Die domme waspiet
door Carry W. Zijlstra-van Dijk
De mooie, nieuwe rode mantel van Sinterklaas is gekrompen. Niet zomaar vanzelf, nee, de waspiet van de Sint heeft hem in veel te warm water gestopt. Wat schrikt die piet als hij de mantel naast het witte kleed van Sinterklaas wil ophangen om te drogen. De mantel is nog maar half zo lang. De arme waspiet staat te trillen van schrik. Wat zal Sinterklaas zeggen?
"Probeer de mantel uit te rekken", zegt het jongste pietje, Pedro, dat staat te kijken.
"Dan moeten we onder de mantel op de grond gaan liggen en er tegelijk aan trekken", zegt de waspiet.
Dom hoor, want natuurlijk lukt dat niet. Bij de eerste ruk schieten de knijpers los en, klets, daar valt de drijfnatte mantel boven op de pieten.
"Help!" schrikt Pedro. "Kijk nou 'es, mijn mooie gesteven kraag is meteen slap."
"Loop niet weg", smeekt de waspiet. "Toe Pedro, laten we ieder een kant nemen en dán trekken. Je weet wel, net zoals onze moeders met de lakens doen voor ze die opvouwen."
Pedro grijpt de mantel bij de mouwen, en de waspiet neemt de onderkant in zijn handen.
"Eén, twee, drie... trekken."
Ze trekken, zo hard ze kunnen.
"Nu nog eens meten."
De waspiet hangt de mantel weer op.
"Het heeft geholpen", juicht Pedro. "Nu is die jas nog maar twintig centimeter te kort."
Twintig centimeter! Dat is nog heel veel. De waspiet krabbelt onder zijn pietenmuts. Hij denkt heel diep na.
"Ik weet iets."
Hij pakt Pedro bij zijn schouders en danst met hem door de waskeuken.
"Ik weet iets. Ik weet iets. Wedden dat Sint straks niets merkt?"
De waskeuken is keurig opgeruimd. De mantel, weer even lang als het witte kleed, hangt netjes gestreken in de kast. Hoe dat kan? Onder aan de jas heeft de waspiet twee doorgeknipte slopen vastgemaakt. De kleur is wel niet helemaal hetzelfde, maar dat zie je bijna niet. Wat is de waspiet trots op zichzelf. Sint ziet het nooit, denkt hij.
"Piet Waspíiiiiiet!"
Van schrik vliegt de waspiet rechtop in zijn bed. Oei, dat is Sinterklaas. Op zijn pietensloffen rent hij naar de kamer van de Sint.
"Ja, Sinterklaas?"
Sinterklaas wijst naar zijn nieuwe mantel.
"Dat mijn mantel krimpt, kan gebeuren, maar je had het mij moeten vertellen", zegt hij boos. "Dat heb je niet gedaan en daarom krijg je straf. Een week lang zonder chocola naar bed."
Piet Waspiet zegt niets. Hij draait zich om en loopt langzaam de kamer uit.
Als de deur dicht is en de sloffende voetstappen van de waspiet niet meer te horen zijn, schiet Sinterklaas in de lach. Hij lacht, hij lácht, tot de tranen over zijn wangen glijden. Elke keer als hij naar zijn mantel kijkt, begint hij opnieuw, want wat heeft de waspiet gedaan? De slopen niet aan de jas genááid, maar ze er met een niettang aan vastgeniet!
Je kunt Carry mailen: cwzvd@hotmail.com
O ok jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee ! !
omhoog home
