil het allemaal wel vergoeden hoor!" Sneep trad uit de schaduw en Rosa zag dat hij had gehuild. "Oh.. Rosa.. Je hebt me flink bezorgd gemaakt," zei hij op een fluistertoon. Bezorgd? Hoorde ze dat goed? "Je lag daar, als een halfdode slang en ... Ik was bang dat je... Dat je..." Rosa moest even slikken. Ze voelde tranen opkomen. "Was u echt bezorgd om mij? Kon het u wat SCHELEN?" Sneep knikte. Hij ging naast Rosa op haar bed zitten en streelde haar hoofd. "Ja, het kon me echt wat schelen.." Rosa
glimlachte en vroeg: "Kunt u mij leren hoe ik met mijn eigenschappen als Faunaat om moet gaan?" "Tuurlijk, zodra je helemaal hersteld bent dan, de eerste dagen moet je nog rustig aan doen.. En niet meer zo snel boos worden!," Sneep lachte. Rosa keek hem lief aan.
Sneep boog voorover, vlak bij Rosa's gezicht, ze voelde zijn adem in haar gezicht, hij boog dieper.. - "Nou, dan ga ik maar naar de Grote Zaal, ik heb ook flinke honger... Ik kom je morgenochtend wel ophalen, dan mag je weer naar je lessen, ohja, en je vrienden komen je na het avondeten opzoeken.." Rosa knikte. "Bedankt professor," zei ze en weg was Sneep.
"MODDERBLOEDJE!," de stem van Draco Malfidus was enkele seconden verheven geweest en lachend keek hij naar Hermelien Griffel die rood werd van woede. Ook Ron en Harry keken Malfidus hatend aan, maar ze wisten allebei dat ze niets uit konden halen, voor de ogen van alle leraren die aan de grote tafel zaten. Nouja, alle... Harry keek nieuwsgierig naar de lege plek van Sneep. "Heej, waar is Sneep?" "Heb je het dan nog niet gehoord Harry?," zei Hermelien een tikkeltje geïrriteerd. "Wat gehoord?," "Rosa Krenck, dat
blonde meisje van Zwadderich," (Ron knikte verlekkerend 'ja') "Die was bij Sneep in zijn kelder en nu ligt ze op de ziekenzaal!," vertelde Hermelien sensationeel. "Gosh, heeft Sneep haar wat aangedaan?," vroeg Ron. "Vast wel!," zei Harry vastberaden. "Zullen we na het eten naar haar toe gaan?," stelde Hermelien voor. Ron stond helemaal te springen van enthousiasme, maar toen zei Harry: "Nee, kan niet, Zwerkbaltraining!" Ron keek teleurgesteld, sinds hij een plek had in Griffoendor's Zwerkbalteam had hij tenminste iets
om zijn vrije tijd aan te besteden, maar nu had hij er even spijt van dat hij moest trainen. "Dan ga ik wel alleen!," zei Hermelien en liep weg van de tafel, zonder ook maar haar eten te hebben aangeraakt.Draco Malfidus grinnikte toen hij Griffel op zag staan en weg zag lopen. "Zo, da's weer een Modderbloedje minder aan de tafels!" Korzel en Kwast lachten dom, maar Malfidus betwijfelde of ze het überhaupt wel snapten. Zijn oog viel op de lege plek tegenover hem, waar normaal Rosa Krenck zat, het allermooiste Zwadderich- meisje wat hij ooit had gezien. Maar nu hoorde hij roddels, vreemde verzinsels dat ze iets met Sneep zou hebben! Nouja, dat KÓN toch niet? Draco wist dat Rosa hem aardig vond, dat had ze tegen hem
gezegd... Ja... Dus dan zal ze echt niets met Sneep hebben.. Ja... Wie valt er nou op Sneep?!Rosa verveelde zich en keek rusteloos door de ziekenzaal. Ze was alleen en verlangde naar het gezelschap van haar vrienden, hoewel ze er niet zoveel had. Lily, een mede- Zwadderaar, was haar beste vriendin, zij was de enige waaraan ze alles kon vertellen. De rest vond haar maar zo goed en slim en knap en daar kon Rosa niet tegen. Ze was helemaal niet zo fantastisch! Plots werd en op de deur geklopt. "Binnen!," zei Rosa vlug en keek vol verlangen naar de deur die langzaam open ging. "Euh.. Hoi Rosa," zei Hermelien zenuwachtig en schuifelde onbehaaglijk naar binnen, "Ik hoorde dat je op de ziekenzaal lag en wilde even langs komen..." Rosa keek Hermelien
achterdochtig aan, ze mocht haar eigenlijk wel, maar Hermelien leek een hekel aan haar te hebben. "Wat aardig van je," zei ze en wees Hermelien een stoel. "Wat is er eigenlijk gebeurd?" Nu kwam de ware aard van Hermelien's bezoekje naar boven. "Je bent hier alleen maar gekomen omdat je wilde weten wat er is gebeurd hè! Wat zeggen ze allemaal?! Dat Sneep me aangevallen heeft ofzo? DAT zou je wel leuk vinden hè!," zei Rosa scherp tegen Hermelien die rood werd van schaamte. Het was dus waar! "Nou, ik zal het je vertellen!
Ik ben voor de eerste keer Faunaat geworden, en daarvan was ik van slag! Sneep HEEFT ME GERED, JA! Hoor je dat? GERED! Ga dat maar aan al je Griffoendor- vrienden vertellen hè!" Hermelien zat zachtjes te huilen. "Rosa.. Zo bedoelde ik het niet, ja ik was nieuwsgierig, maar dat ik niet de enige reden dat ik ben gekomen! Ik was bezorgd om je, echt waar!" "Pff," zei Rosa nonchalant en keek een andere kant op. "Rosa, ... Ik... Hoorde een paar dagen geleden dat mijn Dreuzelouders niet mijn echte ouders zijn! Ik heb het
nog niemand verteld, omdat... Ik me ervoor schaam!" "En dat kom je MIJ vertellen?," Rosa keek Hermelien arrogant aan. Wat moest dat kind hier? Haar emotionele zorgen op haar overdragen? "En toen ben ik op zoek gegaan naar mijn echte ouders, maar mijn Dreuzelouders zeiden dat ik nog een zusje had.. En dat ben .. Jij.." Rosa schaterde het uit van het lachen. "Haha! Je bent echt niet helemaal goed hoor! Mijn ouders zijn allebei nog kerngezond, Bernard & Julia Krenck.. Ik wil mijn geboorte- akte wel even voor je opzoeken hoor!" Hermelien keek Rosa woedend aan. "Denk je dat ik dit leuk vind? Een stom Zwadderich- meisje vertellen dat ze mijn ZUSJE is?! Het is
echt waar! Jouw vader had toch een affaire, zo'n vijftien jaar geleden? DAT weet je toch nog wel, met die Dreuzelvrouw?" Plots stopte Rosa met gemeen kijken, haar adem stokte in haar keel. Hoe wist dit stomme kind over haar vader's affaire? Dat KON ze toch niet weten? Of... "Nou, ik ben dat kind!" Hermelien begon weer te huilen. "Ik geloof je niet! Ga weg! NU!," Rosa gilde de laatste woorden, Hermelien sprong huilend op en rende de ziekenzaal uit.
Rosa was verward. Dat kon toch niet! Hoe zou ze anders van haar vader weten? Er MOEST een verklaring voor zijn, behalve die ene.
"Hoi Rosa! Hoe gaat het ermee?," zei een opgewekte stem. "Hoi Draco," zei Rosa lieflijk. Alle Griffoendors, Huffelpuffs & Ravenklauwers hadden zo'n hekel aan Draco Malfidus, omdat hij zo 'gemeen' was, maar Rosa moest toegeven dat Draco beslist de meest aantrekkelijke jongeman was die ze ooit had gezien. En blijkbaar vond Draco haar ook leuk, want met een blik die een en al liefde uitstraalde ging hij naast haar zitten, op haar bed. "Gaat het een beetje?," zei hij fluisterend terwijl hij mijn zijn vingers door haar
haren gleed. Rosa knikte. Ze wilde dat hij haar aan zou raken... Plots begon Draco een nerveuze indruk te maken, hij werd een beetje rood en begon aan zijn gewaad te friemelen. "Rosa," zei hij afwachtend. "Euh.. Ja?" "Euhm, nou, Rosa, je weet natuurlijk wel dat er morgenavond het Halloweenbal is.." "Ja, dat weet ik," zei Rosa een tikkeltje geamuseerd, wetend wat er zou komen. "En.. Ik heb nog niemand... Rosa, zou jij mijn partner willen zijn op het bal?" De laatste woorden zei Draco vol passie en keek Rosa aan met de
meest verleidelijke blik die hij in zijn repertoire had. Rosa glimlachte en zei: "Tuurlijk Draco, met al mijn plezier!"
Rosa werd langzaam wakker uit haar sluimerende slaap. Huh? Waar was ze? Oja, in de ziekenzaal. Ze zuchtte en reikte naar haar glas water. "Ahum.." Rosa schrok en keek snel de kamer rond. Aan haar bed zat professor Sneep. "Hallo Rosa, lekker geslapen?" "Euh.. Ja professor.." Rosa keek verward. Wat deed Sneep hier? "Ik kom je ophalen voor je eerste dag weer les, zoals we hadden afgesproken." Oja, nou wist ze het weer! Ze besefte plots weer wat ze allemaal had meegemaakt, hoe lief professor Sneep voor haar was geweest...
Ze zuchtte stilletjes. "Euhm.. Professor, ik zou me graag nog even willen omkleden, is het goed als ik over een kwartier naar uw kamer kom?" Sneep knikte en streek Rosa zachtjes over haar wang. "Doe je wel rustig aan?," vroeg hij bezorgd. "Tuurlijk!" Severus Sneep stond op en liep langzaam de ziekenzaal uit.
Rosa was enkele minuten verdoofd. Sneep was zo anders geweest. Zo lief. Die blik in zijn ogen... Ze stond snel op en pakte haar mooiste gewaad en deed een speciaal kettinkje om wat ze van haar vader Bernard Krenck had gehad. Het was donkergroen, in een hartvorm, en haar moeder zei altijd dat het geluk in de liefde uitstraalde. Dat kwam nu wel van pas, vond Rosa. Snel kleedde ze zich om, kamde haar haar, deed het in een verleidelijke coupe en kleurde haar lippen zacht-roze, haar lievelingskleur. Tevreden keek Rosa in de spiegel. "Zo, en nu naar professor Sneep!"Gehaast en lichtelijk nerveus klopte Rosa Krenck op de ebbenhouten deur waar in gouden letters 'Severus Sneep, leraar Toverdranken' op stond. Een elegante stem antwoordde: "Binnen!" Rosa deed de deur open en enkele minuten was ze verbaasd, toen teleurgesteld. Er was een vrouw in de kamer die ze nog nooit had gezien. En ze was knap, betoverend mooi. "Euh.. Hallo, ik ben Rosa Krenck..," zei Rosa weifelend. "Hallo Rosa, ik heb veel over je gehoord, ik ben Narcissa Malfidus, de moeder van Draco en professor Sneep hier, vertelde
mij dat je wel wat hulp kon gebruiken bij je Faunatisme." "Euh ja, dat klopt." Waarom moest Narcissa haar gaan helpen met Faunaat worden?! Dat zou professor Sneep toch doen? Hij vond haar toch lief? Waarom niet? "Dus dat is afgesproken, iedere woensdagmiddag in professor Sneep's kelder. Ik zie je snel, Rosa. En tot ziens, Severus!" Narcissa stond op en liep Sneep's kamer uit. "Maar, professor, u zou mij toch leren transformeren? Waarom heeft u er mevrouw Malfidus bij gehaald?" Sneep slaakte een diepe zucht en begon toen
geëmotioneerd te vertellen: "Toen ik zelf nog op Zweinstein zat...
werd ik verliefd op een goede vriendin van mij. Ik zat in die tijd bij Zwadderich en zij ook. We werden beste vrienden en ik hield zielsveel van haar, teveel eigenlijk. Toen werd ze verliefd op een Griffoendor. Hij was knap, slim, populair en eigenlijk goed in alles. Ik verstikte van jaloezie. Ik wilde haar, ze was mijn grote liefde, maar ze koos voor hem... Zijn naam was James Potter." Rosa hapte enkele seconden naar adem. "Maar.. professor Sneep, betekend dat dat... dat u verliefd was op Lily Potter?!" Severus Sneep liet zijn hoofd hangen. "Ja, Rosa.. en sinds al die jaren heb ik van niemand kunnen houden, ik heb nooit naar vrouwen gekeken.. Totdat jij kwam..." Rosa zag een traan over Severus' wang glijden. "Maar professor Sneep, ik zal u nooit verlaten! Ik hou van u! Heel veel!" Rosa stond op en
liep naar Severus toe. Hij hield haar enkele minuten in zijn armen. "Ohh Rosa..," fluisterde hij.
Harry glimlachte toen Hermelien helemaal over haar toeren de leerlingenkamer in kwam rennen. "Wat is er?," vroeg hij. "Harry -hijg- Harry, er is morgenavond het Halloweenbal.. En -hijg- dat was ik helemaal vergeten!" Harry was het ook vergeten, hij had wel andere dingen aan zijn hoofd dan een Halloweenbal. Zijn vreemde dromen kwamen steeds weer terug en beozrgden hem veel slapeloze nachten. Harry had zich voorgenomen een slaapdrankje bij madame Plijster te gaan halen. "Maar wie moet ik nou vragen voor het bal?,"
vroeg Hermelien zeurderig. "Oh, ik wil wel met je hoor, ik heb toch geen zin om iemand anders te vragen," zei Harry. "Nouja, wat aardiger mag ook wel hoor!," zei Hermelien een tikje kattig. "Sorry Hermelien- Nou, ik zou heel graag met je naar het bal willen." "Ik ook met jou, Harry!," zei Hermelien en stond grinnikend op om aan haar huiswerk te beginnen. Net op dat moment kwam Ron de Griffoendor leerlingenkamer binnen. "HARRY! Je GELOOFT het gewoon niet: Parvati Patil heeft MIJ voor het bal gevraagd!!" "Leuk Ron,"
zei Harry afwezig. "Ohhh- wat moet ik aan?" Ron's goede humeur sloeg plots om in nerveusiteit. "Je mag mijn galamantel wel lenen Ron, ik heb er toch niet zo'n zin in en jij moet Parvati versieren!" Ron keek Harry dankbaar aan. "Thanks!"
Rosa zat gebogen over een tafel in de bibliotheek. Haar ganzeveer gleedt snel en soepel over haar perkament. "Hoi Rosa," zei plots een stem. Rosa keek gedesorieënteerd op. "Oh- hoi Draco," zei Rosa enthousiast. "Ben jij ook Toverdranken aan het maken?" "Ja- het is verschrikkelijk moeilijk!," verzuchtte Rosa. "Zal ik je helpen?," bood Draco aan. Rosa knikte en schoof een stoel naar Draco toe.
Vermoeid en hongerig liepen Rosa en Draco een uur later door de gangen van Zweinstein, op weg naar de Grote Zaal. "Rosa, heb je zin in morgenavond?" "Tuurlijk!," zei Rosa en keek naar Draco die een mysterieuze glimlach op zijn gezicht had. "Wat is er?" "Niets, dat zie je morgenavond wel!," zei Draco en hij liep de Grote Zaal in."Hermelien!" Hermelien keek verrast om. "Rosa? Wat is er?" Rosa keek nerveus naar de grond. "Euh- ik wil mijn excuses aanbieden, Hermelien, van dat gedoe over mijn vader. Ik had niet zo gemeen tegen je moeten doen, maar het was heel moeilijk-" "Het is al goed Rosa," zei Hermelien en trok Rosa mee naar de wc van Jammerende Jenny. "Ik wil je wat vragen, over vanavond," "Het Halloweenbal?" "Ja, daarover," beaamde Hermelien. "Ik ga met Harry, maar eigenlijk wilde ik heel graag met Ron.. Maar Ron is nu zo blij dat hij met
Parvati gaat en *zucht* ik wilde je vragen of je Parati niet af kan leiden, ik weet dat jullie goede vriendinnen zijn en misschien kan je even met haar wat drinken gaan halen ofzo, en dan kan ik even met Ron dansen.." Hermelien keek Rosa zó onzeker aan dat ze bijna moest lachen. "Tuurlijk Hermelien!" "Met wie ga jij eigenlijk?," vroeg Hermelien nieuwsgierig. "Draco!" "Ohh.. Draco!," Hermelien keek Rosa met een sprookjesachtig droomblik aan. "Nee Hermelien, ik val niet op hem!" En Rosa wist dat ze de waarheid sprak.Het was eindelijk zover: het Halloweenbal. De Grote Zaal was verschrikkelijk mooi versierd, vleermuizen vlogen door de zaal, reusachtige pompoenen hingen tegen het plafond, gezellige muziek klonk vanaf het podium, enkele tafels stonden volbeladen aan de zijkanten van de zaal, die verder helemaal leeg was zodat er ruimte genoeg was om te dansen. Het was nog vroeg: over een kwartier zou de zaal volstromen met honderden Zweinsteinleerlingen. De leraren waren druk bezig alles goed te organiseren. Perkamentus hield zich bezig met de vleermuizen in toom houden; professor Krinkel wees de band waar ze moesten optreden; professor Sneep toverde de drankjes tevoorschijn en professor Anderling wees enkele vroege leerlingen waar ze moesten gaan zitten.
"Harry, kom nou!," riep Hermelien. "We moeten gaan!" "Jajaja... Ik kom al.." Harry en Hermelien, allebei in hun beste gewaden, stapten haastig door de gangen. Ze hoorden gegiechel achter zich. Hermelien draaide zich om. "Hoi!," zei ze tegen Rosa, die achter haar liep, samen met Draco, die haar romantisch een arm gaf. "Zo Potter, ook weg naar het bal- is dat wel zo verstandig? Samen met zo'n Modderbloedje..?" "DRACO! Hou op! Anders ga ik niet mee!," zei Rosa kwaad. Hermelien had zich alweer opgedraaid en liep
snel met Harry naar de Grote Zaal. "Liefje, maak je niet zo druk..," zei Draco om Rosa wat te kalmeren. "Nee Draco, ik maak me wel druk!" Rosa rukte zich los en rende de andere kant uit, naar buiten.
Draco bleef geheel verbaasd achter. "Hé Malfidus! Gaat je liefje er nou vandoor?," riep Ron Wemel trots, met Parvati aan zijn arm die lief
glimlachte. Draco gromde en liep boos de Grote Zaal in.
Rosa zat huilend op een bankje, in de rozentuin van Zweinstein. Wat was er toch met haar aan de hand? Ze vond Draco een hartstikke leuke jongen, hij had niets fout gedaan! Waarom was ze dan weggerend? Ze zuchtte. Ik ga naar binnen en mijn excuses aan Draco aanbieden, dacht Rosa en liep met ferme passen weer naar binnen.
De zaal was nu vol met dansende stelletjes en zelfs Perkamentus en Anderling waagden zich op de dansvloer. Rosa zocht de zaal af naar Draco, die tot haar verbazing danste met Belinda Broom, een Griffoendor. Nou, als hij zo snel al over haar heen was- dan niet! Plots herrinerde ze zich de afspraak met Hermelien en Rosa snelde zich naar Ron en Parvati. "Heej Parvati en Ron, euhm Parvati, kan ik je even spreken?" Rosa trok haar vriendin weg uit Ron's armen, die verbaasd het tweetal nakeek. "Ron? Wil je dansen?," zei een stem
vanachter zijn rug. "Hermelien? Ja, tuurlijk.."
Parvati was met Harry gaan dansen en Rosa bleef alleen achter en keek wat verveeld naar de dansende leerlingen (en leraren). Plots kreeg ze de lerarentafel in het oog. Alleen professor Sneep en professor Zwamdrift zaten er nog, de rest was of aan het dansen, of in een diepgaand gesprek gewikkeld. Rosa kreeg een idee en liep onzeker op Sneep af. Ze kuchte. "Ja.. Mevrouw Krenck?," zei Sneep ietwat geïrriteerd, die na hun laatste ontmoeting Rosa uit zijn hoofd probeerde te zetten; iets wat Rosa blijkbaar niet wilde. "Euh- professor, u zat hier maar zo alleen en ik vroeg me af of.. Laat maar.." Rosa wilde zich omdraaien en weglopen. "Rosa? Wat wilde je vragen?," zei Sneep streng; nu wilde hij het weten. "Niks professor, laat maar.." "Rosa! Zeg het nu of ik trek vijftig punten bij Zwadderich af!" "Professor Sneep, ik wilde u vragen of u met mij wilde dansen," zei Rosa en kreeg een blos op haar wangen. "Dansen?," Sneep keek Rosa aan alsof hij dit woord voor de eerste keer in zijn leven hoorde. "Ja, dansen," zei Rosa, nu met wat meer zelfvertrouwen. Sneep zuchtte diep. "Okay.." Hij begeleide Rosa met flair naar de dansvloer pakte haar voorzichtig en liefdevol vast. Tot Rosa's verbazing was Sneep een uitmuntende danser. Sierlijk bewogen zij over de dansvloer, alsof zij elkaar al jaren kenden en geen geheimen meer voor elkaar hadden. Rosa opende haar mond en wilde wat in Severus zijn oor fluisteren, maar hij was haar voor. "Ssst- zeg niets," fluisterde hij kuste
haar zacht op haar wang. Rosa voelde tintelingen door haar lichaam lopen."RON!," Hermelien gilde het bijna uit," Kijk naar Sneep!" Hermelien wees opgewonden naar Sneep en Rosa die het middelpunt van de dansende menigte vormden. "Wow! Wat doet Sneep met zo'n lekker-" Hermelien snoerde Ron zijn mond. "Euh- ik bedoelde: wat doet sneep met zo'n jong meisje!"
Dat vroegen meer mensen zich af.
wordt vervolgd: er komt een deel twee op www.zwadderich.cjb.net
Je kunt je reactie op het verhaal direct naar Rosa sturen:sneepskelder@hotmail.com
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
