Niet de nietmachine
door A. Decimedes
illustraie van Hans de Groot
Mijn zus Lindy smeet de nietmachine tegen de muur waardoor er een flinke kras opkwam. "Verdorie!" gromde ze. "Leeg!" Geschrokken van de harde klap sloeg ik mijn Donald Duck dicht en keek naar de nietmachine die zojuist een flinke oplawaai had gekregen. "Rustig nou maar," zei ik sussend. "Ik moet toch naar Krokodil dus ik haal wel een doosje nietjes voor je." "Dit werkstuk moest gisteren ingeleverd worden en ik sta al onvoldoende voor Nederlands. Ik wil dit keer een hoog cijfer." "Ja dat zal wel," mompelde ik terwijl ik mijn jas aantrok, "en daarom moet je die nietmachine tegen de muur smijten? Ik ben benieuwd wat je papa en mama gaat vertellen als ze vanavond thuiskomen." Lindy keek me nog kwaad na, maar ik was al lang verdwenen.Even later kwam ik bij het enige winkeltje in ons dorp aan. Het winkeltje heette eigenlijk 'T Winkeltje, maar wij noemden het Krokodil, omdat de vorige eigenaar een soort krokodillenkop had. Helaas was hij vetrokken en kwam er een nieuwe eigenaar, een beetje een vreemde man, in de winkel. Het belletje ging toen ik binnenkwam en het kleine mannetje kwam uit een hoekje geslopen. "Kan ik je ergens mee helpen?" vroeg de verkoper, wiens naam we niet wisten. "Nee hoor, ik weet wel waar het staat," antwoordde ik en liep naar de kantoorspullen toe. Ik wilde zoeken naar de nietjes, maar dat was niet nodig. Er hing een bord bij de spullen waar met grote letters opstond: NIETJES VAN NIETES (NIEUW). Ik moest er eigenlijk wel soort om lachen, reclame maken voor nietjes! Maar ik besloot ze toch te nemen. Een halve euro was toch niet zoveel voor duizend nietjes. Ik bekeek het doosje, er stond met grote letters NIETES op en met iets kleinere letters NIETJES. Daaronder stond een nietmachine afgebeeld met tanden en ogen. Als ze ooit een prijs zouden uitrijken voor het leukste doosje van nietjes zou deze ongetwijfeld winnen! Ik zocht naar het boek waar ik naar op zoek was en rekende af.
Zo snel als ik kon fietste ik naar huis. "Ben je daar eindelijk?!" begroette Lindy me. Ze was twee jaar ouder dan mij, maar ze deed net of ze de koningin was. "Kon je niet sneller komen?" "Wees blij dat ik je nietjes heb meegenomen," zei ik en gooide de nietjes naar haar toe. Ze pakte de nietmachine en duwde er een reepje van honderd nietjes in. Ik draaide me om en liep weer naar de bank om de Donald Duck verder uit te lezen. Ik zag niet, Lindy trouwens ook niet, dat de nietmachine even rood werd. Vijf minuten lang was er niets anders te horen dat nieten en ik dacht dat het pakje al bijna leeg was.
Toen gebeurde er plotseling iets. Lindy gilde en niet zo zacht ook. Ik sprong overeind en keek naar de tafel waar Lindy zat te nieten. "Hij beweegt!" gilde ze. "Nietes!" riep ik voor de grap en liep op de tafel af. "Jawel!" En toen zag ik het ook. De nietmachine leefde! Hij had twee ogen die rood gloeiden en net als op het plaatje van de doos had hij tanden gekregen, scherpe tanden. Maar dat was niet alles, hij had twee armen die snel naar het doosje met nietjes grepen. Hij deed zijn mond open en gooit de nietjes erin. Toen begon hij te groeien. Harder te groeien. steeds harder. Hij werd een meter groot en groeide door. Hij groeide mij voorbij en zelfs Lindy. De twee meterhoge levende nietmachine kwam op ons af. Zijn mond ging open en dicht. Er rolde een groot nietje over het tapijt. "Nieten, nieten," gromde het. "Hoe is dit mogelijk!?" riep ik. "Wat heb je gedaan?" Lindy bleef gillen en hoorde niet wat ik vroeg. De nietmachine greep met zijn armen naar mijn Donald Duck en hield hem op zijn lippen. KLIK! KLIK! KLIK! KLIK! Het weekblad viel op de grond, helemaal aan elkaar geniet. "Jij hebt mij pijn gedaan!" gromde de nietmachine naar Lindy. "Nu ga ik jullie aan elkaar nieten!" Met een paar grote stappen kwam het monster dichterbij. Lindy en ik stonden tegen de muur, naast de kooi van onze hamster. Het beestje was ook geschrokken en piepte als een mobiele telefoon.
Door het geluid van de hamster kwam de nietmachine bij ons huisdier tot stilstand. Zijn handen bogen het tralies opzij en grepen de hamster beet. De hamster probeerde te vluchten, maar vol afgrijzen zagen we hem in de mond van de nietmachine verdwijnen. KLIK! KLIK! De mond ging weer open en de hamster viel terug in zijn kooi maar hij bewoog zich niet meer. Maar ja, wat wil je dan als je dood bent en helemaal vast geniet bent? Ik voelde me verdrietig, kwaad en bang tegelijk. Verdrietig omdat onze hamster dood was, aan elkaar was geniet nog wel. Kwaad omdat de nietmachine het beestje had gemold. Bang omdat de nietmachine hetzelfde met ons wilde doen.
"We moeten iets doen. Hij blijft alles aan elkaar nieten," zei Lindy die eindelijk op was gehouden met gillen. "Ja, maar wat?" De nietmachine kwam weer dichterbij. Lindy en ik doken allebei een andere kant op. De nietmachine had het op Lindy gemunt en kwam achter haar aan. Lindy liep de badkamer in en deed de deur op slot. Maar ik zag hoe de arm er dwars doorheen ging en Lindy beet had. Ze werd uit de badkamer getrokken. Ik keek toe, maar vond uiteindelijk de moed en greep het werkstuk van Lindy van de tafel. Ik holde op de nietmachine af en duwde het werkstuk in zijn mond. Ik kon mijn hand net op tijd weghalen, want anders zat ik ook vastgeniet. De nietmachine niette en niette. Hij niette het werkstuk helemaal vol. KLIK! KLIK! KLIK! KLIK! KLIK!. Hij was heel lang bezig en uiteindelijk viel het werkstuk op de grond.
Ik wilde nog wat pakken om hem langer te laten nieten, maar ik was te laat. De nietmachine had Lindy in zijn mond en duwde zijn bovenkaak naar beneden. Ik verwachtte eerst een KLIK! en daarna de schreeuw van Lindy, maar er kwam geen klik. POING! De nietjes waren op! "Nee," riep het monster. "Meer nietjes nodig. Meer nietjes van Nietes!" Toen stortte de nietmachine neer. En omdat het ding van metaal was veroorzaakte het een behoorlijke klap en een paar gebroken ruiten op. Langzaam kromp het ding. Terug naar zijn oude vorm.
"Waar is de nietmachine?" vroeg ik aan mijn moeder. "Op de kast!" riep ze terug. Ik haalde de nietmachine te voorschijn en niette mijn werkstuk aan elkaar. Ik zette het ding neer en liep naar de koelkast, ik zag niet dat de nietmachine begon te gloeien. Terwijl ik een heerlijk glas cola inschonk dacht ik aan de nietjes van Nietes. Die zou ik nooit meer nemen! Dat wist ik zeker. Het hele jaar had ik niet geniet, maar omdat het nodig was voor mijn werkstuk vond ik uiteindelijk toch de moed om het nog eens te proberen. Met de cola in mijn hand liep ik terug om mijn werkstuk te halen. Maar toen ik op de tafel keek kreeg ik een onaangenaam gevoel. Mijn hele werkstuk lag aan elkaar geniet op tafel.
Je kunt mailen met A. Decimedes.
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
