Kinderverhalen

De vijf meiden - Schilderen
door Karien Meuleman, 13 jaar

Iris, Ellemijn,Kathelijn, Laura en Marieke lagen languit in het gras bij Kathelijns huis met een grassprietje in hun mond. " Wat hadden we maandag gelachen hè?" , mompelde Marieke. " Ja, moest je zien hoeveel boterhammen Iris voor haar neus kreeg," lachte Ellemijn, "ik kreeg er gewoon de slappe lach van. " "Nou anders ik wel. " "Heb je ze eigenlijk allemaal opgegeten?" vroeg Laura. " Met moeite, maar na vijf minuten moest ik kotsen dus waren ze er allemaal weer uit. " "Nu je het zegt, je zag er dinsdag ook niet zo goed uit," vond Kathelijn. " Eigenlijk wel geluk gehad dat we geen strafwerk kregen. " "Ja, anders waren we nu nog bezig!" "Nou dat is een beetje overdreven, hij geeft veel huiswerk op maar dat je er 6 dagen over doet, dat lijkt me niet," riep Marieke. Ze lagen een poosje rustig in het gras totdat Kathelijn opsprong. " Wat heb jij ineens!" riep Laura uit. " Ik heb een idee, zullen we gaan zwemmen, het is nu toch zaterdag dus is het zwembad op deze tijd wel open. " "Goed idee!" "Ik kan niet," zei Marieke spijtig. " Waarom dan niet?" "Ik moest op tijd thuis zijn want ik moet mijn kamer verven. " "Dat is toch leuk!" riep Ellemijn. " Wat je leuk noemt in je eentje die hele muur verven, daar is echt geen ene zak aan. Ik heb gisteren al een heel stuk behang er af gepeuterd, maar dat moet vandaag ook nog worden gedaan nou het is echt saai. " "Waarom ga je het dan verven?" "Wat denk je, dat behang van mijn kamer gaat helemaal los, en bovendien is het veel te kinderachtig. " "Ik wil je anders wel helpen," zei Ellemijn goedig. " Hé ja ik ook wel," zeiden Kathelijn en Iris tegelijk. Ze grinnikten even. Het gezicht van Marieke klaarde meteen op. " Zouden jullie dat echt willen doen? Jullie weten niet waar jullie aan beginnen, maar ik zou het wel leuk vinden want dan is het veel gezelliger. " "Sorry maar ik kan niet," zei Laura. " Waarom dan niet?" "Omdat ik nu zo naar huis moet want we moeten nog naar de verjaardag van mijn oma. " "O, jammer. " "Ach nou ja, misschien kom ik na die tijd nog wel effe. Maar nu moet ik weg. Doei!" "Ja, doei!" "Weet je wat," herinnerde Kathelijn zich, "ik heb nog heel wat oude schilderspakken van mijn vader, ik denk dat we die wel aan mogen anders moet iedereen weer naar huis om oude kleren aan te trekken. " "Goed idee. " Ze stonden op en liepen het huis binnen. " Mam?" "Ja wat is er kind. " "Mogen we die oude schilderspakken van pap lenen?" "Waar hebben jullie die dan voor nodig?" "We wouden Marieke helpen met het schilderen van haar kamer. " "Dat moet je toch echt aan je vader vragen. " "Waar is die dan?" "Hij is bij mevrouw Boontjes aan het schilderen. " "Weet jij het telefoonnummer van mevrouw Boontjes mam?" "Jawel, maar waarom fietsen jullie er niet gewoon even heen het is net zo'n mooi weer. Jullie zijn straks ook al de hele tijd binnen, bij het schilderen van Marieke haar kamer. " "Het is zo ver fietsen," zeurde Kathelijn. " Nou vooruit dan maar. " Moeder pakte een lijst waar de telefoonnummers op stonden van vaders klanten. Met haar vinger ging Kathelijn langs de nummers. Haar vinger bleef steken bij het telefoonnummer van mevrouw Boontjes. Ze toetste het nummer in. " Met mevrouw Boontjes? Hoi mevrouw met Kathelijn Bongers. Mag ik mijn vader even spreken?" "Natuurlijk kind, hij is net aan het koffiedrinken, ik zal hem even geven. " "En?" vroegen de anderen. " Ssst daar is mijn vader. Hoi paps. " "Hoi meisje, wat is er?" "Mag ik die oude schilderspakken lenen?" "Waar heb je die voor nodig dan?" "We wouden Marieke helpen met het schilderen van haar kamer. " "Ik vind het best, als ze maar niet kapot gaan. " "Nee hoor pap, ze komen alleen maar onder de verf te zitten. " "Dan is het goed," grinnikte de vader van Kathelijn, nog veel plezier!" "Het zelfde!……. het mag!" "Yes!" "Weet je waar ze liggen Kathelijn?" vroeg moeder. " Ja, volgens mij liggen ze in de verkleedkist op de vliering. " "Kijk maar even, maar maak niet teveel rotzooi hè?" "Nee mam. " Ze stommelden achter elkaar aan de trap op. " Wachten jullie maar effe op mijn kamer dan kijk ik op de vliering*, want die is zo laag en klein, daar passen we nooit met zijn vieren op. " Kathelijn trok aan een koord en de trap kwam naar beneden. Ze hoorden boven gestommel, en toen een harde klap. " Wat was dat?" "Ik weet het niet, zullen we maar effe kijken?" Ze liepen snel de deur uit naar de trap van de vliering. Ze zagen Kathelijn onder aan de trap liggen. " Kathelijn!" riep Ellemijn. Geen antwoord. " Kathelijn?" klonk het nu wanhopig. " Ze is flauwgevallen!" Ellemijn schudde haar heen en weer. " Niet doen Ellemijn!" zei Marieke. " Het kan dan alleen maar erger worden. " Iris rende de trap af de kamer in. " Wat is er Iris?" vroeg de moeder van Kathelijn. " Kathelijn is bewusteloos!"

* Een vliering is een soort zolder alleen dan veel kleiner, en meestal zit de trap daar van achter een luik die je naar beneden moet trekken "Wát!" De moeder van Kathelijn rende de trap op naar boven en knielde naast Kathelijn neer. " Ik draag haar wel naar beneden. " Beneden gekomen legde ze haar op de bank neer. " Hoe is dat gekomen?" vroeg moeder aan het drietal, terwijl ze een nat washandje op het gezicht van Kathelijn legde. " Toen ze de trap van de vliering opliep viel ze eraf," verklaarde Marieke. De wimpers van Kathelijn's ogen bewogen. " Waar ben ik?" vroeg ze. " En waar zijn de schilderspakken?" "Rustig maar meisje," zei haar moeder. " Ik heb zo'n last van mijn hoofd. " "Ja dat zal best kunnen, het was een harde klap. " "Heb ik een gat in mijn hoofd?" "Volgens mij wel," zei moeder "er loopt namelijk wel bloed uit je haar. " Iris, Ellemijn en Marieke keken medelijdend naar Kathelijn. " Ik zou niet gaan verven, maar rustig hier op de bank gaan liggen, dan bel ik voor de zekerheid zo even de dokter. " Kathelijn knikte moeizaam, "maar mogen ze dan wel de schilderspakken lenen?" "Natuurlijk, ik pak ze wel even voordat iemand weer van de trap valt. " Terwijl de moeder de drie schilderspakken pakte bleven de drie meiden bij Kathelijn. " Balen joh, dat je niet kan helpen," zei Iris. " Ach. . ik help een andere keer wel, als ik geen gat in mijn kop heb. " "Kom je maandag eigenlijk wel op school?" "Ik weet het nog niet, het ligt eraan hoe ik me voel. " "Je moet wel snel beter zijn hoor, want we gaan binnenkort ook op schoolkamp," zei Marieke bezorgd. " Ja maar dat duurt nog wel minstens een week en dan zal ik wel beter zijn. " De moeder kwam de kamer weer binnen. " Hier heb ik de schilderspakken, maar ze zijn wel een beetje groot hoor. " "O, maar dat maakt niet uit hoor mevrouw," zei Ellemijn snel. " Hier pak aan dan zal ik even een plastic zak pakken om ze in te doen. " Ze gaf de schilderspakken aan Ellemijn en liep snel naar de kelder. Even later kwam ze met een grote plastic zak aan zetten. " Denk je dat ze hier in passen?" grapte ze. Ze hield de zak wijd open, zodat Ellemijn de schilderspakken er in kon doen. " We moeten nu denk ik maar eens gaan, anders zijn we nog te laat, en dan kunnen we niet meer verven," merkte Ellemijn op. " Oké. " "Sterkte Kathelijn, dag mevrouw!" Toen liepen ze met zijn drieën naar buiten. " Ik denk dat Ellemijn de grootste fietstassen heeft, dan kunnen we de schilderspakken daar het beste in doen," bedacht Marieke. Ze deden de tas in de fietstas van Ellemijn en reden weg. " Zullen we vanavond nog effe naar Kathelijn toe gaan?" stelde Iris voor, "de dokter zou nog komen, dus dan kunnen we daarna gaan vragen hoe het met haar is. " "Hé ja, dat is een goed idee!" "Ik weet niet of ik wel mag," zei Marieke spijtig. " Waarom mag je dan misschien niet?" "Omdat ik mijn huiswerk nog niet af heb, en ik heb beloofd, om mijn moeder te helpen in het pension en opvangcentrum voor honden. " "Kan jouw broertje dat dan niet doen?" "Mijn broertje van acht moet naar voetbaltraining. " "Kan je moeder dat dan niet alleen doen?" "Nee joh, ze moet Mark van twee maanden ook nog verzorgen. " "Je kunt toch altijd vragen of je naar Kathelijn mag?" "Dat is waar. " Ze waren intussen bij het huis van Marieke aangekomen. Ze zetten de fietsen tegen de schutting en liepen via de achterdeur naar binnen. " Hoi mams!" Een mevrouw achter in de kamer draaide zich om. " Hoi meiden! Je moet vandaag wel je kamer verven hè? Dus ga maar niet meer met hun spelen. " "Ja mams ik ga nu ook mijn kamer verven, maar Ellemijn en Iris helpen. " "Hé dat is een leuk idee, dan is het ook niet zo saai. Wat heb je trouwens bij je in die tas?" "O dat, dat zijn schilderspakken die we aan kunnen doen bij het schilderen. " "Hoe kom je er dan aan?" "Die hebben we van Kathelijn. " "Dat is handig, maar waarom komt Kathelijn zelf dan ook niet helpen?" "Nou kijk, toen ze de schilderspakken van de vliering wou pakken toen viel ze achterover van de trap af, en toen was ze bewusteloos en had ze een gat in der kop. " "Hoe gaat het nu dan met haar?" "Het gaat volgens mij wel, maar de moeder belt toch de dokter maar even. " "Dan moeten jullie binnenkort maar eens op ziekenbezoek. " "Ja, dat hadden wij ook al bedacht en nu wouden wij vanavond nog effe gaan, mag dat?" "Dat moet ik wel even met je vader overleggen hoor, want je moet ook nog huiswerk maken. " "Ja, en ik moet je helpen in het Hondenpension. " "O, maar dat maakt niet zoveel uit, als het moet kan Tim dat ook wel even doen als hij van voetbaltraining terug komt. Maar je huiswerk is wel belangrijk. " "Oké, maar waar is pap eigenlijk?" "Hij is even naar de stad om een filmrolletje in te leveren, ik denk dat hij over een kwartiertje wel terug is, dan bespreek ik het wel even met hem. " "Oké mam maar dan gaan wij nu naar boven om te verven. " "Goed, veel plezier hè?" Ze renden achter elkaar aan de trap op naar boven. " Waar zijn de spullen van je kamer gebleven?" , vroeg Ellemijn zich af. " Dat staat op de zolder, alleen mijn bed staat bij mijn broertje op de kamer. Nou kom maar binnen hoor!" Ze trokken de schilderspakken aan. " We moeten eerst het behang eraf zien te halen, daar heb je een speciaal spul voor wat je er licht op moet strijken, daarna moet je vijf minuten wachten, en dan kan je het met je vingers er gemakkelijk aftrekken," legde Marieke uit. Ze pakten allemaal een kwast en gingen aan het werk.

Een kwartier later zaten ze op de grond in de kamer van Marieke. Iris had de pot van dat spul in haar handen en las de gebruiksaanwijzing. " Hé," riep ze uit. " We moeten allang het behang er af gaan halen. " "Hoe kan dat dan, Marieke zei dat je vijf minuten moest wachten. " "Ja, maar dat klopt dus niet. Je moet namelijk meteen beginnen anders word dat spul hard en kan je het er niet meer af halen!" De meiden sprongen op en gingen meteen weer aan de slag. Dit keer duurde het wel wat langer, want dat behang zat nogal vast aan de muur. " Dit is saai werk zeg," zei Iris zuchtend. " Ik moet er niet aan denken dat ik dit helemaal alleen had moeten doen," zuchtte Marieke. " We hoeven nu ook nog maar een klein stukje, dus als we effe doorwerken is het zo klaar," zei Ellemijn. Ze gingen weer snel verder en vijf minuten daarna waren ze klaar. " Zullen we effe beneden wat gaan drinken voordat we gaan verven, want ik barst van de dorst," stelde Marieke voor. " Ik ook. " "Kom op. " Ze liepen achter elkaar aan de trap af naar beneden. " Hoi mam!" "Hallo kinderen, zijn jullie nu al klaar?" "Nee mams we kwamen alleen wat drinken. " "Oké, pak maar wat ranja uit de koelkast. " "Ah, mogen we niet sinas of cola? Het is nu toch zaterdag en we hebben al heel hard gewerkt," drong Marieke aan. " Vooruit dan maar, omdat jullie zo hard hebben gewerkt. " "Cool mam! Is pap eigenlijk al thuis?" "Ja, en ik heb met hem afgesproken dat, als je vanavond voordat je weggaat je huiswerk af hebt, dat je dan verder zelf maar moet weten wat je gaat doen, als je maar uiterlijk half tien weer thuis bent. " "Leuk! Alleen weet ik niet of ik mijn huiswerk wel op tijd af heb. " "Waarom dan niet? Je hebt laatst laten zien wat je moest maken, en dat was toch niet zoveel?" "Nee mam, het probleem alleen is dat ik ook het verven vandaag nog af moet hebben. " "Hoezo dan? Dat hebben je vader en ik niet gezegd hoor. " "Nee, maar bij Tim blijft vanavond toch iemand slapen? Dan kan ik er niet meer bij. " "Daar heb je gelijk in. Anders slaap je voor een nachtje bij je kleine broertje. " "Bij Mark, mij niet gezien!" "Waarom dat dan niet," vroeg moeder half geprikkeld. " Wat denk je. 's Nachts om half drie begint die je de oren van het hoofd te blèren!" "Zo praat je niet over je broertje jongedame! En als je zo doorgaat ga je voor straf maar niet naar Kathelijn!" riep moeder nu helemaal geprikkeld. " Sorry," bromde Marieke. " Het is wel goed, pak maar gauw de cola of sinas," zei haar moeder. " Wat willen jullie?" vroeg Marieke. " Doe mij maar cola. " "Dat wil ik ook wel," zei Iris. " Oké!" Marieke rende naar de kelder om de cola te pakken. Ze had geluk, het stond namelijk nog boven aan de keldertrap. Nu hoefde ze de kelder niet meer helemaal in. Ze pakte de fles, deed de deur weer dicht en liep weer de keuken in. De moeder had al drie glazen op de tafel gezet. Ze draaide de dop van de fles er af en deed de cola in de glazen (een beetje ongelukkig!). " Oeps!" riep ze opeens. " Wat is er nou dan weer!" riep haar moeder. Ze keek en zag dat de cola over een van de glazen bruiste. " Je kunt ook nooit eens normaal doen hè! Moet je nou kijken, mijn nieuwe tafelkleed naar de knoppe!" "Ik deed het heus niet expres hoor. " "Nee, dat zou er nog bij moeten komen! Nou pak maar gauw even een schone vaatdoek, doe er een beetje afwasmiddel op en ga dit er maar proberen uit te krijgen!" riep moeder boos. " Ja maar mam, daar heb ik echt geen tijd voor hoor! We moeten de hele muur nog verven en mijn huiswerk moet nog af. " "Oké, geef maar hier dan die vaatdoek!" Haar moeder griste de vaatdoek uit Marieke's handen en begon te poetsen. Marieke keek haar moeder verbijsterd aan, zo had ze haar moeder nog nooit gezien. " Wat sta je daar nou! Je hebt toch zo'n haast, doe dan ook snel de cola in dat ene glas en dan ophoepelen naar boven. " "Oké," Marieke pakte het glas dat nog leeg was en deed er opnieuw cola in. " Pak maar wat hoor," zei ze glimlachend. Alle drie namen ze een glas en dronken het op. " Kom op, zullen we nou naar boven gaan, anders krijgen we het niet op tijd af!" drong Marieke aan. Ze renden achter elkaar aan de trap op naar boven. " Ik heb jouw moeder nog nooit zo boos gezien," zei Iris. " Ach. . ik denk dat ze gewoon wat slecht gehumeurd is," zei Marieke zo onverschillig mogelijk. " In wat voor kleuren ga jij je kamer verven?" probeerde Ellemijn om over een ander onderwerp te praten. " O, ja dat heb ik nog helemaal niet verteld hè! Ik wou de muren geel, en dan die balken er omheen dezelfde kleur doen als die van mijn open kast, dus donkergeel oranjeachtig. " "Leuk idee!" "Zullen we dan maar beginnen," zei Ellemijn. Ze pakten allemaal een kwast. " Als we nou allemaal met een verschillende muur beginnen lopen we elkaar ook niet in de weg," bedacht Iris. " Is goed. " Ze doopten de kwast in de verf en begonnen te verven. Toen ze al aardig op weg waren hoorden ze de bel, daarna voetstappen op de trap en toen ging de deur open. Ze draaiden zich alledrie om en zagen dat Laura binnenkwam. " Hé Lau, moet je niet bij je oma op visite zijn?" "Nee, we zijn al terug en toen dacht ik: kom op Laura laat ik die arme stakkertjes maar eens helpen met het verven. " "Dat komt goed uit. We kunnen namelijk nog wel wat hulp gebruiken. " "Waarom is Kathelijn er eigenlijk niet?" Marieke vertelde het hele verhaal. " Gatsie wat eng, gaan jullie nog naar haar toe?" "Ja vanavond, maar ik moet eerst mijn huiswerk en het schilderen afhebben. " "O, daarom kunnen jullie zeker wel wat hulp gebruiken. Ik wil vanavond ook wel effe mee naar Kathelijn. " "Hé ja leuk! Mag je wel dan?" "Vast wel, trouwens ik wou nog vragen of ik bij een van jullie vanavond kan logeren, want mijn ouders hebben een feest. " "Bij mij kan het denk ik niet, want ik kan hier vanavond zelf niet eens slapen, dus wou ik ook nog even vragen of ik ook bij een van jullie mag logeren," zei Marieke. " Waarom gaan we niet met zijn vieren bij iemand in een tent slapen!" bedacht Ellemijn. " Hé ja, dat is nog eens een goed idee!" "Wie heeft er een grote tent?" "Wij kunnen bij ons de tent wel opzetten, alleen moet ik effe vragen of ik wel mag," zei Iris. " Als we nou eerst even verder gaan met verven dan kunnen we daarna wel bellen en kan ik mijn huiswerk maken. " "Oké, ik heb al oude kleren aan gedaan dus kunnen we meteen weer aan de slag," zei Laura. Ze pakten allemaal een kwast en gingen weer aan het werk.

Kijk ook op de site van Karien: www.lochem.net/karien

Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!

omhoog home