Kinderverhalen

De vijf meiden - Verdwaald
door Karien Meuleman, 13 jaar

Iris werd wakker met barstende koppijn. Ze sliepen de vorige avond, of eerlijk gezegd die nacht, ook pas om twee uur. Ellemijn die naast haar sliep werd vrolijk wakker. " Hoi Iris lekker geslapen?"

"Fantastisch," bromde Iris. " Niet dus?" vroeg Ellemijn voorzichtig. " Ach meid, hou je kop. " Marieke was ondertussen ook wakker geworden. " Hallo!" "Hoi," bromde Iris. " Wat is er met haar?" vroeg Marieke verbaasd aan Ellemijn. " Slecht geslapen. " "Oei, dan moeten we dus oppassen. " Laura werd ook wakker. " Goeiemorgen! Zo ben ik weer eens de slaapkop?" "Ja meid, maar ach dat kennen we zo langzamerhand wel van jou," zei Marieke. Meteen daarna kreeg ze een kussen in haar gezicht. Dat was het teken voor een kussengevecht. Iris kreeg een kussen in haar gezicht. Ze smeet hem in een hoek van een kamer. " Kunnen jullie nou echt niets beters verzinnen dan dit kinderachtige gedoe!" riep ze boos. Het werd opslag stil in de kamer. " Sjonge jonge, slecht geslapen?" vroeg Laura. " Nee, ik heb alleen barstende koppijn. " "Hm, dat is niet fijn. " "Misschien dat het helpt als je je hoofd effe onder de koude kraan houd," bedacht Marieke. " Misschien," zei Iris. Ze stond op en liep naar de keuken. Haar oom en tante lagen nog in bed. Ze hield haar hoofd onder de kraan, droogde haar gezicht af en schudde haar hoofd een keer. Hè,hè, het had in ieder geval wel een beetje geholpen. Ze liep weer naar de slaapkamer toe. " Zo, gaat het al wat beter?" vroeg Ellemijn aan haar vriendin. " Ja, hoor, maar zullen we ons gaan aankleden?" Dat vonden de anderen goed. De andere spullen deden ze alvast in de tas, zodat ze dat straks niet meer hoefden te doen. " Hoe laat kwam je moeder ons ook al weer ophalen?" vroeg Ellemijn. " Om twee uur," zei Iris. Ze liepen naar de keuken om de tafel al vast te dekken. " Waar staan de borden? vroeg Laura. " "Ik zou het niet weten, trek maar wat kasten open," was het antwoord van Iris. Ze deden deuren van kastjes open, maar nergens konden ze borden vinden. " Laten we maar even wachten tot ze beneden zijn," zei Iris met een zucht. " Zo komen we toch geen stap verder. " De meiden gingen naar de kamer en deden de t. v. aan. " Hé dat is Peter!" "Welke Peter?" vroeg Marieke. " Je kent Peter toch nog wel? Dat was die ene gast die dat leuke programma presenteerde," zei Iris verontwaardigd. " O, die Peter. Maar die was toch gestopt met presenteren?" "Blijkbaar niet dus. " Ze keken het even, maar al gauw waren ze het er over eens dat dit toch geen leuk programma was. " Waar is Blekkie eigenlijk?" vroeg Iris. " Hé ja, hij ligt niet in zijn mand. " Opeens hoorden ze gegil van tante Maaike, en daarna oom Maarten die hard moest lachen. Ze sprongen op en liepen de trap op naar boven, naar de kamer van oom Maarten en tante Maaike. " Wat is er?" vroeg Ellemijn. " Blekkie sprong opeens bovenop me," zei tante Maaike. Blekkie zat nu braaf naar de meiden te kijken alsof hij wou zeggen: "Is dat zo erg dan?" De meiden grinnikten. " Ik denk dat hij er schoon genoeg van kreeg dat jullie zolang in bed blijven liggen," zei Ellemijn. " Tja, dat zal dan wel, nou ja dan gaan we er maar uit. " De meiden gingen weer naar beneden en namen Blekkie mee.

Vijf minuutjes later kwamen oom Maarten en tante Maaike naar beneden. " Hallo dames, komen jullie eten?" "Is goed. " De meiden liepen achter oom Maarten aan naar de keuken. Tante Maaike was al bezig met tafel dekken. Ze gingen aan tafel zitten om te eten. " Wat gaan jullie vandaag nog doen?" vroeg tante Maaike. " Ik zou het niet weten," zei Marieke. Ook de andere drie wisten niets. " Hé, mogen we niet een bosrit maken op de paarden?' vroeg Iris. Oom Maarten keek bedenkelijk. " Kunnen jullie dat wel? Jullie hebben toch nog maar een les gehad. " "Ah, Asjeblieft?" De meiden keken oom Maarten smekend aan. " Nou vooruit als jullie maar niet te diep het bos in gaan. " "Yes!" De meiden keken blij. Snel aten ze hun boterhammen op. " Ik doe wel wat lekkers in een tas voor onderweg," zei tante Maaike. Oom Maarten ging met de meiden mee om de paarden op te zadelen. " Ik zou als ik jullie was onder de zadels een kleed leggen, dat is wat fijner voor de paarden, en als jullie uitrusten kunnen jullie de paarden er mee afdrogen. " "Oké. " De meiden legden een grote deken op de rug van het paard. Daarna maakten ze het zadel en het halster vast. Ze maakten de paarden even vast aan een boom en liepen naar de schuur. Daar zochten ze een cap en rijlaarzen uit. " Ik heb er zin in," zei Iris enthousiast. " Passen jullie wel goed op en om twee uur terug hè?"

"Ja oom," zei Iris braaf. Tante Maaike kwam buiten met een tas en de jassen van de meiden. " Heeft een van jullie een horloge om?" "Ja, ik tante Maaike," antwoordde Ellemijn. Iris deed de tas op haar rug, en toen kon de rit beginnen. Ze stegen op, zeiden oom Maarten en tante Maaike gedag en gingen toen weg. Eerst gingen ze een stukje in stap om een beetje te wennen. " Laten we daar door het bos gaan," stelde Laura voor. " Oké. " De meiden sloegen rechts af en gingen in draf. Ze genoten van het prachtige landschap, dat was dan ook wel heel wat anders in Den Haag. Ze hoorden nu geen auto`s en kwamen ook haast geen fietsers tegen.

Ze waren al een uurtje onderweg toen ze dorst en honger kregen. Ze stegen af bonden de paarden aan een boom en gingen in het natte gras zitten. Iris maakte de tas open en haalde er van alles uit. Pakjes drinken, koeken, broodjes, snoep, en nog wat lekkers voor de paarden. Ook zaten er twee flessen water in. " Die zullen wel voor de paarden zijn," zei Marieke. Ook waren er vier bakken bij waar ze wat water in goten en voor de paarden neer zetten. Zelf dronken ze ook wat en namen een broodje. De rest van de spullen deden ze weer in de tas en toen gingen ze weer verder. " Ik hoop dat we de weg straks wel weer terug weten," zei Ellemijn. " Ach ik ben hier wel eens eerder geweest met mijn oom, dus ik weet het wel zo'n beetje," zei Iris geruststellend. Ze gingen nu in galop, en deden een wedstrijdje. Iris won. " Hé, waar zou die weg naar toe gaan?" vroeg Laura. " Ik zou het niet weten," zei Iris. " Zullen we eens gaan kijken?" stelde Marieke voor. " Ik denk dat het beter is als één, of twee van ons gaan kijken en dat de anderen hier blijven, tot ze weer terug komen. Daarna kunnen we altijd nog beslissen wat we doen," zei Ellemijn. " Oké, maar wie gaan er dan kijken?" "Ik blijf wel hier," zei Laura. " Durf je niet?" vroeg Marieke spottend. " Natuurlijk wel, maar er moeten er toch twee hier blijven," antwoordde Laura kwaad. " O, sorry hoor, ik wist niet dat je boos werd," zei Marieke met een vals lachje. De andere meiden grinnikten met Marieke mee. Laura kreeg tranen in haar ogen, draaide haar paard om en ging in galop weg. " Shit, dit was toch niet zo slim van ons," zei Iris aarzelend. Laura was de laatste die bij het groepje kwam. Eerst waren Kathelijn, Iris, Ellemijn en Marieke met zijn vieren de beste vriendinnen. Maar sinds een tijdje hoorde Laura er ook bij. Dat kwam voornamelijk omdat ze eerst nog drie broers had, maar één was een half jaartje geleden gestorven. Sinds die tijd hadden de andere vier haar opgevangen en nu deed ze altijd met hun mee. " We kunnen maar het beste achter haar aan gaan," stelde Ellemijn voor. " Ze kent dit bos natuurlijk helemaal niet en straks verdwaald ze nog. " De meiden draaiden hun paarden om en gingen de kant op waar Laura net heen was gegaan. " We moeten wel snel zijn anders halen we haar nooit meer in,"meende Iris. Ze stopten voor een kruising van drie wegen. " Waar zou ze heen zijn gegaan?" vroeg Iris. " Ik weet niet," zei Ellemijn. " Laten we maar rechtdoor gaan, hopelijk is zij daar ook heen gegaan. " De meiden gingen weer verder. Nog steeds konden ze hun vriendin niet vinden. De meiden begonnen van allerlei vreselijke dingen te denken. " Straks is ze overreden," zei Iris griezelend. " Ach man hou je kop," bromde Marieke boos. Iris keek haar verbaasd aan. Anders deed Marieke nooit zo, zou ze zich misschien schuldig voelen?" Hé, meid, het is echt niet jouw schuld hoor," zei Ellemijn. " Hoe weet jij dat nou? Door mij is ze toch weg gegaan, straks is er wat ergs gebeurd, en dan is het mijn schuld. Ik wil dat niet op mijn geweten hebben hoor. " "Misschien valt het allemaal reuze mee en is ze gewoon hier ergens in de buurt," bedacht Iris troostend. Opeens zagen ze een paard dat naar de meiden toe kwam lopen. " Hé is dat niet het paard waar Laura op rijd?" zei Ellemijn. " Hé ja, dat lijkt er wel op," zei één van de anderen. Iris stapte af en greep het paard bij de teugels. " Maar…waar zou Laura dan zijn. " Het werd even stil. Als Laura niet op het paard zat waar zou ze dan kunnen zijn?" We kunnen het beste gewoon die kant op gaan waar het paard van dan kwam," vond Iris. " Ik vind het best maar hoe nemen we het paard van Laura dan mee?" vroeg Marieke. " "Ik kan wel op mijn eigen paard rijden en dan het paard van Laura aan de teugels mee laten lopen," bedacht Iris. Iris steeg weer op en ze reden verder. Opeens hoorden ze een eindje verder iemand roepen. " Help, help!" Snel reden ze er naar toe, en ja hoor daar lag Laura aan de rand van het pad. Snel stapten ze af, bonden de paarden aan een boom en renden naar hun vriendin toe. " Gaat het Laura?" "Nee, ik heb zo'n last van mijn voet. " Voorzichtig deed ze haar paardrijlaars uit. Haar voet was dik en blauw. " Heb je verder nog ergens last van?" vroeg Iris. " Ja, van mijn hoofd. Ik werd van het paard geslingerd en toen knalde ik met mijn kop tegen een boom aan. " "Oei, dat is niet zo fijn. " "Nee, totaal niet," zei Laura met een moeizaam lachje. Iris haalde drie zakdoeken uit de tas en bond die om de voet van Laura. " Ze zijn toch wel schoon mag ik hopen?" vroeg Laura grinnikend. " Ja, hoor, ze komen net uit de was. " "Nou, laten we maar weer naar huis gaan, want het is nu al half twee, zei Marieke. " "Ja, maar hoe komen we dan thuis? Ik kan namelijk niet paardrijden met mijn voet," deelde Laura mede. " Ik weet wat," bedacht Marieke. " Jij gaat bij mij achterop, en dan neem ik jouw paard bij de teugels mee. " Zo gezegd zo gedaan. Ze gingen weer op de paarden zitten en reden de zelfde weg terug. " Eh…waar moeten we nu heen?" vroeg Marieke na een tijdje. Tja, dat wisten de anderen ook niet. " Laten we maar rechtdoor gaan," bedacht Ellemijn aarzelend. " Oké. " De meiden reden rechtdoor, en kwamen een huis tegen. " Volgens mij kwamen we die niet tegen op de heenweg," meende Iris. " Laten we daar aanbellen en vragen hoe we weer terug komen," bedacht Marieke. " Ja hallo, straks zijn het een stel criminelen. " "Brrr, Ellemijn, doe niet zo eng. " "Sorry,sorry," zei Ellemijn grinnikend. " We kunnen toch best gaan, we zijn toch met zijn vieren. " Daar waren de anderen het mee eens. Dus stegen ze af en bonden de paarden aan een boom. Tringggg, even later hoorden ze voetstappen, en ging de deur open. In de deuropening stond een jonge vrouw met een baby op haar arm. " Hallo dames, wat komen jullie doen?" vroeg ze vriendelijk. " Eh. . we zijn verdwaald mevrouw. " "Oei, en waar moeten jullie heen?" "Wat was het adres ook alweer?" vroeg Iris aan de anderen. " Weten wij veel, wij zijn hier pas voor het eerst," zei Laura tegen Iris. " Eh. . we moeten naar de paardenboerderij," zei Iris dus maar. " Oh daar, moet ik jullie er anders even heen brengen?"

"Nou ik denk dat dat niet gaat mevrouw, we zijn namelijk te paard," antwoordde Marieke beleefd. " Oh, eh…het is hier niet zover vandaan, je moet dit pad gewoon uitrijden, daarna kun je links of rechtsaf, dan moet je rechts gaan, en dan kom je er vanzelf. " "Bedankt," en de meiden liepen weer naar hun paarden. Even later kwamen ze op de paardenboerderij aan. De auto van de moeder van Iris stond al voor de deur. " Oei, ze zijn vast ongerust," zei Ellemijn toen ze op haar horloge zag dat het al twee uur was. Snel zetten ze de paarden in de stal, droogden ze af en liepen snel naar binnen. Laura tussen twee van haar vriendinnen in, en ze hinkte steunend op hun schouders. " Waar waren jullie toch?" vroeg tante Maaike ongerust. " Nou kijk, we waren Laura kwijt geraakt, en toen we haar hadden gevonden, waren we de weg naar huis kwijt geraakt," legde Iris uit. " Hmm, nou kom maar gauw mee want de moeder van Iris zit al in de kamer te wachten. " Snel deden ze hun laarzen uit en liepen de kamer in. De moeder van Iris keek opgelucht toen ze de meiden zag. " Wat is er toch allemaal gebeurd?" vroeg ze. " Nou, niks ergs hoor mam, we waren Laura alleen kwijt geraakt, maar toen we háár weer hadden gevonden, waren we de wég kwijt. " "Nou, gelukkig dat jullie er weer zijn, maar wat is er met jouw gebeurd?" vroeg oom Maarten bezorgd. " Ik heb last van mijn voet, ik was namelijk van het paard afgevallen. "

"Oei, ik haal wel even de verbanddoos op, ga maar even rustig op de bank zitten. " "Wij pakken de tassen wel even," bedacht Ellemijn. De meiden liepen naar de kamer. Oom Maarten kwam de kamer weer binnen met de verbanddoos. " Laat eens even kijken. " Laura stroopte haar broek op. " Oei, ik denk dat het gekneusd is," zei oom Maarten. Haar voet was ook helemaal dik geworden. " Ik doe er wel even een verbandje om, maar ik zou als ik jouw was morgen wel even langs de dokter gaan. "

"Oké," zei Laura. De andere drie meiden kwamen de kamer weer binnen met de tassen en dekbedden onder hun armen. " Laten we maar naar huis gaan," zei de moeder van Iris. De meiden deden hun jas aan en liepen naar de auto. Laura had haar ene schoen aan, en de andere in haar hand. Ze zeiden oom Maarten en tante Maaike gedag en reden weg.

Kijk ook op de site van Karien: www.lochem.net/karien

Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!

omhoog home