Met scouting naar Hoenderloo
door Cindy Tieleman, 11 jaar
Zakmes. Ja. Slaapzak. Ook."Dan hebben we alles”. Tina liep naar buiten."De bus is er al”! riep ze. Zij, Klara, Natasja en Sari waren bezig geweest met hun spullen te checken."Ik hoop dat het net zo leuk word als het laatste weekend”, grinnikte Sari. Toen had Maurits van de verkenners de meiden erg laten schrikken, met de dropping. Dat was bedoeld voor Tina, ze wilde er dan ook liever niets over horen, en zo ook nu niet."Jullie weten dat ik daar niet aan herinnerd wil worden”, zei ze. "Kom laten we die dingen naar de bus gaan brengen”! De vier meiden namen hun bagage op hun rug en liepen naar buiten. Ze gooiden het op de grote hoop met andere bagage, onder ander die van de verkenners en liepen naar de leiding waar nog een groepje padvindsters stonden.”Over vijf minuten vertrekken we”,zei Selma opgewonden. Ze was net overgevlogen en was nog nooit met de padvindsters op kamp geweest.” Nou, verwacht er maar niet te veel van, hoor”fluisterde Natasja tegen Klara."Iedereen instappen”! riep de leiding."En geen gedrang”!In een keurige rij liepen ze, een voor een, de bus in. Klara, Sari, Natasja en Tina hadden de plaatsjes achterin de bus weten te bemachtigen en zaten te kletsen over kleding en make-up. Opeens hield Tina haar mond stijf dicht. De anderen keken haar vragend aan. Ze wees naar het gangpad. Daar stonden Dandy, Tom, Maurits en Benjamin. Dandy leek een beetje zenuwachtig toen hij Natasja zag. Zijn vrienden grijnsden naar de vier vriendinnen. Sari, degene met de grootste mond vond dat kennelijk geen probleem."Is jullie grote vriend Niels er niet bij “? sneerde ze.Nee, want die heeft heimwee”,zei Tom. "Maar wat gaat jou dat aan”, vervolgde Dandy. Natasja ging zich er ook mee bemoeien. "Houden jullie eens op met dat stomme gedoe”! zei ze. Ze wendde zich tot Dandy en liet haar ogen rusten op zijn haar. Dat was weliswaar paars."Leuk haar”, zei ze rustig. Dandy sloeg zijn armen in elkaar."Dat is van mezelf”, zei hij en hij liep weg."Geloof je het zelf”. Sari zag net dat hij een beetje rood was. "Ik geloof dat hij je leuk vind”, giechelde Sari zonder op Benjamin en Tom te letten. Zij keken elkaar aan en liepen hun vriend achterna."Ach ja, dat zou kunnen”, antwoordde Natasja.
Een halfuur later waren ze er. Iedereen drong naar de uitgang en probeerde buiten te komen. De deur ging open en iedereen haastte zich naar buiten."Vrijheid, blijheid”! riep Klara terwijl ze pirouettes aan het draaien was."Je hoeft je balletkunsten hier niet uit te voeren, hoor”. Natasja stond met haar armen in elkaar te kijken. "Kijk, daar komen de verkenners”, zei Sari. Natasja wilde zich achter de bus te verstoppen, om Dandy te ontwijken. Dat viel Sari ook op. Ze probeerde het in Klara`s oor te fluisteren, maar Dandy stapte al op hun af. Hij deed zijn mond open om iets te zeggen, maar zijn leiding riep dat alle verkenners zich moesten verzamelen en Tom en Benjamin stonden naast hem om met hem mee te gaan. Met een blik van puur vergif keek Dandy naar de meisjes en liep toen met zijn handen in zijn zij weg. Verbaasd keken Klara en Sari hem na."Wat heeft hij nu opeens”? zei Klara. Tina, die even wat gevraagd had aan de leiding, had het ook gezien."Wat hebben jullie tegen hem gezegd, zeg”? zei ze. "Dat is een hele goede vraag”, zei Sari."En trouwens, ik weet niet of jullie het gemerkt hebben, maar Natasja deed ook een beetje gek”. Wat had dat te betekenen? De drie meiden bedachten wat er aan de hand zou kunnen zijn."Kom op”, zei Klara."Dit kan later wel, we moeten de tenten opzetten”!
Toen de tenten opgezet waren ( Bij Tina, Klara en Sari ging tig keer fout) kwamen de meisjes erachter dat Natasja er niet bij was."We vertellen het tegen Yvonne, goed”? zei Klara zenuwachtig. Yvonne was van de leiding. Ze renden naar haar toe."Yvonne, Natasja is er niet”! riep Tina."Nee, dat klopt”, zei Yvonne. "Ze zei dat ze erg wagenziek was geworden, en zit nu in de tent van de leiding”. "Dat liegt ze”, zei Tina toen ze weer naar hun tent liepen”. "Natasja is nooit wagenziek, of ben ik nou gek”?"Dat ben je zeker”, zei een bekende stem achter hen. Ze draaiden en keken recht in het woedende gezicht van Dandy. "Waarom ben je zo pissig op ons”? vroeg Klara voorzichtig."Dat weten jullie best”, sneerde Dandy. "Nee, dat weten we niet best”! zei Sari. Even leek het of Dandy ontplofte, want op hetzelfde moment brieste hij,"Jullie zijn de meest achterbakse meisjes die ik ken”! Daarna draaide hij zich om en rende harder dan nodig was weg, wat nogal opmerkelijk was omdat het in het mulle zand bijna onmogelijk was keihard te rennen. "Dit word echt te gek”, zei Klara."Waar heeft hij het in hemelsnaam over”?" Hmmmm”. Sari noteerde iets in een notitieboekje."Wat doe je”? wilde Tina weten. " Ik noteer alle vreemde gebeurtenissen”, zei Sari. Ze liet het zien.
Detective bureau scoutgirls
Natasja verstopt zich als verkenners komen
Dandy is boos
Natasja liegt dat ze wagenziek is
Dandy is weer boos
"Als we samenwerken, dan kunnen we misschien dit mysterie oplossen”, zei ze. Cool! Haar vriendinnen waren heel enthousiast. "Hebben we dan ook vergaderingen en zo”?informeerde Tina."Dat is misschien wat aan de onnodige kant”, zei Sari, terwijl ze haar notitieboekje opbergt."We moeten echt uitvinden wat er aan de hand is, zowel met Natasja als met Dandy”, zei ze.“Maar nu moeten we naar bed”. Ze liepen naar het kamp, terwijl Sari diep nadacht. Vroeger was Natasja haar beste vriendin geweest. Ze waren net zo onafscheidelijk als een Siamese tweeling. Maar in de loop der tijd werd dat steeds minder. Waren zij en Dandy echt op elkaar? Waarom deed ze zo gek? En, waar mocht ze dan zijn intussen?
Ze zat zo diep in gedachten dat ze niet eens hoorde dat Klara iets tegen haar zei.”He, luister je wel”? zei Klara ongeduldig. “Watte”? Sari keek snel op. “Ik zei dat ik Natasja en Dandy daar knetterende ruzie zag te maken”! Tina wees. Sari zag dat Dandy honderduit tegen Natasja stond te schreeuwen. Natasja werd verschrikkelijk kwaad en gaf hem een dreun. Dat liet hij niet op zich zitten en hij gaf haar er een terug. Er ontstond een heftige knokpartij tussen de twee kinderen. Hup, slaan en schoppen, raken wat je raken kan. Sari zag ook dat iemand tussenbeide kwam. ”O, jee, daar heb je Mevrouw Maria -koekoek. ”, kreunde Klara. Mevrouw Maria -koekoek was eigenlijk Mirande, een heel verwend meisje. Ze had steenrijke ouders en dat liet ze zien ook. Ze verwisselde haar kleding ongeveer twee keer per dag. Ze had dik blond haar en grote, groene ogen. Alle jongens vielen als een blok voor haar maar volgens Sari, Tina en Klara was zij op Dandy, maar Dandy beslist niet op haar. En alsof dat niet genoeg was, had ze ook nog is een eigen paard. De drie vriendinnen vonden haar maar een trut en hadden een grote hekel aan haar. Dat was zelfs nog zacht uitgedrukt. “Moet je zien hoe ze staat te flirten bij hem”, fluisterde Tina. Dandy draaide zich om en liep weg, met zijn neus in de lucht. Toen kreeg hij de meisjes in de gaten. “O, O, ontploffingsgevaar”, zei Klara. Ze wilden wegrennen maar zagen tot hun verbazing dat Dandy gewoon bleef staan. Hij had een papiertje in zijn hand. Rustig liep hij naar hen toe. “Is dit van jullie”? vroeg hij.De meisjes bleven als versteend staan. Ze zagen wat er op het briefje stond. “Daar was hij dus zo pissig om”, fluisterde Tina. Jongens zoals jij horen niet thuis op de scouting, daar ben je namelijk te stom voor!Ga weg nu het nog kan! Tina, Klara en Sari. Verbaasd staarden de meisjes naar het papiertje, totdat Sari het papiertje uit zijn handen griste.”Ik heb dit niet geschreven”, zei ze woedend. “En dat kan ik bewijzen ook”! Ze pakte haar notitieboekje tevoorschijn en haar pen. Op een wat rustigere toon vervolgde ze,”Als we hier alledrie onze naam schrijven in ons eigen handschrift, dan zal je zien dat wij dit niet geschreven hebben.Ze schreven alldrie hun naam op de achterkant. Dandy bekeek het briefje en vergeleek het met het andere briefje. Tenslotte slaakte hij een diepe zucht en zei,”Ik heb jullie misschien verkeerd beschuldigd, maar hebben jullie dan misschien een idee van wie dat briefje afkomstig kan zijn”? Tina keek hem raar aan. “Je praat net als onze meester”, zei ze. “Ja, fijn”, zei Dandy ongeïnteresseerd. “Is er misschien iemand die een hekel aan jullie heeft en”… Bij die zin stopte hij met praten en ging op een andere toon verder,”…Mirande, zeker”. “Hoe raad je het zo”, dacht Sari.”Ja, dat klopt”, zei Klara. “Ik vind Mirande ook een gigantische trut”, zei Dandy.”En ze vindt me leuk”. “Daar komt ook nog bij dat ik pas tien ben en zij is al twaalf”… Verder kwam hij niet, want de drie meisjes waren in lachen uitgebarsten.”Ik bedoel…eh…dat staat toch gek”? vroeg Dandy onzeker. Hij keek op zijn horloge. “Over een minuut moet ik weer bij ons kamp zijn, jullie dan zeker ook”. “ Zullen we dan morgen met het vrije ochtenduurtje afspreken bij de uitkijktoren”? “Oké, dat is dan afgesproken”, zei Sari. “Nou tot dan, hè”,zei Dandy. Hij draaide zich om en rende naar zijn kamp, terwijl de meisjes naar die van hun liepen. “Dat overkomt ons nou weer”, lachte Tina. Sari dacht nog steeds diep na. Klara zag dat. “Hopelijk lossen we het mysterie van Natasja ook snel op”, zei ze geruststellend. Sari keek haar dankbaar aan.
Toen kwamen ze Mirande tegen.”Als we daar de tutjesclub niet hebben”,sneerde ze.”Hou je kop, Mirande”, zei Tina. “Niet op letten”, fluisterde Klara. Gelukkig liep Mirande gewoon door. Ze zagen dat de leiding het eten op de grote tafels had gezet.”Ah eten, ik rammel”.Tina rekte zich uit alsof ze net een winterslaap had gehouden. “Wie er het eerste is”! Lachend renden ze naar de tafel. Ze mochten al gaan zitten. De hele groep zat er al. De drie vriendinnen gingen naast elkaar zitten. Naast Tina zaten Blossom en Nathalie. “Heb je Natasja het bos in zien gaan”? zei Blossom.”Haar ogen waren rood van het huilen”.”Ze vraagt om moeilijkheden, ik zeg het je”.Het word zo donker”! Zullen we het tegen de leiding gaan zeggen”? zei Nathalie. Tina zat als verstijfd op haar stoel. Sari had het ook gehoord.”Sorry, maar wanneer was dat”? vroeg ze aan Blossom.”Dat was ongeveer vijf minuten geleden”, antwoordde Blossom.”Dat zou jij toch moeten weten, Sari”…Sari kon zich niet meer goed houden en rende van tafel, mompelde iets tegen de leiding van dat ze misselijk was en rende vervolgens naar haar tent. Hoe haalde die Natasja het in haar hoofd om in het donker het bos in te gaan! Ze wist toch heel goed dat het heel gevaarlijk was? En waarom zagen ze haar nooit meer? Ze was kwaad, nee woedend gewoon. Ze pakte haar notitieboekje, noteerde het snel en ging weer naar buiten. Ze zei tegen de leiding dat ze zich weer wat beter voelde en ging weer zitten. Haar vriendinnen durfden niet te vragen wat er aan de hand was. Sari zag eruit alsof ze elk moment in tranen uit kon barsten. “Moest het baby`tje huilen”? zei opeens een stem.”Heeft het even z`n luier verschoond”? Het was Mirande. “Kan het baby`tje niet praten”? Sari probeerde zich in te houden. Alle opmerkingen bonkten in haar hoofd. En toen…Pets! Sari had Mirande zo`n geweldige dreun gegeven dat Mirande nu op de grond lag. Net toen Mirande haar een klap wilde verkopen, kwam de leiding ertussen. Mirande kreeg een grote preek en Sari niet. Blijkbaar dachten ze dat Mirande was begonnen.
Toen moesten ze naar bed. Terwijl Sari nadacht over wat er gebeurd was, vertelden Tina en Klara aan de leiding dat Natasja in het bos was. Yvonne ging naar de verkennersleiding en vertelde wat er aan de hand was.“IEDEREEN LUISTEREN ALSJEBLIEFT!!!”riep Yvonne. Alle padvindsters en verkenners stonden om haar heen en luisterden naar het slechte nieuws.”Natasja is in het bos”! We zullen naar haar moeten zoeken”. Pak jullie zaklampen, zakmessen, alles wat van pas kan komen. Daarna verzamelen bij de ingang van het bos. Op ons teken gaan jullie aan de slag. Jullie moeten in groepjes blijven. JULLIE MOETEN!!!"
De zoektocht was begonnen. Blossom en Nathalie, en detective bureau Scoutgirls gingen met z`n vijven in een groepje. Toen kwartier later gingen uitrusten van het schreeuwen, kwam Yvonne met een bleek gezicht op hen af rennen. “Gelukkig, hier zijn jullie”, zei ze. En vervolgde toen,”Dandy is spoorloos verdwenen, hebben jullie hem soms gezien”? Op hetzelfde moment kwam Dandy naar hen toe rennen, met een gezicht zo wit als bordkrijt. “Natasja”, hijgde hij, terwijl hij een paar keer diep ademhaalde. “Natasja, ik heb haar gezien, en ze zit in grote moeilijkheden”! Het hele groepje stond razendsnel op en renden in de richting die Dandy aanwees, Met Dandy op hun hielen. “STOP”! zei Dandy opeens. “Een eindje hiervandaan is het”! Maar kom niet te dichtbij”! Sari en Tina slopen naar een bosje. Ze gingen erachter zitten en keken eroverheen.
Toen zagen ze iets verschrikkelijk engs…Tina kon net een gil onderdrukken. Daar stond een gedaante, helemaal in het zwart gekleed, een bivakmuts en met een pistool in zijn hand. Hij zag de Tina en Sari staan. Ze verschoten van kleur en waren verstijfd van angst.“Go on the ground”! schreeuwde hij. Maar toen schoot hij naar voren en viel op de grond. Dandy stond achter hem. Hij ging snel op de hand van de man staan zodat hij zijn pistool niet kon pakken dat hij had laten vallen. “Ik dacht, laat ik maar even wat doen met dat karate waar ik op zit”, zei Dandy. Hij zag niet dat de man zijn andere hand nog vrij had. Anders zou hij vast hebben gezien dat de man klaar stond Dandy`s been te pakken. Sari hoorde snelle voetstappen. Een bosje bewoog. Opeens sprong er iemand uit die snel op de andere hand ging staan. De man kon nu niets meer doen. Opeens zagen ze wie die iemand was. Het was Natasja. Natasja, met allemaal moddervegen in haar gezicht en gescheurde kleding.Yvonne wilde haar een preek geven, maar zag toen dat ze in tranen was. Intussen had Sari het pistool gepakt en richtte het nu op de man. Dandy had zijn zakmes gepakt. “Ik denk dat we hebben waar we nar zochten”, zei Yvonne, terwijl ze eventjes naar Natasja keek. We gaan naar het kamp, dan in bad, dat geldt voor jou Natasja, en dan naar bed.
De volgende dag…
“Krijgen we nu eindelijk te horen wat er aan de hand was?”vroeg Sari aan Natasja. Dandy, Klara en Tina zaten met z`n vijven in de uitkijktoren. Natasja haalde diep adem en begon te vertellen.”Nou, sinds kort zijn Dandy en ik erachter gekomen dat we broer en zus zijn”.”Hij woonde bij pap, en ik bij mam”.”Ik had mijn vader nooit gekend, maar hem wel”. Ze keek naar Dandy. “Bij mij stond hij bovenaan de lijst van de stomste jongens ter wereld”.”En dan te bedenken dat hij mijn broer was”.”Hij werd wel aardiger, maar we kregen op kamp nog een keer een ruzie”. Dat wisten ze al.”Ik vluchtte het bos in, al wist ik dat dat stom was”.”Gisteren hebben we het goed gemaakt en elkaar, als het ware, trouw gezworen”. De tijd dat Natasja praatte was het doodstil. “Kijk, er worden ijsjes uitgedeeld”, zei Klara en ze wees naar beneden. “In de aanval!!!”brulde Dandy en ze stormden naar beneden, op weg naar zo`n heerlijk ijsje.
Laatste dag van het kamp, klaar voor vertrek…
Dandy en zijn vrienden, Natasja en natuurlijk detective bureau Scoutgirls zaten in de bus. “Wat jammer dat alles nu al afgelopen is”, zuchtte Klara. “Ja, maar het was ook best eng in het donker met die gangster”, zei Tina. Ze moesten lachen om dat woord “gangster”. “De politie zei dat ze die vent al heel lang zochten”, zei Klara.”Hoe heette hij ook alweer, Valdemar Submarine”? Intussen begon de bus te rijden. Ze kletsten verder over de spannende gebeurtenissen en het uur leek maar vijf minuten te duren.
Iedereen vertelde alles aan hun ouders. Die zeiden alleen maar,”Wat hebben ze toch een fantasie”. Ze geloofden het niet. Yvonne had, zonder dat iemand het wist, foto`s genomen van de grote gebeurtenis. Toen moesten ze het wel geloven, zoiets verzon je toch niet? “Nou ja, ook al geloven ze het niet, wij weten dat het waar is en daar gaat het om”, zei Tina. “Ja”, zeiden Klara, Natasja en Sari in koor, waarna Sari zei,”Eind goed, al goed, zoals ze altijd zeggen”!!!
Je kunt je reactie direct naar Cindy sturen: cindy.tieleman@12move.nl
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
