De dag van Robin
door Lauren Smits, 12 jaar
De bel gaat. Binnen een paar seconden zit iedereen op zijn plaats en word de deur door mevrouw Van Jan gesloten. 'Jullie zijn eigenlijk ietsje te laat maar deze keer zal ik het door de vingers zien.' begint ze. 'Pak nu maar snel jullie boeken, dan kunnnen we beginnen'.
Zuchtend pakt Robin haar geschiedenisschrift en -boek.
Het is haar derde dag in 1c op het Leertjescollege. Ze doet vwo en vind het tot nu toe allemaal heel leuk. Behalve geschiedenis. Ze krijgt meteen hoofdpijn als ze er aan denkt. Toch is mevrouw Van Jan best aardig.
Robin vond het in het begin heel spannnend om naar de brugklas te gaan. Gelukkig was ze niet alleen. Ze kijkt naar rechts. Mara is druk bezig allemaal dingen op te schrijven. Ze heeft bruin haar dat ze in een staartje achterop haar hoofd heeft samengebonden. Haar paarse brilletje leunt op haar kleine wipneusje. Haar bruine ogen glijden over het bord. Ze ziet er zo erg schattig uit. Meteen al bij het boeken ophalen wist Robin dat ze aardig zou zijn. Tijdens de introductiedag toen de conrector vertelde naar welk lokaal ze moesten gaan, begon ze spontaan tegen Robin te praten. Ze vroeg allemaal dingen zoals hoe ze heette, waar ze woonde en op welke school ze vroeger zat. Na een tijdje praten bleek dat ze Mara heette en bij Robin in de buurt woonde. Sindsdien halen ze elkaar op om naar school te gaan. De introductie was opeens ook zo eng niet meer en samen hadden ze onwijs veel lol.
'Robin wat denk jij?' vraagt mevrouw Van Jan. Robin kijkt snel op. Op het bord staat met paarse letters De Egyptenaren en hun cultuur. Daaronder staat een heel verhaal. Het is erg stil in het lokaal. Wat moet ze zeggen, ze heeft de hele tijd al niet opgelet. 'De farao.' fluistert Mara. 'De farao?' zegt Robin vragend tegen de juf. 'Ja goed zo, begin nu maar snel met schrijven want anders hou je het niet bij.' zegt mevrouw Van Jan. Met een rood hoofd begint Robin te pennen.
'Bedankt!' zegt Robin als ze het lokaal uitlopen. 'Ach het was niks.' zegt Mara lachend.
Het is pauze en ze besluiten even naar buiten te gaan. Ze lopen langs een groepje derdeklassers dat staat te roken. Ze lopen wat verder naar een muurtje. Daar eten ze hun boterhammen op. 'Wat hebben we zo?' vraagt Robin. 'Mentoruur.' zegt Mara. 'Gelukkig, dat is niet zo moeilijk.' zegt Robin blij. Mara lacht. Als ze hun boterhammen op hebben lopen ze naar een paar andere meisjes uit hun klas. 'Wat komen jullie hier doen?' vraagt een meisje met een rode vlecht in haar haar chagerijnig. 'Kletsen.' antwoordt Mara. 'Nou dan ga ìk daar staan.' zegt het meisje en loopt met stevige passen naar een muurtje en gaat er boos op zitten. Een paar meisjes gaan achter haar aan. Twee meisjes blijven staan. 'Wat heeft dìe ?!?' vraagt Robin verbaasd. 'Ach laat haar maar.' zegt een lang meisje met een knotje. 'Die anderen zijn ook nog een zo dom om achter haar aan te lopen.' zegt een wat korter blond meisje naast haar. Het meisje met het knotje blijkt Will te heten en het blonde Annemarie. Ze raken in een leuk gesprek en spreken af om vanmiddag de stad in te gaan.
De bel gaat. De tijd is omgevlogen. Snel wurmen ze zich door de menigte het schoolgebouw weer in. Ze moeten naar C05. Meneer Vinkeveen, hun mentor, is bezig zijn tas uit te pakken. 'Hallo kinderen.' zegt hij als iedereen zit. 'Om elkaar nog beter te leren kennen wil ik een klassenuitje organiseren, ik zoek iets waardoor we elkaar écht beter leren kennen, dus geen film of zo, wie heeft er een idee?' De klas begint door elkaar te roepen en te overleggen. Vinkeveen laat ze even begaan. Een meisje, Liselotte is in een heftige discussie met Bart die achter haar zit. Zij denkt dat ze beter met de fiets er naar toe kunnen gaan, maar hij wil met de bus. Robin overlegd met Mara. Ze vinden allebei een klassenfeest erruug leuk, maar misschien is een etentje wel gezelliger. Ondertussen is mr. Vinkeveen bezig alle dingen die hij hoort op het bord te schrijven. Als hij zich omdraait en de klas weer tot orde brengt zegt hij; 'We gaan stemmen, je kan kiezen uit: uit eten, een klassenfeest, naar de dierentuin...' 'Bleeeeeeh' zeggen de meeste kinderen in koor en barsten in lachen uit. 'Okee dat dus niet' zegt Vinkeveen en streept het door op het bord. 'En dan heb ik nog: kanoën en midgetgolfen.' Er zijn gemengde meningen. Vinkeveen deelt blaadjes uit en daar moet je opschrijven wat je graag wilt. Binnen een paar minuten zijn ze allemaal weer ingeleverd. Terwijl Vinkeveen de stemmen telt vraagt iedereen aan elkaar waar ze op hebben gestemd. Sommigen proberen ze zelfs te tellen. Vinkeveen maakt de uitslag bekend: '5 voor midgetgolf, 7 voor kanoën, 8 voor het klassenfeest en 10 voor het etentje!' Robin is blij, zij had daar op gestemd. Ze bespreken nog de datum en de tijd en dan is de dag alweer voorbij.
Robin kijkt op haar horloge. Vijf over vijf. Waar blijven ze nou. Ze had met Mara, Will en Annemarie afgesproken om om 5 uur bij het witte bruggetje te staan. Robin bedenkt of er nog ergens anders in het dorp een wit bruggetje is. Het dorp (dat veel weg heeft van een stad) is verdeeld in drie lagen. In laag 1 staat ze nu. Daar staan de oudste huizen, van zo'n 100 jaar oud. Daaromheen is laag 2 waarin de huizen staan van ongeveer 50 jaar. Daar wonen Robin en Mara en staat ook hun school. En daar weer omheen is laag 3 met de nieuwste huizen, van ongeveer 5 jaar oud. In geen van de lagen weet Robin nog een ander wit bruggetje. Ze zijn nu al bijna 10 minuten te laat. Dat is vooral niks voor Mara. Eerst zouden ze er met zijn tweeën heen fietsen maar Mara moest haar band nog oppompen, hij was een beetje slap. Maar zo lang kan dat toch niet duren. Will en Annemarie wonen in laag 1 dus die zijn er zo. Misschien is het dan tóch een ander bruggetje? Net als ze haar sleutel in het slot wil steken hoort ze iemand roepen. Het is Annemarie. Als een raket komt ze aanfietsen. Wat roept ze nou? Binnen een paar seconden is ze bij Robin. 'Er is een ongeluk gebeurt met Mara!' roept ze. 'Kom snel!' Als een razende stapt Robin op haar fiets en snelt achter Annemarie aan, die al bijna uit het zicht verdwenen is. Na een minuut of wat haalt ze haar in. 'Wat is er gebeurt?' hijgt Robin. 'Ik weet niet!' hijgt Annemarie terug. 'Will is bij haar.' Na nog wat minuten ziet Robin een opgehoopte menigte om een auto staan. 'Daar is ze!' roept Annemarie alsof ze wat nieuws heeft ontdekt en gaat nog sneller fietsen. Robin doet het tegenovergestelde. 'Wat nou als het heel ernstig is?' Ze durft het niet onder ogen te zien. 'Wat een lafaard ben ik zeg!' roept Robin dan tegen zichzelf. 'Het gaat hier niet om mij maar om mijn beste vriendin!' en snel fietst ze achter Annemarie aan.
Mara ligt in een mooi opgemaakt wit bed. Opeens opent ze haar ogen. 'Hoi' zegt ze. Robin schrikt. 'Heeeej je bent er!' Hoe gaat het met je?' vraagt Robin terwijl ze op het knopje met een verpleegstertje erop klikt. 'Goed, maar waar ben ik en hoe laat is het?' Robin glimlacht. 'Je bent in het ziekenhuis en het is acht uur. 'Wat is er ook alweer gebeurt?' Robin vertelt dat ze een ongeluk heeft gehad. 'Cool! Ik heb alleen toch niets ernstigs he?' vraagt Mara. 'Nee hoor, alleen een hele lichte hersenschudding. Je bent tegen een auto aangebotst. Even was ik bang dat je misschien wel dood was of ernstig gewond. Ik ben echt blij dat het goed is afgelopen. Ik zou niet weten wat ik moest zonder jou.' zegt Robin. Mara glimlacht. 'Ik was al bij het bruggetje geweest maar alleen Will en Annemarie stonden er dus we gingen naar het andere bruggetje, we vermoeden al dat je daar stond. Maar toen kwam er opeens een auto aan en botste ik er tegenaan. Het beeld werd steeds kleiner en kleiner.'
Opeens komen de ouders van Mara en een verpleegster de kamer binnen. 'O, je bent wakker ik was zo ongerust!' roept haar moeder uit terwijl ze haar omarmt. Mara lacht. Iedereen vraagt haar vragen en roept door elkaar. Enthousiast beantwoord Mara de vragen. Robin bekijkt haar glimlachend van een afstandje. 'Het is waar,' denkt ze. 'Ik zou niet weten wat ik moest zonder jou.'
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee ! !
omhoog home
