www. kinderverhalen. nl,
de site voor en door liefhebbers van kinderverhalen
De vijf meiden - De poes
door Karien Meuleman, 13 jaar
De volgende dag was het een vrolijke boel in de Troeloe. Het gekste, maar leukste was dat Jeroen zich kiplekker voelde. Een beetje verkouden maar dat was dan ook alles. Die ochtend kregen ze een uitgebreid ontbijt, en daarna gingen ze naar een klimmuur. Dat is een muur waar allemaal blokjes op vastgemaakt zijn. Ze worden dan vast gemaakt en dan kun je door op die blokjes te gaan staan naar boven klimmen. Ze deden hun uiterste best, maar toch waren er maar een paar die helemaal boven aan gekomen waren. Ook had meester Jaap die ochtend met Jeroen en Daan gepraat. Daan had toegegeven dat hij hem had gepest en meester Jaap had wel een uur met hen gepraat. Nu is alles goed en zijn ze weer vrienden. Laura deed niet mee met de klimmuur maar genoot van alles wat ze zag. Zij en meester Jaap lachten zich vaak kapot. Om zes uur die avond gingen ze weer naar huis en gingen ze chinees eten. Daarna ging meester Jaap met de kinderen naar de zee. In de avond vonden ze het nog leuker dan overdag. Het was dan wel wat kouder maar dat gaf niets. Ook Jeroen was het water ingegaan en hij vond het nog leuk ook. " Oké, kom het water maar uit!" riep meester Jaap om tien uur. Alle kinderen kwamen uit het water en nu telde meester Jaap gelukkig wel twintig kinderen. En zoals afgesproken gingen de jongens die avond naar de meisjes. Ze hadden hun kussens mee, omdat ze een grandioos kussengevecht gingen houden. De moeder van Mark was die middag naar het politiebureau geweest, die belde naar de plaats waar ze het poesje hadden gevonden, maar nog niemand was het poesje kwijt. Nu lag het poesje in de kamer, want bij een kussen gevecht hoorde hij niet. De jongens wonnen door met het hele leger tegelijk te gooien. De meiden gooiden wel terug, maar na een tijdje hadden de jongens bijna de hele zaal in bezit. Laura stootte haar enkel nog een keer keihard tegen de rand van haar bed. Toen stopten ze allemaal. Laura begon zachtjes te huilen. Ellemijn legde troostend een arm om haar heen. Daarna gingen ze maar geen kussengevecht meer houden. Ze gingen met zijn allen bij elkaar zitten en twee zakken chips op eten. Na een tijdje begonnen er al een paar te gapen. " Wij gaan weer terug hoor," zeiden Daan, Jeroen, Mark en Martin. De andere jongens gingen er ook maar achteraan. De meisjes gingen in bed liggen. " Gadverdamme!" riep Kathelijn opeens. " Wat is er?" vroeg Ellemijn verschrikt. " Ik lig op allemaal chipskruimels!" De meiden gierden van het lachen. " Ja, lach maar, help me liever om die hoes van het bed af te halen. " Marieke stapte lachend uit bed en trok het laken van Kathelijn's bed eraf. Met zijn tweeën schudden ze de chipskruimels van het laken. Daarna legden ze hem er weer op en kropen ze allebei weer onder de dekens. " Wie is er hier moe?" vroeg Laura gapend. " Jij," antwoordde Iris. " Dat klopt, maar ik vraag hier wie er nog meer moe is. " Geen antwoord. " Hoe,hoe. " "Ik niet," zei Iris. " Ik ook niet," zei Marieke. Ook de anderen waren niet moe. " Dan ben ik dus de enige," zei Laura laconiek. " Klopt. " "Wat een dom gesprek voeren we eigenlijk," merkte Marieke op. " Misschien komt het omdat we moe zijn," bedacht Laura. " Ja, jij bent moe, maar wij niet. " "Weet ik. " De meisjes lachten. " Ben ik grappig?" vroeg Laura verbaasd. " Ja, en weet je hoe dat komt?" "Nou?" "Omdat je moe bent, dan ben jij altijd grappig. " "O. " "Laten we gaan slapen. " "Oké. " "Welterusten," zei Ellemijn. " Welterusten, zeiden de anderen. "
De volgende dag waren ze pas om tien uur wakker. " Wat gaan we vandaag doen meester?" vroeg Kathelijn. 'Wat dachten jullie er van om gewoon hier te blijven. " "Leuk, dan kunnen we in het bos gaan spelen," zei Daan. Na het ontbijt gingen ze met de hele klas naar het bos. " Laten we een grote hut gaan maken," stelde Henk voor. " Goed plan. " Iedereen stemde voor. Ze gingen allemaal takken verzamelen. Iris en Marieke liepen samen te zoeken naar grote takken. " Hé, moet je daar kijken, daar is een klein meertje. " Ze liepen er heen en zagen er een eend zwemmen met haar jongen. " Ah, moet je kijken. " De andere kinderen kwamen nu ook aan lopen. " Wat een scheetjes!" riep Ellemijn. Ze ging heel dicht bij de rand staan om een van de eendjes te kunnen aaien. " Pas op, Ellemijn, straks val je er no…. . " Plons, Ellemijn was voorover in het water gevallen. Druipend kwam ze weer boven water. De anderen schaterden van het lachen. " Ik ga maar eens thuis andere kleren aantrekken," zei ze laconiek. " Ik ga wel met je mee," zei Laura goedig. " Ik kan toch niet helpen met een hut bouwen vanwege mijn voet. " Met zijn tweeën liepen ze naar huis.
Eenmaal daar aangekomen, kwam meester Jaap verbaasd naar buiten lopen. " Wat heb jij gedaan?" vroeg hij. " Ik ben in het water gevallen. " "Maar, ik had jullie toch gezegd dat jullie niet naar het strand mochten. " "Ja, maar we zijn ook niet naar het strand geweest," zei Ellemijn. Ze vertelde het hele verhaal. " En nu ga ik maar eens andere kleren aan doen anders word ik nog ziek. " Samen met Laura liep ze naar binnen, en gingen ze naar de meisjes slaapzaal. Ze gooide haar natte kleren op een stoel en kleedde zich om. Laura pakte de natte kleren en wrong ze boven de wastafel uit. Daarna hing zij ze weer op de stoel om te laten drogen. Ellemijn was intussen klaar en zat met het poesje te spelen. Heeft er trouwens al iemand gebeld voor hem?" vroeg Ellemijn zich af. " Ik weet niet, moeten we anders zo even vragen. " "Ja, maar wat gaan we er mee doen als niemand hem kwijt is?" "Weet ik veel," zei Laura schouder ophalend. " Misschien wordt hij wel onze schoolkat," voegde ze er grinnikend aan toe. " Laten we weer naar beneden gaan, dan kunnen we het meteen vragen," zei Ellemijn. Laura hinkelde voorzichtig de trap af met daarachter Ellemijn. De moeder van Mark en meester Jaap zaten in de kamer. " Hoi meisjes," zei de moeder. " Hoi, heeft er al iemand voor het poesje gebeld?" "Eh, ja. Er heeft één iemand gebeld, hij komt vanavond langs om te kijken of het zijn poesje is. " "Komt ie helemaal naar Terschelling om alleen maar te kijken of het zijn poesje is?" vroeg Ellemijn verbaasd. " Nee, hij moest hier zijn voor zaken of zo," antwoordde de moeder van Mark. " Shit!" riep Ellemijn. " Hoezo?" "Nou, ik vind het nou niet bepaald leuk als het poesje weg moet. " "Nee, dat snap ik ook wel, maar ik denk dat het poesje heel blij zou zijn als zijn baasje hem weer komt halen. " "Dat is wel zo, maar toch. " "Je moest je eigenlijk ook niet zoveel gaan hechten aan het poesje. " "Ja, maar wie kan er nou niet van dat schattige poesje gaan houden?" vroeg Ellemijn zich af. " Sorry meiden, ik kan er ook niets aan doen. "
Het was s'avonds half zes en de klas zat te eten toen er werd aangebeld. " Dat zal die ene man wel zijn," zei de meester. Hij liep naar de deur en deed hem open. " Hallo meneer, zit ik hier goed, voor dat poesje?" "Ja meneer, ik ben Jaap Verberg. " Hij nam de meneer mee naar binnen. " Kinderen? Dit is de meneer van het poesje. Wil jij hem even halen Ellemijn?" vroeg de meester. Ellemijn stond op van de tafel en liep naar de meisjes slaapzaal. Het poesje lag vredig in zijn mandje te slapen. Ellemijn pakte het poesje voorzichtig op en nam het op haar arm mee naar beneden. Daar gaf ze het poesje aan de man. Iedereen keek volverwachting naar de man en het poesje. De man bekeek de pootjes van het poesje een voor een. " Hmm, ik denk dat hij van mij is," zei de man blij. " Ik heb hem ooit een hangertje om zijn pootje gedaan, en die zit er bij deze ook, precies dezelfde. Ook heeft hij dezelfde vlekjes. " De kinderen aan de tafel keken teleurgesteld. " Nou, dan zijn we heel blij voor u meneer," zei de meester. " Ik denk dat ik ook namens de hele klas spreek, is het niet kinderen?" "Ja hoor," mompelden de kinderen. " Nou, bedankt. " De meester nam de meneer weer mee naar de voordeur, daar liet hij hem uit. Even later kwam meester Jaap de keuken weer binnen. Iedereen had het eten op en waren nu van plan naar de kamer te gaan. De moeder van Mark was bezig met de afwas. " Zo, daar zijn we ook weer klaar mee. Ik help je zo wel met de afwas, ik ga alleen even naar de kinderen toe. Hij liep naar de kinderen toe en riep ze even bij elkaar. " Sorry jongens, hij is echt van die meneer. " De kinderen keken naar de grond. " Het is wel goed meester, we vinden het alleen allemaal heel erg jammer," zei Laura. " Gaan jullie nu maar lekker spelen. " Meester Jaap liep weer naar de keuken en pakte een theedoek
Kijk ook op de site van Karien: www.lochem.net/karien
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
