Pito maakt de CITO
door Joyce Janse

Pito was 11 jaar en zat in groep 8. Ze waren al het hele jaar al aan het oefenen voor de cito-toets. Vorig jaar had hij de cito-entree toets gemaakt. Hij was doodzenuwachtig geweest. Hij weet niet waar hij de moed vandaan haalde, maar hij was die dag toch naar school gegaan. Het was zenuwslopend geweest. Zweet in zijn handen. Knikkende knieen. Hij kwam op school. Iedereen was heel rustig. Was hij dan de enige met die zenuwen? Nog 1 minuut, nog een halve, nog tien seconden.... daar ging de bel! Het klaslokaal in zicht... nog tien stappen schatte hij.. nog 5.. nog 1.. hij aarzelde. Hij kon nog weg rennen zo hard hij kon. Zeggen dat hij ziek was... Hij probeerde een klein stapje.. struikelde over de drempel, daar lag hij dan in het klaslokaal! Aangestaard door de hele klas. De hele klas lachte hem uit. Het was een ramp! Hij was het lachertje van de klas! Hij voelde de ogen in zijn rug. Daar kwam de juf met het boekje, de toets kon beginnen......

't Was een jaar later hij was 11 en zat in groep 8. Ze hadden het hele jaar geoefend voor de cito-toets. Nu was het dan zover ze moesten nu de echte grote Cito-toets gaan maken! Hij dacht terug aan vorig jaar, aan de cito entree toets... wat was dat een ramp! Hij ging naar school met goede moed. 't Was de eerste dag van de cito en hij wist dat er nog twee zouden volgen. Maar hij ging naar school en begon met goede moed aan zijn Cito-toets. Het viel echter heel erg tegen. Het zweet stond in zijn handen, hij had knikkende knieen.. hij wist het niet, het lukte hem gewoon niet. Hij was dom! Na die eerste dag was de wereld helemaal somber voor hem. Hij ging naar huis. Hij woonde in een flat... zal, zal hij van het balkon springen... nee natuurlijk niet hoe kon hij stom zijn om zoiets te denken! Maar hoe verder de dag verstreek kwam het idee toch weer naar boven. Om 10 uur 's avonds hakte hij de knoop door, het zweet stond in zijn handen, hij had knikkende knieen. Hij pakte de balkon rand vast....

Toen schrok hij wakker. Badend in het zweet. 't Was maar een droom, een droom! Hij ging op de rand van zijn bed zitten. Plotseling drong het tot hem door. Hij moest vandaag de cito entree toets maken! Hij besloot vol goede moed naar school te gaan al was hij doodnerveus. Op school, de juf kwam de boekjes brengen. Hij haalde diep adem...

De dagen van de cito entree toets waren voorbij, het was niet moeilijk geweest. Hij was vastbesloten dat hij hem goed gemaakt had. Hij weet niet waarom hij er zo zenuwachtig over was geweest.

Een jaar later....
Hij was nu 11 jaar en zat in groep 8. Het hele jaar hadden ze geoefend voor de cito-toets. Maar nu was het moment aan gebroken dat ze de echte cito gingen maken. En hij moest toegeven dat hij best wel zenuwachtig was.....

Nu drie dagen later moet hij toegeven dat hij zich zorgen heeft gemaakt voor niks. Het is best makkelijk en je hoeft er niet zenuwachtig voor te zijn! Je kunt hem nooit slecht maken. Want het geeft alleen aan hoe goed jij bent en je kunt nooit slecht zijn. Dus om alle misverstanden uit de wereld te helpen, de Cito-toets is niet om zenuwachtig voor te zijn!

---

Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!


omhoog    home