De reis van Druppel
door Connie van den Berg
"Het is niet eerlijk," moppert Druppel en hij kijkt vanaf zijn wolk naar beneden. Daar ziet hij al zijn regendruppelvriendjes naar beneden dansen. En een lol dat ze hebben! "Het is je eigen schuld," bromt vader Druppel. "Had je maar gewoon naar school moeten gaan. Er zijn daar beneden zoveel gevaren. Maar je weet nu nog te weinig om jezelf te kunnen redden."
"Poeh," zegt Druppel. "Ik weet genoeg. Jullie hebben me er zo vaak over verteld." Vader schudt zijn hoofd. Met Druppel valt niet te praten. Kom, hij zal naar de nieuwe leerlingen gaan. Die mogen binnenkort wèl naar beneden. Druppel blijft alleen achter. Oh, wat wil hij graag avonturen beleven. In de wolken is het zo saai. Loerend kijkt hij om zich heen. Zal hij het proberen? Ach, waarom ook niet.
Zonder verder na te denken springt Druppel van zijn wolk af. Oh, wat een plezier! Het is nog leuker dan Druppel verwacht heeft. Opgetogen laat hij zich meesleuren door de wind. Plotseling wordt hij naar beneden gedrukt. Oef, wat is de wind sterk. Zo snel wil Druppel niet gaan. Dan is zijn reis te vlug afgelopen. De aarde komt steeds dichter en dichterbij.
Opeens geeft de wind hem een laatste duw. Er klinkt een plons en... Druppel is tussen andere druppels terechtgekomen. "Waar ben ik?" vraagt hij verward. Een klein druppelmeisje vertelt hem dat hij in de zee is. "Ik vind het hier niet leuk," zegt Druppel treurig. "Het is te vol. Ik kan me bijna niet bewegen." "Daar wen je snel genoeg aan," zegt het meisje. "Pas op. Een vis. Druppel wordt ruw opzij geduwd. Hier wil ik niet blijven, denkt hij beslist. Maar hoe kom ik weg? Opeens weet hij het. Maar of dat ook zal lukken?
Er dobbert een vogel op het water. Druppel zwemt erheen. Hij grijpt een poot vast. De meeuw krijgt genoeg van het zwemmen. Hij slaat zijn vleugels uit. Druppel klemt zich stevig aan de poot vast en daar gaan ze! Dit is pas leuk. Druppel ziet nu heel wat meer van de aarde. Een strand met mensen, heuvels, huizen, wegen. Waar zal de vogel heen vliegen? Misschien wel terug naar huis. Dat lijkt Druppel leuk. Dan kan zijn vader zien hoe goed hij voor zichzelf kan zorgen.
Eensklaps voelt Druppel hoe hij begint te glijden. Wanhopig probeert hij zich vast te houden. Het lukt niet. Druppel valt opnieuw. Niet ver, deze keer. De vogel vloog dicht boven de huizen. Plons! "Lieve hemel," roept het regendruppeltje verschrikt. "Ik ben toch niet weer in de zee gevallen?" "Dit is een plas," verklaart een bejaarde druppel. Druppel voelt hoe ze naar beneden worden gezogen. Eng hoor. Wat zal er nu weer gebeuren? Opeens wordt het donker om hem heen. Hij zit in de grond. "O jee," zucht Druppel. "Hier kom ik nooit meer uit."
Druppel zit in de grond. Het wordt later en later. Druppel weet niet meer hoe lang hij daar al zit. Opeens wordt hij omhoog geduwd. Steeds hoger. Hoe kan dat nou? Nog een duw en Druppel kan zien wat er om zich heen afspeelt. Ja hoor, nu begrijpt hij ook wat er gebeurd is. Hij zit boven op een molshoop. De mol is een gang aan het graven. En hij heeft Druppel omhoog geduwd. Is dat even geluk hebben!
Stamp... stamp... stamp... Er komt een boer met grote forse stappen aangelopen. Regelrecht op de molshoop af. Druppel wil vluchten. Het is al te laat. Bijna wordt hij door de boer de grond ingetrapt. Net op tijd kan hij zich aan de laarzen vastklampen. Zo reist hij verder. De man loopt snel door. Hij is moe van het werken op de akker en verlangt naar huis. Zonder zijn laarzen uit te trekken, stapt hij de schone keuken in. De boerin wordt vreselijk boos. "Ben je nu helemaal," roept ze. "Wat een modder op de vloer. Trek je laarzen uit." Ze pakt zijn laarzen en stopt ze in een emmer sop. Foei, wat zijn die vuil.
Vol ijver begint de boerin te schrobben. Arme Druppel. Het zeepsop prikt in zijn ogen. Er lijkt geen eind aan te komen. Ten slotte zijn de laarzen toch schoon geworden. De boerin droogt ze af. Tevreden hangt ze de dweil aan de waslijn. Druppel zucht opgelucht. Hier voelt hij zich een stuk veiliger. Hij is er zo moe van geworden dat hij in slaap valt. Daardoor merkt hij niet dat het gaat waaien. De wind waait alle druppels van de dweil af. Steeds verder, steeds hoger.
Opeens schrikt Druppel wakker. Verbaasd kijkt hij om zich heen. Hij ziet overal wolken. Hoe kan dat nou? Kijk, daar is de wolk waar hij woont. Druppel wacht totdat de wind hem die kant op blaast. Als hij er dicht genoeg bij is, grijpt hij zich aan de wolk vast. Daar heb je vader. Die kan zijn ogen niet geloven. Is dat echt zijn zoon? Druppel heeft hem veel te vertellen. Vader luistert en zegt dan: "Wat een gevaarlijke reis. Geen enkel druppel wil ooit terug naar beneden. Nu kun je me helpen de nieuwe druppels les te geven." "Nee hoor," roept zijn zoon verschrikt. "Veel te saai. Ik wil reizen."
En om te laten zien dat hij het echt meent, springt hij meteen weer naar beneden. Die Druppel toch. Altijd tegen de draad in.
Voor meer verhalen van Connie van den Berg, ga naar haar eigen site: www.homepages.hetnet.nl/~katmicky/Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
