De vijf meiden - Uit eten
door Karien Meuleman, 13 jaar

Ze stapten de auto uit en liepen naar een pannenkoekenhuis. Wat een cool plan!" riep Iris. Ze liepen het pannenkoekenhuis binnen. " We hebben gereserveerd voor zes personen," zei tante Maaike bij de bar. " Oké, loopt u maar mee dan zal ik de tafel aanwijzen. " Ze liepen achter de mevrouw aan naar een tafel voor zes personen. Blekkie werd met de riem aan een tafelpoot vastgemaakt. Ze gingen zitten en de mevrouw gaf ze een menukaart. " Willen jullie al wat te drinken?" vroeg ze. " Ik graag een rode wijn," zei tante Maaike. " Doe mij maar een alcoholvrij biertje," zei oom Maarten. En de vier meiden wilden allemaal cola. " Oké komt er aan. " De mevrouw liep weer weg en ze gingen de kaart maar vast bestuderen. " Hmm, die pannenkoek met ham, kaas en ananas lijkt mij wel lekker," zei Laura. " Die met tomaat, ui en kaas is ook niet mis. " De bediende gaf ze het drinken. " Hebben jullie al een keus kunnen maken?" vroeg ze. " Ik wil wel een boerenjongens," zei oom Maarten. " Doe mij dat ook maar," antwoordde Marieke. " Ik wil er wel één met ham, kaas en ananas. "

"Ik ook alstublieft," zei Ellemijn. " Iris en tante Maaike wilden er een met poedersuiker. "

Na tien minuutjes wachten kwamen de pannenkoeken er aan. " Hmm," zei oom Maarten. Een geur van pannenkoeken kwam hen al tegemoet. Ze begonnen met eten. Af en toe verdween er eens een stukje ondertafel, voor Blekkie. Een mevrouw die aan een tafel naast hen zat keek vreemd op toen ze zag dat er telkens een stukje onder de tafel verdween, maar ze zei niets. Toen de meiden de pannenkoek ongeveer voor de helft ophadden lustten ze niet meer. Tante Maaike en oom Maarten aten er nog een stuk van, maar de rest verdween weer onder de tafel. Af en toe hoorden ze gesmak onder de tafel, en dan keken er weer mensen in hun richting. Na een tijdje kwam een bediende de lege borden ophalen. " Eh, ik mis een bord," zei ze. " Hè, maar dat kan toch niet?" Ze keken goed maar ze zagen inderdaad dat er maar vijf borden op tafel stonden. " Oeps!" riep Ellemijn. " Wat is er?" "Ik heb het bord op de grond gezet zodat Blekkie het verder op kon eten. " "Wie is Blekkie in vredesnaam?" vroeg de bediende. " Dat is onze hond," zei oom Maarten. " Ja, maar u weet toch wel dat er geen honden binnen mogen komen?"

"Ja, maar we konden hem moeilijk thuis laten. " "U zet die hond nu buiten, anders haal ik de bewaker er bij. "

"Tja, er zit niets anders op," zei oom Maarten met een zucht. Hij pakte Blekkie bij zijn riem en nam hem mee naar buiten. Daar zetten hij hem in de auto. " Sorry Blekkie, we komen zo terug. " Hij deed de auto weer op slot en liep weer naar binnen. " Wij hebben vast ijs besteld," zei tante Maaike. " Voor jou hebben we een vruchtensorbet. " "Hmm, dat is een goeie keus. " Oom Maarten ging weer aan tafel zitten. " Ik hoop maar dat hij geen domme dingen in de auto gaat doen," zei oom Maarten met een zucht. " Ach, dat zien we dan wel weer, we gaan eerst ons ijs opeten. " De bediende bracht het ijs. De meiden hadden ook een vruchtensorbet. En tante Maaike een klein ijsje. " Ik moet toch aan mijn lijn denken," zei ze met een glimlach. Ze aten het ijs op en liepen naar de kassa om af te rekenen. " Jullie mogen nog wat grabbelen in die ton," zei een mevrouw achter de kassa. De meiden liepen naar de ton en haalden er wat uit. " Hé, ik heb een knuffeltje!" riep Laura blij. " Hé ik ook!" riep Iris net zo blij. De andere twee hadden een lolly. " Dat vind ik niet eerlijk," zei Ellemijn. " Dan doen jullie het toch weer terug en grabbelen jullie toch (hopelijk) ook een knuffeltje," fluisterde Laura. Ellemijn en Marieke deden de lolly terug en grabbelden ook een knuffeltje. " Eigenlijk moeten we ook zo'n knuffeltje aan Kathelijn geven," bedacht Marieke. " Hé ja, maar mag dat wel," zei Iris bedenkelijk. " Die mensen merken er heus niks van hoor," meende Ellemijn. " Komen jullie!" hoorden ze tante Maaike roepen. " Ja!" riep Laura terug. " Doen we het?" vroeg ze. " Is goed," zei Iris. Snel stak ze haar hand in de ton en pakte er een knuffeltje uit. Ze deed hem in haar zak, en toen liepen ze naar oom en tante. " En, wat hebben jullie gegrabbeld?" vroeg oom Maarten nieuwsgierig. " Een knuffeltje. " De meiden lieten hun knuffeltjes zien. " Wat leuk," zei tante Maaike. Ze liepen naar buiten, naar de auto. In de auto lag Blekkie op de achterbank. Oom Maarten deed de auto open en ze stapten in. " Hallo Blekkie!" riep Ellemijn. Blekkie spitste zijn oren. De meiden gingen zitten en Blekkie ging bij Ellemijn op schoot liggen. " Wat heb je daar voor bobbel in je zak zitten?" vroeg tante Maaike aan Iris. " O, eh mijn knuffeltje," zei Iris met een rood hoofd. " Dat kan niet," siste Ellemijn, die naast haar zat, "die heb je in je hand. " "Laat eens zien, of is het van je vriendje?" vroeg tante Maaike. " Nee! ik heb niet eens een vriendje. " "Laat eens zien dan?" "Nou kijk, zei Ellemijn, ze wil het niet zeggen, omdat het een geheim is. Nou ja geheim, het is voor iemand. " Marieke en Laura lagen in een deuk, toen ze zagen hoe hun vriendinnen zich er uit probeerden te kletsen. " Voor wie is het dan?" vroeg tante Maaike. " Voor eh, voor Kathelijn. " "Is dat dan geheim?" Ook oom Maarten moest nu lachen. " Moet je dat nu echt allemaal weten Maaike?" vroeg hij. " Ja," zei tante Maaike vastbesloten. " Oké dan. " Iris haalde het knuffeltje voor Kathelijn uit haar zak "Hè hoe kom je daar aan?" "Nou kijk, we vonden het zo zielig voor Kathelijn dat ze niet mee kon dus dachten we, kom laten we er ook een voor haar meenemen," zei Iris. " Jullie zijn me ook een stel!" zei tante Maaike lachend. " Ben je niet boos op ons?" vroeg Ellemijn verbaasd. " Nee hoor, ik vind het veel te lief van jullie dat jullie ook aan Kathelijn denken," zei ze. De meiden zuchtten opgelucht. Oom Maarten parkeerde de auto op de oprit. Het was buiten nog licht, al begon het toch al een heel klein beetje te schemeren. De meiden stapten uit de auto. Oom Maarten deed de deur van het huis open en ze gingen naar binnen. De meiden deden hun jas en schoenen uit en liepen naar de kamer. Daar zetten ze de t. v. aan. Tante Maaike kwam de kamer binnen met een oude hondenmand. " Kijk meiden deze vond ik nog op zolder, denk je dat Blekkie daar in wil liggen?" De meiden keken naar de versleten hondenmand die tante Maaike op de grond had gezet. " Nou," de meiden aarzelden. " Ik denk eerlijk gezegd dat het een beetje hard ligt," zei Iris. " O, maar hoe moet het dan?" vroeg tante Maaike. " Heb je niet wat oude dekens en kussens?" vroeg Marieke. " Dan maken wij wel effe een mooi mandje voor de meneer," liet ze er lachend op volgen. " Ik zal wel even kijken," zei tante Maaike. Blekkie volgde tante Maaike op de voet. " Willen jullie Blekkie even bij jullie houden?" vroeg ze. " Als ik op de zolder ga zoeken ben ik bang dat hij de hele boel op z'n kop gaat zetten. " Ellemijn floot op haar vingers en daar kwam Blekkie al aan. Hij ging naast de meiden op de bank liggen. Oom Maarten kwam de kamer binnen. " Waar is Maaike?" vroeg hij. " O, die is iets voor de hond aan het zoeken," mompelde Iris. De meiden zapten van de ene zender naar de andere, maar konden niets leuks vinden. Op het laatst lieten ze het maar op TMF staan.

Tante Maaike kwam de kamer weer in met onder haar armen kussens en dekens. " Jullie zien maar wat jullie er van maken," zei ze met een zucht, "dit is alles wat ik kon vinden. " De meiden pakten dankbaar de spullen van tante Maaike over. Blekkie ging naast hen op de grond zitten en keek met een schuin hoofd naar de kale mand. " Wat is er Blekkie, ben je bang dat je daar in moet slapen?" vroeg Ellemijn aan de zielig kijkende Blekkie. " Rustig maar hoor, we gaan hem heel mooi maken. " Eerst legden de meiden er een dunne deken in. Daarna kwamen de kussens en toen een heel mooi dekentje. Toen hielden ze nog twee kussens over. Die legden ze op het dekentje. " Is het zo beter Blekkie?" vroeg Marieke. Blekkie stapte voorzichtig in de mand en ging liggen. " Volgens mij vind hij het wel goed hè?" zei Iris. " Dat lijkt mij ook. " "Volgens mij is Blekkie nogal moe, kijk maar. " En ja hoor in de mand lag een bolletje wol dat rustig op en neer ging en hij had zijn oogjes gesloten. " Ah gus," zei Ellemijn vertederd. " De mand staat daar denk ik niet zo goed," zei tante Maaike. " Ik denk dat jullie hem het beste daar naast de bank kunnen zetten. " Voorzichtig, zodat Blekkie niet wakker werd, schoven ze de mand naar de aangewezen plek. " Hoe laat is het?" vroeg Laura. " Acht uur," antwoordde tante Maaike. " Wat zullen we gaan doen?" vroeg Iris. " Ik weet niet, op de t. v. is ook al niets leuks. " "Hebben jullie zin in een spelletje?" vroeg tante Maaike. " Hé ja dat is leuk! Maar wat voor een spelletje?" "Dat moeten jullie maar bedenken, ga maar naar boven om te kijken," zei oom Maarten. In de eerste kamer rechts staat een kast vol met spelletjes. " De meiden renden de trap op naar boven.

In de kast stonden honderden spelletjes. " Ik kan zowat niet kiezen," zei Laura met een zucht. " Zullen we…. . Triviant gaan doen?" stelde Iris voor. " Hé ja, dat is een leuk spel!" riep Ellemijn. Marieke en Laura stemden ook in met het idee. Ze pakten het spel uit de kast en liepen naar beneden. Tante Maaike had de grote tafel in de kamer al vrij gemaakt, zodat ze daar het spel konden spelen. Ze gingen met z'n zessen rond de tafel zitten en legden het bord op tafel. " Jullie moeten de volwassenvragen, en wij de kindervragen," zei Marieke. " Ja maar ik ben hier zo slecht in, mag ik echt geen kindervragen?" vroeg oom Maarten. " Nee oom, jij bent volwassen, dus moet je ook volwassenvragen," zei Iris beslist. " Ja maar dan verlies ik, en ik kan daar niet tegen. " "Boeit niet!" "Wattes!" "Boeit niet," herhaalde Laura. " En wat betekent dat dan wel?" "Dat het niks uit maakt," legde Marieke uit. " Die kinderen van tegenwoordig bedenken ook steeds nieuwe woorden," vond oom Maarten. " Nou ja, zullen we maar gaan spelen?"

"Oké, de jongste mag beginnen, en dat is effe denken…. Laura," besliste Iris. " Oké. " Laura gooide de dobbelsteen en het spel kon beginnen.

---

Kijk ook op de site van Karien: www.lochem.net/karien

Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!


omhoog    home