De moord
door Jelko Arts
Johan, een 30-jarige man woonde in Groningen. Hij had een tweelingbroer, maar die was toen hij 4 jaar was doodgereden. Dat vergaf Johan zichzelf nooit. Maar nu ging het met hem weer gewoon goed. Hij had er wel een paar jaar overgedaan om het te verwerken maar dat lukte hem uiteindelijk. Nu woonde hij in een rijtjeshuis samen met zijn vriendin.
Op een warme dinsdag werkte Johan in de tuin. Toen hoorde hij een enorme knal. Hij keek naar de straat en zag een brandende vuurmassa. Johan herkende het nummerbord van zijn buurvrouw Lisa, ze was net haar huis in gerend. Ze was collega van zijn vriendin. Karla, Johans vriendin zat nog in de auto. Door de explosie vloog Karla de auto uit. Ze lande vlak voor de sloot. Fred, Han en Ger rende op haar af. George belde een ambulance en de brandweer. Maar toen een dokter Karla onderzocht had hij geen goed nieuws. Ze lag in coma. De brandweer had de auto afgekoeld. Toen kwam Lisa het huis uit lopen. Toen ze het tafereel zag, barstte ze in tranen uit. Stefan rende op haar af en trooste haar. Karla werd in een ambulance gelegd en die reed met loeiende sirenes richting het ziekenhuis.
Fred onderzocht de auto en constateerde dat hij expres was opgeblazen. "Wie zou het gedaan hebben?" "Wie laat er nu een auto voor de lol ontploffen." Lisa kwam er ook bij. "Misschien kreeg hij er geld voor!" "Dus jij denkt dat het een man is geweest?" "Wat is er mis met mannen?" vroeg Han. "Misschien hield de dader niet van Karla!" "Of juist wel!"
Toen Johan thuis kwam werd er meteen gebeld. Het ziekenhuis wilde dat hij zo snel mogelijk er naartoe kwam. Razendsnel haalde hij Fred op en ze reden samen naar het ziekenhuis. Daar aangekomen werden ze naar Karla's kamer doorgestuurd. Daar, in dat witte bed lag ze. Een dokter kwam naar Fred en Johan toe en vertelde het slechte nieuws. "Ze is niet meer te redden. Ze ademde al slecht, maar nu is het voorbij." Johan keek hem ongelovig aan. "Is....is ze dood?" De dokter knikte langzaam. Fred sloeg een arm om Johan heen. Die hield het niet meer en barste in tranen uit, in de armen van Fred.
Nog nasnikkend lag Johan in bed. Hij had zijn hoofd in een kussen geduwd en hij liet kleine snikjes horen. Toen de bel ging schrok hij dan ook verschrikkelijk, maar met rode ogen liep hij toch de trap af en deed open. Het was Han. Hij hield een bos bloemen in zijn ene hand en met zijn andere leunde hij tegen de muur. "Ik heb het nieuws van Fred gehoord. Hij was gisteren bij me. Oh, ik vind het vreselijk voor je!" Johan knikte en kreeg de bos bloemen in zijn hand gedrukt. Han volgde hem naar de huiskamer en hij vertelde dat hij bij de verzekering werkte en een nieuwe baan kreeg. Toch luisterde Johan maar half want de vraag wie de dader was dolde maar door hij heen. Toen Han zijn tweede kop koffie kreeg en opdronk vertrok hij maar weer eens.
De volgende morgen kwam Ger. Hij had ook het nieuws gehoord en hij stelde voor om naar de begrafenis te gaan. Maar daar had Johan geen zin in. Karla werd vrijdag begraven en dat vond hij geen reden om iedereen uit te nodigen. "Ach, ik zie nog wel." "Wie denk jij dat de dader is?" "Ik weet niet. Maar morgen ga ik naar Peter. Hij werkt bij de politie en hij mag van mij alles uitzoeken." Ger knikte begrijpend en keek steeds naar buiten. "Verwacht je iemand?" vroeg Johan. "Nee, ach laat maar. Vrijdag word ze begraven, hé?" Johan knikte.
De volgende dag stapte Johan bij Peter over de drempel. Hij vertelde alles wat hij wist aan de politieman, die alles opschreef. "Dat is alles wel zo'n beetje." eindigde Johan met zijn verhaal. Peter knikte in stemmend. Hij bekeek het rijtje nog een keer. Toen zei hij tegen Johan: "Ga jij morgen maar langs Stefan. Overhoor hem goed." Johan knikte. Een andere agent, Luuk, kwam binnen. Hij gaf Johan het adres van Stefan. Die dag er na ging Johan naar Stefan. Stefan deed zelf open. Hij ging Johan voor naar de huiskamer. Langzaam begon Johan over Karla te praten. "Jij hebt gezien dat de auto extra is geëxplodeerd. Hoe zag je dat?" "Er lag een dynamiet in de wagen." Ze praten nog wat na. En net toen Johan naar buiten ging kwam Ger binnen. Hij hijgde uit. Ook Johan wilde nog met Ger praten. Toch werd hij naar buiten geduwd door Stefan. Johan slenterde wat over straat.
Ook de volgende dag had hij niks te doen. Maar net toen hij naar buiten ging kwam Lisa aan gerend. "Ger is vermoord!!!!" "Wat?" "Ger is vermoord. Met een mes!" "Met een mes? Leg eens uit!" "Nou, ik ging bij Alischa thee drinken en toen we naar de huiskamer liep lag hij daar. Met een mes in zijn nek. We hebben niemand gehoord. Alischa was erg van slag. Ze barsten in tranen uit." "Was er iemand anders in de huiskamer?" "Ja, Han zat naast Ger op de grond. Ik weet het niet zeker maar hij huilde ook!" Johan rende gevolgd door Lisa naar Gers huis. Ze renden gelijk naar binnen want de achterdeur was niet op slot. Toen Johan de kamer in liep schitterde er wat in zijn oog. Hij dacht een ogenblik dat hij het mes zag. Maar of dat waar was? Johan gebaarde dat Alischa de ambulance moest bellen, en de politie. Han haalde een doek en legde het op de wond. Ger werd naar het ziekenhuis gebracht.
De volgende dag ging Johan naar George. "Weet jij wat Ger voor een werk deed?" "Ja," antwoordde George, "Hij werkte bij de verzekering. Hij ging met Han mee. Maar de laatste tijd deed Ger een beetje vreemd. Het leek wel of hij wat achterhield!" "Dat had ik ook al in de gaten. Maar hij werkt dus bij de verzekering?!" Maar toen keek Johan even een week terug. Han was bij hem.. Het muntje begon te rollen. "Ik weet wie het is!" riep Johan uit. George keek hem verbaasd aan. Maar daar had Johan geen tijd voor. Hij pakte zijn jas en rende naar het politiebureau. Daar vroeg hij om Peter en Luuk. Snel rende Johan naar binnen. "Wat is er?" vroeg Peter. "Ik weet wie de dader is!" "Wie dan?" Johan legde het verhaal uit.
En nu ben jij natuurlijk heel nieuwsgierig.Had jij gelijk? Als je slim bent kun je dit lezen: Han en Lisa werkte samen. Lisa had haar auto bij Han laten verzekeren. Zo kreeg ze er geld voor. Maar Ger merkte het en Han was er niet blij mee. Hij had Ger vermoord zodat hij niks meer kon vertelen. Toen Han bij Johan was, zei hij dat hij het gisteren had gehoord. Dat loog hij want toen lag Karla nog niet in het ziekenhuis. Toen Ger was vermoord zat Han naast hem. Johan zag wat schitteren dat was het mes.
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee ! !
omhoog home
