Maggy wordt gepest!
door Phebe Heesink, 12 jaar
illustratie van Lysandra Podesta
Dag Kiko, ik moet naar school. Jammer genoeg... Waf! Blaft Kiko. Maggy steekt de sleutel in haar fietsslot en rijdt naar school. Ze heeft een enorme slag in haar wiel omdat kinderen uit haar school altijd tegen háár fiets trappen. Als ze op school komt begint het pesten al. Sommige kinderen negeren haar en anderen schelden of trappen. Maar Maggy is dat wel gewend. Het begon twee maanden nadat ze in de eerste zat. Sindsdien wordt ze altijd gepest. Ze zit nu in de tweede. De enige vriend die ze heeft is Kiko haar hond.
Maggy loopt snel naar de kluisjes en kan nog net opzij springen of ze was getackeld. Snel doet ze haar jas uit en gooit die in haar kluisje. Dan rent ze de trap op om nog net op tijd in lokaal 245 te komen. De klas van Maggy heeft Nederlands. Dat is Maggy's lievelingsvak. Juffrouw Boshart is altijd heel aardig tegen haar. In tegenstelling tot meneer van der Water die techniek geeft, dat is ook nog eens hun mentor! Hij geeft Maggy altijd op de kop, terwijl ze niks heeft gedaan. Ze heeft al vaak een briefje gehaald als ze les van hem had.
Maggy, wil jij de SO's even uitdelen? vraagt juffrouw Boshart vriendelijk. Natuurlijk juffrouw, zegt Maggy. Als ze bij de tafel van Mirthe komt krijgt ze een por in haar zij. Maggy doet net of ze het niet merkt maar juffrouw Boshart heeft het wel gezien. Mirthe! Ga maar een briefje halen! Maar juffrouw, zag u dan niet dat Maggy me eerst op mijn mooie lange vingers sloeg? slijmde Mirthe. Ik geloof er geen barst van, Mirthe, bovendien heb je geen mooie, lange vingers. Ga nú een briefje halen! J...Ja juf...
Maggy keek Juffrouw Boshart dankbaar aan. Juffrouw Boshart glimlachte terug.
Na een kwartier gaat de bel. In de pauze word Maggy flink uitgescholden door Mirthe. Maar Maggy loopt naar de toiletten en sluit zichzelf op tot de bel gaat. Ze loopt naar het technieklokaal. Daar heeft ze helemaal geen zin in, want die man is hartstikke gemeen. En Mirthe heeft daar genoeg kans om Maggy te pesten. Maggy ging aan het lege tafeltje zitten omdat er nooit iemand naast haar wilde zitten. Is iedereen er? Dan kan ik beginnen. Maggy zag dat Mirthes plaats leeg was. Dat zag meneer van der Water ook wel, maar hij zei er niks van. Vijf minuten later kwam Mirthe eraan. Meneer van der Water zei alleen ga daar maar zitten, ze hoefde niet eens een briefje te halen! We waren bezig met machines, zei meneer. Snap je dat al een beetje Mirthe? Ja hoor meester, antwoordde Mirthe met een flauwe glimlach op Maggy gericht. Dan ben je beter in techniek dan Maggy, zZei de meester weer, die altijd mee deed met pesten. Maggy dacht, "Waarom word ík altijd gepest?''
Maar veel tijd om na te denken had ze niet want meneer van der Water vroeg wat aan Maggy. Maar ze hoorde het niet en ging door met haar huiswerk. Al die rare kurkdrijfmechanismes en hefbomen. Ze snapte er helemaal niets van. Een tijdje later ging de bel. Maggy was heel blij maar meneer van der Water riep haar terug. Je snapt techniek niet zo goed he? zei hij vriendelijk. Nee, antwoordde Maggy. Toch jammer dat er geen bijles voor techniek is, zei meneer van der Water weer. Ja, zei Maggy.
Niet dat ik jou graag bijles zou willen geven! riep meneer. Maggy schrok een beetje. Na een lange tijd zei meneer:"daarom geef ik maar wat extra huiswerk op!" J...Ja natuurlijk meneer, zei Maggy. Toen ging de bel en de pauze was afgelopen. Wat gemeen! Dacht Maggy, nu heb ik mijn Frans niet goed geleerd! Na Frans hadden ze geschiedenis en daarna hadden ze vrij. Maggy fietste zo hard als ze kon naar huis. Dat had ze beter niet kunnen doen want ze had zo'n grote slag in haar wiel dat ze op de grond knalde. Haar fiets was er nog erger aan toe dan zijzelf. Maggy krabbelde overeind en liep met de fiets aan de hand verder naar huis. Ze vertelde dat ze gevallen was en dat haar fiets helemaal kapot was. Maggy's vader ging de fiets repareren en haar moeder deed een pleister op Maggy's arm en deed verder allemaal zalfjes op. Toen ging Maggy in een warm bad. Na een tijdje met het schuim gespeeld te hebben droogde Maggy zich af en trok haar kleren aan. Ze gaf Kiko eten en ging daarna met hem wandelen. Ze kwam iemand uit de derde tegen die een scheldwoord riep. Kiko had het in de gaten en gromde naar de jongen. Maar die was niet bang en wilde Maggy tegen haar schenen trappen. Opeens sprong Kiko naar de jongen en beet hem in zijn been. De jongen rende weg en Maggy gaf Kiko een aai. Wat goed van jou, Kiko!
Kiko piepte en ze liepen terug naar huis.
De volgende dag trapten er niet zoveel kinderen haar. De jongen uit de derde had waarschijnlijk verteld dat ze een gevaarlijke hond had die je beet als je bij Maggy in de buurt kwam. Mirthe sloeg Maggy wel.
Ze hadden net als de vorige dag als eerst Nederlands. Dat vond Mirthe helemaal niet leuk want ze had een hekel aan juffrouw Boshart. Maggy ging op haar plaats zitten. Naast een leeg tafeltje. Juffrouw Boshart kwam binnen. Maar ze was niet alleen, er was een knap meisje bij haar. Mirthe wilde gelijk haar vriendin worden, want het meisje zag er populair uit. Maar juffrouw Boshart begon eerst te vertellen dat het meisje Sammy heette en dat ze was verhuisd. Daarna zei juffrouw Boshart: je mag wel naast Maggy zitten of naast eh... juffrouw Boshart keek de klas rond, Mirthe had het meisje dat naast haar zat weggestuurd naar een andere plaats. Of naast Mirthe, zei juffrouw Boshart met afschuw in haar stem. Ik wil wel naast dat meisje met dat zwarte haar, eh... Maggy volgens mij... Ja. Dat is Maggy, zei juffrouw Boshart tevreden en ze gaf Maggy een knipoog. Maggy glimlachte. Sammy ging naast Maggy zitten en Mirthe keek jaloers. Toen de school was afgelopen vroeg Sammy of ze bij Maggy kon spelen, want haar moeder, vader en haar broer hadden het zo druk. Natuurlijk! zei Maggy meteen.
Wat een lieve hond! riep Sammy. Ja he? Hij heet Kiko.
Leuke naam. zei Sammy. Samen met Kiko liepen Maggy en Sammy naar boven. Ze gingen op Maggy's bed zitten.
Weet je, ik wil wel eens weten waarom al die kinderen je uitscholden bij de hekken. Wie? zei Maggy angstig. Nou gewoon, al die oudere kinderen. Och... Dat weet ik zelf ook niet... zei Maggy verdrietig. O. Wanneer begon het gepest dan? Twee maanden nadat ik in de brugklas zat, zei Maggy verdrietig. Wat stom! We moeten er snel iets aan doen! riep Sammy boos. Maar dat wilde Maggy niet. "Straks trappen ze me nog een keer in het ziekenhuis!" riep ze angstig.
Welnee, we doen het stiekem. We moeten uitvinden waarom ze jou pesten! Tja, daar had Sammy wel gelijk in vond Maggy.
Ze gingen gelijk die dag nog naar het park, waar Mirthe meestal zat met haar vriend uit de 3e.
En ja hoor, dit keer was ze er ook. Haar vriend zat met een arm om Mirthe heen voor zich uit te staren. Mirthe keek alleen naar haar vriend.
Maggy en Sammy verstopten zich achter een struik achter het bankje waar Mirthe en haar vriend zaten. Mirthe had een handtasje bij zich, die dicht bij de struik lag. Voorzichtig pakte Sammy het tasje en zachtjes kropen ze weer naar hun fietsen. Mirthe keek hun kant uit. Snel kropen ze achter de dichtstbijzijnde struik. Mirthe had hen niet gezien. Maggy en Sammy stapten op hun fietsen en reden snel het park uit. Weer bij Maggy thuis keken ze in Mirthe's handtasje. "Duizend" lippenstiften, oogschaduw en oogmascara kwamen eruit rollen. Samen met een pakje kauwgom en een dagboek! Maggy stopte alle spullen weer in de tas, behalve het dagboek. Die braken ze open met ijzerdraad. In de eerste bladzijde stond dat iedereen haar plan geloofde. Wat voor een plan? dachten Sammy en Maggy. Maar dat kwamen ze al te weten als ze de volgende bladzijde omsloegen. Er stond: Ik heb tegen iedereen die ik ken, gezegd dat Maggy kleding steelt en dat ze een keer een nacht in de gevangenis moest slapen. Ik heb toen ook gezegd dat ze een keer van de basisschool is geschorst en in de middelbare al wel 12 briefjes heeft gehad. Ze geloofden het allemaal! Nu ben ik lekker de populairste en niet weer die stomme Maggy. Iedereen pest Maggy nu en ze vinden mij allemaal heel aardig. Ik heb samen met drie kinderen uit de 2e een keer tegen Maggy's fiets getrapt. Er zit nu een groot slag in haar wiel!
Maggy en Sammy keken verbaasd op. Toen begon Maggy heel hard te lachen. Sammy ook. Nu weten we het! riep Maggy. We hebben bewijs! zei ook Sammy. De volgende dag reden ze vrolijk naar school. Mirthe was de hele tijd niet bij de les. Ze dacht dus dat haar handtasje met al haar make-up en haar dagboek gestolen waren! Na de les was het pauze. Alle kinderen waren verbaasd om Maggy zo vrolijk te zien. En toen ze wilden schoppen, slaan en schelden kwam Sammy eraan. Lees dit eens allemaal! riep Sammy. De kinderen begonnen het dagboek van Mirthe te lezen. Opeens kwam Mirthe eraan gelopen. Wat hebben jullie daar, vrienden? vroeg ze overdreven stoer. De kinderen zeiden niks terug. Ze waren helemaal geschrokken. Toen ze het boek dichtsloegen en nog eens goed keken of het écht Mirthe's handschrift was, werd Mirthe spierwit. I...is dat van Maggy? vroeg ze met een nepstemmetje. Nee, van jou! Mirthe! Of ben je zo dom dat je dat zelfs niet weet? vroeg Sammy. Mirthe rende weg. Maar de kinderen hielden haar tegen. Heb jij dit gegeschreven? vroegen ze. Nou eh... Ja maar... Boos gooiden de kinderen het dagboek op de grond en liepen weg. Onderweg mompelden ze sorry tegen Maggy. Toen gingen ze allemaal aan hun vrienden vertellen over Mirthe's gemene plan. Een week later wist de hele school het en was Mirthe naar een andere school gegaan. Haar vriend had het uitgemaakt en vroeg of Maggy met hem wilde. Maar Maggy had meteen nee gezegd. Met zo iemand hoefde ze geen verkering. Bovendien had ze dat al. Met de broer van Sammy. Die was één jaar ouder. En Sammy kwam ook nog eens het goede nieuws vertellen over dat meester van der Water van school is getrapt! Nu was juffrouw Boshart hun mentor!
Je kunt Phebe je reactie mailen: phebeheesink@hotmail.com
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
