Computerpoetster
door Rianne Wijmenga
"Lily, kom eens hier." Meneer Van Dam roept de twintigjarige Lily bij zich. "Kijk eens," zegt hij, terwijl hij zijn vingers over de computer trekt. "Stof." Hij laat Lily de vingers waaraan een paar stofjes kleven zien. "Sorry meneer Van Dam, het spijt mij echt." Lily wordt rood en kijkt naar de vloer. Ze deed het ook nooit goed. Meneer Van Dam had altijd wat op haar aan te merken. "In het vervolg moet je je werk beter doen, meisje," zegt hij nors. Vervolgens schuift hij weer achter de computer en begint driftig te typen. Lily bestaat niet meer. Zuchtend loopt ze weg. Ze werkt hier nog maar een maand, maar het lijkt wel een eeuwigheid. Ach, wat wil je ook. Schoonmaakster zijn op het kantoor van allemaal oude mensen is geen pretje, denkt Lily bedroefd. Eigenlijk is ze niet echt schoonmaakster. Ze is computerpoetster. Ze moet zorgen dat er geen stof op de computer of op het toetsenbord ligt. Saai werk, maar ze wil toch het geld voor het reisje naar Frankrijk bij elkaar sparen. Ze gaat in de zomervakantie samen met een stel vriendinnen naar Parijs. Haar ouders zullen een gedeelte betalen, maar ze moet er ook zelf wat voor doen. En dus heeft vader haar aan het baantje hier op kantoor geholpen.
Hé, de zoemer. Dat betekent vijf uur. De oude mensen staan op van achter hun computer en verlaten de ruimte. Lily blijft alleen achter. Ze loopt naar de computer die het dichtst bij de deur staat en zet hem uit. Dan begint ze de hele computer af te nemen met en doek. Daarna doet ze er een hoes overheen. Het toetsenbord wordt ook zorgvuldig afgestoft. Dan komt er een plastic kap overheen. Zingend doet Lily haar werk. Alles gaat bijna automatisch. Als ze uiteindelijk bij de laatste computer is, gaat ze niet poetsen. Ze start het internet op en logt in op een chatbox. Dat doet ze elke dag. Ze heeft namelijk een aardige jongen in de chatbox ontmoet en elke dag chatten ze even, van half zes tot zes uur. Hij noemt zich Prins. Lily weet zeker dat hij anders heet, want wie heet er nou Prins? "Prins," typt Lily, "Ben je er?" Dan verschijnt er op het beeld: "Ja, Poetster, ik ben er." Lily heeft zich Poetster genoemd. Haar echte naam zeggen durfde ze eigenlijk niet. "Hoi Prins, hoe gaat het er mee? Ben je deze dag ook weer goed doorgekomen?" "Natuurlijk. En jij?" "Ach, je weet hoe dat gaat… Studie, baantje. Saai, maar het moet." "Hé Poetster, wat zou je er van zeggen als ik je uitnodigde om met mij naar een feestje te gaan?" Lily kijkt verbaasd op. Ze hebben het nog nooit over elkaar ontmoeten gehad en nu nodigt hij haar zomaar uit. "Euh…" typt ze, "Ik weet het niet." Prins antwoordt: "Mijn vriend is de prins, prins Peter. Hij heeft mij uitgenodigd voor zijn verjaardagsfeest op het paleis." Lily schrikt zich een hoedje. Zij chat met de vriend van prins Peter? Dat had ze niet verwacht. En naar een feestje op het paleis gaan? Ze had echt geen geld voor een deftige jurk. Toch is Lily erg nieuwsgierig. Ze zal maar ja zeggen, zo'n aanbod krijg je namelijk niet vaak. En als ze toch niet durft zegt ze het toch gewoon af?! "Ja, lijkt me leuk." Zegt ze via de computer. "Mooi, dan zie ik je vrijdagavond om zeven uur voor het paleis. Je weet waar dat is?" "Ja hoor, daar woon ik best dichtbij." "Ik stop nu. Oh ja, denk je wel aan passende kleren? Tot dan, mijn Poetster." Voor Lily kan antwoorden wordt het beeld zwart.
Als Lily thuis komt is ze helemaal in de wolken. Zij mag naar een feestje op het paleis! Zij, een gewoon schoolmeisje. Eerst wil ze het aan haar ouders vertellen, maar dat lijkt haar toch niet zo'n goed idee. Misschien gaan ze het haar verbieden, want je weet niet zeker of het wel echt een vriend van de prins is. "Mam," zegt Lily, "Ik heb vrijdagavond een schoolfeest. Mag ik daar naar toe?" "Ja hoor," zegt moeder, die in de keuken groente staat de snijden. "Moeten wij je brengen?" "Nee hoor. Het begint om zeven uur en ik word door vrienden thuis gebracht." "Oké, dat is goed. Maar je moet wel om twaalf uur thuis zijn." En daarmee is het gesprek afgelopen.
's Avond kan Lily zich niet mee inhouden en ze vertelt haar twee jaar oudere zus Yolanda over de uitnodiging van haar chatvriendje. Yolanda is erg enthousiast, misschien net iets tè. Haar ogen glimmen en ze vraagt Lily naar allerlei details die eigenlijk helemaal niet van belang zijn. Ze vraagt naar Lily's chatnaam en waar ze het allemaal over gehad heeft in de chatbox. Lily geeft verbaasd antwoord. Uiteindelijk loopt Yolanda naar haar kamer. Niemand mag binnen komen, en af en toe komt ze naar buiten en vraagt om stof of draad. Vader, moeder en Lily vinden het vreemd, maar laten Yolanda haar gang gaan. Vader en moeder denken dat het gewoon een ijverige bui is en Lily heeft wel iets anders aan haar hoofd. Ze moet een mooie jurk hebben voor vrijdag. De volgende dag is ze vroeg uit school en meteen gaat ze naar de stad. Ze koopt een goedkope jurk, een leuke wijde rok en mooie stof. Thuis maakt ze van klerenhangers een soort paspop. Daarover hangt ze de goedkope jurk. Aan die jurk naait ze de rok en van de stof maakt ze een soort bloesje dat ze er ook aan vast zet. Het eindresultaat is erg leuk. De goedkope jurk is omgetoverd tot een echte prinsessenjurk, al zijn dat Lily's eigen woorden.
Het is vrijdagavond. Vader en moeder zullen het vanavond rustig hebben. Lily en Yolanda hebben allebei een schoolfeest. Yolanda vertrekt om half zeven, na beloofd te hebben om precies twaalf uur thuis te zijn en Lily vertrekt een kwartier later, na precies dezelfde belofte te hebben gedaan. Vol zelfvertrouwen loopt ze naar het paleis. Opeens wordt ze van het pad getrokken. Iemand legt een hand op haar mond. "Stil," sist een bekende stem. Lily bijt hard in de hand. Een gesmoorde kreet weerklinkt. "Yolanda," fluistert Lily ontzet. "Ja, ik," snauwt Yolanda, "Ik ben ouder dan jij. Ik heb het recht om naar het feestje van de prins te gaan." "Maar ik.." "Jij hebt niets te willen." Yolanda kijkt haar zusje fel aan. "Je zegt maar dat het feest is afgelast. Hup, naar huis." "Maar ik wil mee. Het is mijn chatvriendje. Zeg dan maar dat ik je zusje ben dat ik perse mee moest van je ouders. Oh, alsjeblieft?" "Nou…" Yolanda aarzelt even, "Oké, maar je doet wat ik zeg," Lily knikt, blij dat ze mee mag, maar toch bedroefd. Samen lopen ze naar het paleis.
Voor het hek van het paleis staat een jongen te wachten. Hij heeft kort bruin haar en is erg knap. "Prins?" vraagt Yolanda. "Poetster?" vraagt de jongen op zijn beurt. Yolanda knikte en glimlacht. "Ik ben Yolanda en dit is mijn zusje Lily. Ze moest perse mee. Waarom weet ik niet, maar ja." "Geeft niet, hoor. Ik ben Peter." "Heet jij net zo als je vriend de prins?" vraagt Lily verbaasd. Yolanda kijkt haar boos aan, Peter lacht. "Ja. Nou, om eerlijk te zijn, ik ben de prins." "Oh!" Yolanda kijkt Peter verschrikt aan. Meteen maakt ze een buiging. "Buigen," sist ze tegen Lily. Maar die staat Peter nog steeds verbaasd aan te staren. "De prins," fluistert ze zachtjes. "Kom maar hoor meisjes. We mogen de gasten niet te lang laten wachten." Met Yolanda aan de arm en Lily achter zich aan loopt prins Peter naar het paleis. Daar worden ze voorgesteld aan de koning en koningin en andere belangrijke gasten. Ze vermaken zich best. Dat wil zeggen, Yolanda vermaakt zich best. De hele avond danst ze met de prins. Lily zit wat aan de kant van de dansvloer. Af en toe vraagt een adellijke jongeman haar ten dans. Dat neemt ze dan beleefd aan. Verder kijkt ze alleen maar naar de prins. En naar daar zus. Ze is erg boos op haar zus. Plotseling ziet ze dat het bijna twaalf uur is. Ze hebben nog twee minuten om thuis te komen. Lily veert op en holt naar Yolanda. "Yolanda, we moeten naar huis!" roept ze. Yolanda kijkt verschrikt op haar horloge. "Oh jee. Het spijt me, Peter, maar we moeten echt gaan. Bedankt voor die fijne avond en tot op de chatbox." Al buigend loop ze weg, de zaal uit. Dan draait ze zich om en rent de trap af, met Lily achter zich aan. Opeens valt er iets, het rinkelt een stukje de trap af en blijft dan stil liggen. "Mijn ring," roept Lily verschrikt, "Yolanda, wacht, mijn ring!" "Geen tijd. Lopen." Yolanda sleept Lily met zich mee, naar huis.
De prins rent achter de meisjes aan. Maar het heeft geen zin. Hij kan ze niet meer inhalen. Plots hoort hij Lily roepen om haar ring. Hij ziet ook dat er niets wordt opgeraapt, dus hij gaat op zoek naar de ring. Peter vindt de ring. Een gouden ring met een roden steentje erop. Dit is zijn enige aandenken aan Yolanda, zijn Poetster.
Het is maandag. Lily is de computers aan het poetsen. Ze loopt na te denken. Over vrijdagavond, haar ontmoeting met haar chatvriendje. Het was wel wat vreemd gegaan. Ze lacht wrang als ze er aan terug denkt. En ze denkt aan het vreemde krantenbericht. Daarin stond dat de prins op zoek was naar zijn geheime liefde, Yolanda genaamd. Het enige dat hij van haar de ring van haar zusje Lily. Als iemand wist wie deze meisjes waren moesten ze het melden bij de politie. Yolanda had Lily verboden het te melden. Tegen vader en moeder had ze gezegd dat zij het niet waren. Die geloofden dat, want hun dochters waren op de beruchte avond op een schoolfeest geweest. Lily zucht. Ze start de chatbox op van de laatste computer. "Prins?" typt ze. "Oh Poetster, Yolanda bedoel ik." Het lijkt op een zucht. "Blijf daar." verschijnt er opeens op het scherm. Dan wordt het beeld zwart.
Verbaasd kijkt Lily naar de computer. Is er nou wat aan de hand met dat ding? Ze haalt haar schouders op en poetst de laatste computer. Net als ze weg wil gaan komt prins Peter de ruimte binnen gestormd. "Yolanda!" roept hij blij, maar dan ziet hij Lily staan. "Wat doe jij hier? Ik chatte net met Yolanda, waar is zij nu?" vraagt hij. "Zij, eh, zij…" begint Lily. Dan kan ze zich niet meer inhouden en het hele verhaal stort eruit. Peter kijkt eerst verbaasd, maar dan snapt hij het. "Dus jij bent Poetster," concludeert hij uiteindelijk. Lily knikt verlegen. "Dan vraag ik jou of je met mij wilt trouwen," zegt hij prompt. Lily wordt knalrood, maar knikt dan. Peter lacht blij. Wat verlegen omhelzen ze elkaar.
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
