Hooghartige Rosie
door Duygu SultanEr was een mooi meisje dat lange roze haren en heel mooie blauwe ogen had en er was bijna niemand mooier dan zij. Ze heette Rosie. Er was een probleem, ze was hooghartig en veroordeelde iedereen om zijn uiterlijk. Want haar vader was de hertog van het land en ze waren heel rijk, net zo als de druppels in de zee, maar omdat ze zo mooi was vroegen prinsen, koningszonen en hertogen om met haar te trouwen. Maar Rosie schold hen uit: Wat een dikkop, als een kikker; wat een vetzak, als een varken. Wat een slappe, net als een dode.
Zo schold ze iedereen uit totdat ze kennismaakte met een knappe jongenman. Hij was hertog van elders, maar Rosie schold hem ook uit voor: hertog met schooierkleren aan. De jongeman heette Alexander. Hij was niet arm, maar heel rijk. Toen Rosie hem ook uitschold was haar vader heel kwaad op haar en zei: je gaat met de eerste zigeuner trouwen die aan de kasteeldeur komt bedelen.
De volgende dag klopte iemand aan de deur. Het was een zigeuner. Haar vader zei tegen Rosie: Je gaat met die man trouwen en je gaat met hem mee. Rosie ging met de zigeuner mee. Toen ze een heel eind hadden gelopen, kwamen ze bij een heel oud huis dat van de zigeuner was. Hij zei tege haar dat ze moest werken om eten te kunnen kopen. Ze vlocht manden en ging ze op het marktplein verkopen. Ze was bang dat iemand haar zou herkennen en zei elke dag: Was ik maar met Alexander getrouwd.
De volgende dag ging ze potten verkopen die ze had leren maken van een buurvrouw. Ze ging ze verkopen, maar opeens kwam er iemand aangereden die alle potten van haar kapot sloeg. Rosie was bang: mijn man zal kwaad op me zijn, nu hebben we geen geld om eten te kopen, zei ze en ging weer naar huis. Ze vertelde alles wat er was gebeurd aan haar man. Hij zei, je moet iets anders doen. Ik zal werk voor je vinden in het kasteel, zei hij. Vanaf toen ging ze daar werken en bij haar terugkomt kreeg ze eten mee: een paar stukken schimmelbrood.
Op een dag was er een feest in het kasteel. Ze moest hen bedienen. Toen ze naar binnenging zag ze Alexander. En ze was zo geschrokken dat ze haar broodkruimels op de grond liet vallen. De broodkruimels had ze stiekem in haar zak gedaan om thuis te eten, maar toen ze alles liet vallen was ze zo verlegen dat ze zei: had ik maar vroeger niemand uitgescholden. Als het nu gebeurde, zou ik hen vergeving vragen. Dat had Alexander gehoord en zei Rosie: ik ben de zigeuner waarmee je getrouwd bent en ik heb je potten kapotgemaakt op het marktplein. Ik had me als iemand anders verkleed, zei Alexander. Hij vroeg haar zou je met mij opnieuw willen trouwen. Rosie zei ja en vanaf dan leefde Rosie en Alexander samen in het kasteel lang en gelukkig.
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
