Verhaal van Ralf
door Mark Bary
"Opstaan!" riep zijn moeder. Ralf wist het nog heel goed, 14 april 2015. Ralf was een echte puber. Hij had gedroomd dat hij in een bende zat die gevechten in de stad oplosten. Alleen wist hij niet echt wat hij er mee moest.Hij stond op om naar school te gaan. Eerst moest hij z’n haar doen en ont-bijten. Hij liep de deur uit en ging naar school. Als hij de snelste weg nam, moest hij door een hele kronkelende steeg. Deze was best wel eng maar hij was geen mietje, dus liep hij er altijd doorheen, tot op die 4e april.
Er stonden wat jongens van ongeveer 19 jaar en een van wie iets ouder. Ze hielden Ralf tegen en vroegen hem naar zijn naam. "Ralf" zei Ralf "Ik heet Ralf", hij was doodsbang. De jongens begonnen te smoezelen en pakten een rol tape. Ze pakten Ralf beet en plakten de tape op zijn mond. Ralf wou wegrennen maar wist dat dat geen nut had. Er kwam een Mini de steeg inrijden. Ralf werd in de auto geduwd en de auto reed weg naar de havens…….
Maar goed dat was 4 jaar geleden. Sindsdien heeft Ralf zijn ouders en vrienden niet meer gezien. Vanaf 4 april 2015 werd hij gegijzeld en getraind door een bende genaamd de "Yellow Eyes" gang. Deze bestond uit ongeveer 30 jongens tussen de 15 en 25 jaar. Als je ouder dan 25 jaar was, mocht je de gang verlaten. Van je 15e tot en met je 16e werd je opgeleid tot een ervaren man voor de Gang. Daarna moest je met de andere leden, met andere gangs, gevechten houden of je diende als een spion. Ralf werd al op z’n 14e van straat geplukt en was toen eigenlijk nog te jong. Daardoor moest hij 2 jaar in opleiding. Maar nu hij 18 jaar is kan hij meevechten, maar de oudere jongens van de Gang vonden dat hij beter als spion gebruikt kon worden.
De schuilplaats van de Gang bevond zich bij de havens van Liverpool in een paar omgebouwde containers. De vijanden van de "Yellow Eyes" waren de "Movings", de "Ice Dragons" en de "Killing Giants". De "Yellow Eyes" hadden een bevriende gang en dat waren de "Bonanza’s". Ralf had in die vier jaar al heel veel meegemaakt. Bij elke opstand tegen andere gangs vielen wel slachtoffers. Zoals gisteren ...
Gisteren was er een grote schietpartij in het park dichtbij de schuilplaats van de "Ice Dragons". Ralf moest van een afstand toezien, hij was geen schieter maar spion. Er liep een voorbijganger langs en deze hield de twee groepen tegen. Ralf dacht toen dat hij het gezicht van de man herkende, heel goed zelfs. Maar ja, daar wou hij liever niet aan denken. Toen de man de groepen uit elkaar probeerde te houden werd hij namelijk doodgeschoten door de "Ice Dragons". Daarna vluchtten de twee gangs voor de politie.
Nu heeft Ralf een opdracht gekregen van Jack, een teamgenoot. Hij moet morgen de "Bonanza’s" bespioneren om te kijken of de gangleden wel echte vrienden van ze zijn.
Vandaag is het zover. Ralf heeft voor de zekerheid zijn revolver bij zich. Hij kwam in het Princess Diana Park en wachtte op de "Bonanza’s". Het duurde een half uur voordat hij iemand zag. Het was een man in een groen pak, dat betekende dat hij van de "Killing Giants" was. Ralf bleef kijken naar wat de man deed. De man keek om zich heen alsof hij op iemand aan het wachten was. "Misschien wachtte hij wel op de andere "Giants" om een laffe aanval te plegen op het hoofdkwartier van de "Bonanza’s", dat hier ergens in de buurt moest zijn" dacht Ralf. Ralf bleef toekijken, maar wat hij zag was vreemd, heel erg vreemd zelfs. Er stapte een man van de "Bonanza’s" op de " Killing Giant" af en ze keken om zich heen. Ralf begreep niet dat ze elkaar niet te lijf gingen want ze waren toch vijanden van elkaar. Op dat moment gaf de "Bonanza" vijf revolvers aan de "Killing Giant" en deze gaf geld terug. De twee mannen zeiden iets tegen elkaar en liepen weg. "De verraders!" dacht Ralf en hij ging meteen naar de havens om het z’n baas te vertellen.
WAT!? Harold , Ralf’s baas werd woedend toen hij het bericht hoorde. "Weet je het heel zeker Ralf?" "Ja" zei Ralf "Ik heb het zelf gezien". "Als dat zo is…" Zei Harold "dan nemen we ze vanavond te grazen. En niet zomaar, nee, op een hele geweldadige manier waarbij veel slachtoffers zullen vallen. Vanavond vertrekken we met 25 man en dat zal vechten tot de dood worden !" zei Harold.
Alles was voorbereid. Ze hadden een uitgebreid plan waarin stond hoe het allemaal moest gaan. Zeven Mini’s werden volgepropt en reden naar het "Princess Diana Park". Toen ze daar om 1 uur ’s nachts aankwamen, gingen een paar mannen kijken waar de schuilplaats van de "Bonanza’s" was.
Na een tijdje kwamen ze terug en precies op dat moment hoorde je een explosie. Dat was het teken dat iedere schutter in de struiken op de loer moest liggen totdat de "Bonanza’s" gillend naar buiten kwamen. Nu was Ralf ook schutter. En inderdaad de "Bonanza’s" kwamen meteen naar buiten en je zag ze een voor een neervallen. Doordat het zo donker was konden de "Bonanza’s" de "Yellow Eyes" nauwelijks zien, maar ze schoten wel in de richting van de bosjes. Er vielen dus ook een paar slachtoffers aan de kant van de "Yellow Eyes". Ralf schoot er ook op los totdat… baf, baf, baf!
Ralf voelde wel tien harde klappen in z’n buik, op z’n hoofd en in z’n zij. Hij kon zich niet meer bewegen en zag alles om zich heen zwart worden. Het laatste wat hij zag waren twee politie agenten die hem oppakten en meesleurden.
Ralf werd wakker op een houten bank in een klein kamertje met een w.c.pot en een wasbakje. In de deur zat een kijkgaatje en aan de binnenkant zat geen deurknop. Opeens herinnerde Ralf zich de twee politieagenten weer en nu wist hij dus ook waar hij was… in de gevangenis.
Opeens ging de deur open en een politie agent zei dat hij mee moest komen. Maar eerst kreeg Ralf handboeien om zijn polsen en daarna volgde hij de politie agent. Ralf moest in een kamertje gaan zitten en na een tijdje kwam er een man tegenover hem zitten. Hij stelde Ralf allemaal vragen zoals: hoe oud hij was en hoe hij echt heette. Ralf vertelde de man de waarheid. Na alle vragen beantwoord te hebben wou de man even naar zijn rug kijken. "Oke" zei de man. Hij pakte een telefoon en belde iemand op.
"Hallo, u spreekt met de hoofdcommissaris van politie. Als het goed is hebben we uw zoon gevonden. Komt u alstublieft hiernaartoe, oke, tot straks". Uw zoon? Waar had die man het over. Kwam Ralf’s moeder hem ophalen misschien? Ralf snapte er niks meer van, maar bleef rustig zitten en wachtte af. Na een half uurtje kwam een vrouw binnenlopen. Ze bekeek Ralf en vroeg toen hoe het met hem ging. Maar het eerste dat Ralf zei was "Mamma?"
"Ja lieverd, ik ben het, je moeder" zei de vrouw. Ze omhelsden elkaar en gingen zitten. Ralf vroeg aan zijn moeder hoe het met haar ging. Ze vertelde dat Ralfs vader 3 dagen geleden was doodgeschoten door een paar gekken.
Ralf herinnerde zich de avond dat de voorbijganger werd doodgeschoten door de "Ice Dragons". Ralf keek even omlaag en wou er verder niks over zeggen. Na een hele tijd praten zei Ralf’s moeder dat ze hem mocht vrij kopen, omdat hij vier jaar vermist was geweest en hij er niks aan kon doen dat hij toevallig van de straat werd gepikt door de gang. Dat was een grote opluchting voor Ralf.
De dag daarna mocht hij de gevangenis verlaten en trok bij zijn moeder in huis. Hij kocht nieuwe kleren en zocht een baan bij de politie, om zo het misdrijf, waar hij zelf ongewild aan mee had gedaan, te bestrijden. Hij werd een politie agent met een hoge rang omdat hij de schuilplaatsen van de gangs heel goed wist te vinden.
Na een aantal jaren toen Ralf inmiddels 28 jaar was wilde hij Liverpool verlaten en een nieuw leven beginnen in Londen. Hij vertrok met het vliegtuig naar Londen en daar was het gevoel alsof hij opnieuw geboren werd.
Hij vond tenslotte een mooi huis en een lieve vrouw waar hij nog een lang leven mee tegemoet ging.
Voor meer verhalen van Peter, ga naar zijn eigen site: www.peterharteveld.nlOok jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
