Kinderverhalen

De vijf meiden - Op reis
door Karien Meuleman, 13 jaar

Het was maandagavond, en Ellemijn zat met haar vader moeder en zus aan tafel. " O, ik heb toch zo'n zin in morgen!" zei Ellemijn voor de tiende keer. " Ja, dat weten we nu zo langzamerhand ook wel hoor," zuchtte haar zus. " Ja nou, kan ik er wat aan doen?" "Ja, je mond dicht houden en eten," zei haar moeder. " Dat gaat moeilijk mam, ik kan niet eten en mijn mond dicht houden te gelijk," grinnikte ze. Haar moeder zuchtte. " Ga nou maar gewoon eten. " "Oké," Ellemijn was die avond niet uit haar humeur te krijgen. Toen ze van tafel af mocht liep ze luid zingend de trap op. " Ik ga mijn tas in pakken mam!" riep ze boven aan de trap. " Doe dat maar, dan kom ik zo wel kijken of je alles er in hebt zitten," antwoordde haar moeder. Eindelijk rust beneden in het huis. Nou ja, rust? Ze kon nog geen seconde van haar rust genieten, want Ellemijn had boven haar radio zo hard gezet, dat het waarschijnlijk twee huizen verder ook nog te horen was. Ellemijn liep luid mee te zingen met het nieuwe liedje van Robbie Williams, toen er beneden op de bel werd gedrukt. Even later kwam Iris boven. " Hé, Iris!" riep Ellemijn enthousiast. Snel zette ze de muziek zachter. " Hoi, ik kwam maar eens kijken hoe het er mee was. Thuis hoorde ik jouw muziek, dus dacht ik, laat ik eens gaan kijken wat er aan de hand is. " Nou met mij niet veel, het enige is dat ik vrolijk ben. "

"Dat merk ik ja," grinnikte Iris. " Heb jij je tas al ingepakt voor morgen?" "Hm,hm heb ik voor het eten al gedaan. Ik wil je nu anders wel effe helpen?" , bood Iris aan. " Graag. " Samen pakten ze de tas in en legden bovenop nog een zak chips en wat ander lekkers. " Je moet ook nog een tasje inpakken met de spullen voor onderweg op de fiets. " "O ja, goed dat je het zegt,". antwoordde Ellemijn. Snel liep ze de trap af en pakte haar tasje plus wat te eten en drinken, voor onderweg. Ze rende weer naar boven, waar Iris op bed zat te wachten. " Zo, effe mijn regenpak, brood en drinken in het tasje doen en dan ben ik klaar. " Even later kwam haar moeder de kamer in. " Hallo dames zit alles al in de tas?" "Ja mam, twee schone onderbroeken, een trui en een lange broek, een korte broek, twee T-shirtjes, een handdoek, mijn zwempak, tandenborstel, tandpasta, twee haarelastieken, schone sokken. Een boek en mijn kussen doe ik er morgen nog bij en mijn slaapzak zit al in de hoes bij de tas," somde Ellemijn op. " Keurig," prees haar moeder. " Nou, dan kan ik weer naar beneden gaan. Doei dames. " "Ja, doei mam!" "Zullen we op de computer?" stelde Iris voor. " Oké. " De meisjes liepen naar beneden en gingen achter de computer zitten. " Wat voor een spelletje zullen we doen?" vroeg Ellemijn. " Zeg het maar. " "Eh…. Rally?" stelde Iris voor. " Oké. " Ellemijn startte het spel en even later waren ze er zo druk mee bezig dat ze de tijd helemaal vergaten. De moeder van Ellemijn kwam de kamer binnen. " Meisjes het is al acht uur. " "O, shit! Ik moest om half acht al thuis zijn!" "Ga dan maar gauw. " 'Oké, doei Ellemijn, tot morgen!" "Doei!" Snel rende Iris de deur uit naar huis. Gelukkig was dat maar twee huizen verder. Even later stond ze hijgend in de keuken. " Hoi mam!" De moeder van Iris wees bestraffend op de klok. " Sorry mam, ik was de tijd helemaal vergeten. We hebben namelijk op de computer een spelletje gedaan en toen waren we de tijd helemaal vergeten, en als het leuk is gaat de tijd ook zo snel", zei ze. Haar moeder keek haar aan. " Nou, vooruit dan maar. Ga je maar snel douchen dan kun je straks dat ene programma nog even afkijken. " "O, mam, je bent een schat. " Iris vloog haar moeder om de hals. " Nou, ga maar snel anders begint het al," zei moeder glimlachend. Snel vloog Iris de trap op en even later hoorde je haar luid zingen onder de douche.

Vijf minuutjes later kwam Iris fris gewassen beneden. Snel zette ze de t. v aan en keek ze aandachtig naar het programma. Om negen uur was het afgelopen en zette Iris sloom de t. v uit. " Ga nu maar naar boven Iris, anders ben je morgen veel te moe. " "Oké mam. " Ze liep naar de werkkamer van haar vader, waar haar vader druk bezig was. " Pap, ik ga naar bed. " "Oké, slaap lekker!" Ze gaf haar vader een kus en liep naar boven. Daar kroop ze diep weg onder de dekens. Haar moeder kwam haar nog even een kus geven, en na vijf minuten sliep Iris als een roos, en droomde ze over een schoolkamp waarin van alles misging.

Het was dinsdagochtend zeven uur. " Tringgg," ging de wekker. Kathelijn draaide zich om en zette loom de wekker uit en draaide zich nog eens een keer om. " Waarom had ze die wekker ook al weer zo vroeg gezet? O,ja ze ging vandaag op kamp!" Ineens was ze klaarwakker. Ze sprong uit bed en hield haar hoofd onder de kraan. " Brrr, dat was koud. " Snel deed ze haar pyjama uit en trok haar kleren aan die ze op een stoel had gelegd. Het was een spijker driekwart broek met daarboven een wit T-shirt. Toen kamde ze haar haren en stak die op. Op haar tenen liep ze naar de kamer van haar vader en moeder. Ze deed de deur zachtjes open en stak haar hoofd om de hoek. Haar vader en moeder sliepen nog. Ze sloop op haar tenen naar beneden en dekte de tafel. Toen ze dat klaar had liep ze weer naar boven om vader en moeder wakker te maken. Ze deed de deur weer open en riep: "Wakker worden!" Haar vader en moeder gaapten even en deden hun ogen open. " Jullie moeten opstaan. Het is al half acht en ik moet om kwart over acht al op school zijn. " Har vader en moeder stapten uit bed kleedden zich om. Kathelijn zelf liep vast naar beneden en zette thee. Net toen haar vader en moeder beneden kwamen begon de thee te fluiten. " Zo, hé, wat hebben we al een grote dochter. Moet je kijken. Ze heeft zelf de tafel gedekt zonder ons wakker te maken," zei moeder trots. Ze schoven aan tafel terwijl Kathelijn de thee inschonk.

Na het eten ging Kathelijn haar spullen achterop de fiets vastbinden. Ze hoefde het gelukkig alleen maar naar school te brengen. Daar stond namelijk een auto met aanhangwagen waar ze de spullen op mochten gooien. Daarna liep ze weer naar boven om haar tanden te poetsen. Toen ze al weer bijna naar beneden wou lopen begon haar kleine zusje te huilen. Ze lieten haar meestal lang slapen, zodat ze eerst zelf rustig konden ontbijten, pas daarna haalden ze haar uit bed. Kathelijn liep naar het kamertje van haar zusje en ging naar binnen. " Wat is dat nou klein zusje van me? Kun je niet meer slapen?" Ze kietelde het kleine meisje op haar buikje. Die begon te kraaien van plezier. Kathelijn keek op haar horloge. Oei, het was al tien over acht. Ze tilde haar kleine zusje op en deed het meisje haar badjasje aan. Daarna liep ze met de kleine meid op haar arm naar beneden. " Kijk eens wie we daar hebben!" zei de vader van Kathelijn. Hij nam het meisje uit Kathelijns armen en smeerde een boterham voor haar. " En, wat wil Anneliesje op haar boterham?" "Klaasj," brabbelde ze. Kaas, was het enige woordje wat ze kende om op brood te doen. " Oké, dan krijg jij kaas. " Kathelijn deed haar jas aan en riep: "Ik ga!" "Oké, veel plezier hè lieverd!" zei haar vader. Ze gaf hem een kus en liep naar haar zusje. " Dag zusje van me. Zul je lief zijn? Vast wel hè?" ze gaf haar een kus en liep naar haar moeder. " Dag mam!" "Dag lieverd. En heel veel plezier hè!" "Ja, dank je wel. " Ze gaf haar moeder een kus en liep naar buiten. Daar stond haar fiets al klaar. Haar vader en moeder zwaaiden haar uit, terwijl ze de hoek om fietste en richting het huis van Marieke ging. " Hoi Mariek!" riep ze al vanuit de verte. Marieke stond zoals gewoonlijk weer eens te wachten op Kathelijn. Ze riep: "Hoi, heb jij zin in vandaag?" "Hartstikke, het lijkt me echt zo tof!" Ze haalden Laura op en fietsten naar school. Toen ze op school aankwamen stonden er al heel wat fietsen. Ze zouden om half negen vertrekken, maar omdat de auto iets eerder vertrok moesten zij ook wat eerder komen om hun spullen in de aanhangwagen te gooien. Daarna gingen ze bij Iris, Laura en Ellemijn staan. " Bij wie ga je achterop Laura?" vroeg Kathelijn. " Maakt mij niets uit, als ik maar op de plaats van bestemming kom," lachte ze. " Je mag anders wel bij mij achterop," stelde Ellemijn voor. " Is goed. " Al de twintig kinderen waren er, dus kon de auto vertrekken. Zelf gingen ze buiten op het schoolplein wachten. Het had toch geen zin om nu al vast te gaan want dan moesten ze op het perron uren wachten totdat de trein er aankwam. De kinderen uit de andere groepen moesten allemaal bij het hek gaan staan om ze uit te zwaaien. En dan eindelijk was het tijd om te vertrekken. Iris hielp Laura bij Ellemijn achterop en daar gingen ze dan. Luid bellend verlieten ze het schoolplein. Ellemijn fietste naast Kathelijn en Iris naast Marieke. Ze fietsten gelukkig van de wind af, dus was het niet zo zwaar trappen. Na een kwartiertje fietsen was het perron in zicht. De trein kwam er net aanrijden. Snel liepen ze met de fiets aan de hand naar de trein toe. De conducteur hielp ze met de fietsen en de kinderen gingen in de trein zitten. Ellemijn en Kathelijn gaven Laura een arm zodat ze wat meer steun had. Ze gingen met zijn vijven bij elkaar zitten. Het was namelijk zo dat er steeds twee achteruit reden en twee vooruit, zodat ze tegenover elkaar konden zitten. Het was eigenlijk voor vier personen, maar ze gingen er gewoon met zijn vijven zitten. Ellemijn en Kathelijn aan de ene kant, en Laura, Iris en Marieke aan de andere kant. " Hoe lang moeten we met de trein meester?" vroeg Kathelijn. " Ongeveer twee uurtjes. " "Zo lang?" kreunde Ellemijn. " Sorry, maar ik kan er ook niets aan doen. " Iris pakte haar rugtasje van het rek boven haar en hield de andere vier een zak drop voor. " Hmm, lekker," zei Marieke. De trein remde, want ze waren bij een ander perron aangekomen. Er stond maar een man. Hij liep de trein in, en zei tegen de machinist: "Wilt u even wachten, ik moet zo nog even mijn koffers pakken. " Op zijn arm zat een lief, klein, speels katertje. " Moet je kijken!" riep Laura. Ze was helemaal gek van poezen, en vooral van kleintjes. De man liep naar Laura toe. " Wil je hem misschien even vast houden? Ik moet namelijk mijn koffers nog even pakken. " "Ja hoor meneer," zei Laura blij. De man zette het poesje voorzichtig bij Laura op schoot en liep de trein uit. De meisjes keken uit het raam, maar de meneer kwam niet terug. In plaats van naar de trein terug te lopen liep hij snel het perron af. " Hoe kan dat nou?" vroeg Laura verbaasd. De meester was nu naar de vijf meisjes toe gekomen. " Wat heb jij daar?" vroeg hij verbaasd. " Er was net een man, die vroeg of ik even het poesje vast wou houden, zodat hij even zijn koffer van het perron kon halen. Maar nu is hij opeens weg!" Laura barste in snikken uit. Marieke sloeg een arm om haar heen. " Rustig maar, jij kon dat toch ook niet weten?" zei ze geruststellend. Het poesje miauwde zachtjes. Laura veegde haar tranen weg en knuffelde het poesje. " Wat moeten we er nu mee doen meester?" vroeg Ellemijn. " Tja, ik zou het ook niet weten," zei hij met een zucht. De andere kinderen in de trein waren nu zachtjes aan het fluisteren.

De machinist kwam nu ook aanlopen. " Wat is er aan de hand?" vroeg hij. De meester vertelde het hele verhaal. " Ik denk dat we hem maar mee moeten nemen en in de kampeerboerderij kunnen we de politie wel bellen," besloot meester Jaap. De machinist vertrok weer en de trein kwam in beweging. Het poesje was nu op Laura's schoot in slaap gevallen. " Ah, gus!" riep Iris. Ze pakte een handdoekje uit haar tas, die ze voor de zekerheid had meegenomen, en wikkelde die om het poesje. " Zullen we het een naam geven?" bedacht Ellemijn "Ja, maar wat?" "Iets van Stoffeltje of zo?" "Nee, iets bijzonders. " "Ja maar wat dan?" vroeg Kathelijn. " Ik heb het!" zei Laura. " Wat dan?" vroegen de andere vier nieuwsgierig. " Katy!" "Hé, ja dat is een toffe naam!" riep Ellemijn. De anderen waren ook enthousiast. Het poesje was van het lawaai wakker geworden. " Hallo, Katy!" zei Laura vrolijk. " Miauw," zei het poesje. " Misschien wil hij daar wel mee zeggen dat hij het een leuke naam vindt," zei Ellemijn. Het poesje begon met zijn pootjes in het T-shirt van Laura te krabben. " Hé, Katy niet doen!" riep ze verontwaardigd. Ze haalde de pootjes van haar T-shirt af en zette het poesje nu bij Marieke op schoot. " Hè gatsie!" riep Marieke. " Wat is er?" vroegen de andere nieuwsgierig. " Hij plast op mijn broek. " Ze tilde het poesje van haar broek en er was nu duidelijk een natte plek te zien. Kathelijn en Ellemijn gierden van het lachen. Iris pakte snel de handdoek en legde die op de schoot van Marieke. Het poesje had ze intussen weer op Laura's schoot gezet. Marieke begon met de handdoek het ergste van haar broek af te vegen, maar de plek bleef zichtbaar. Kathelijn, die intussen weer bij gekomen was van het lachen, haalde een schone broek uit haar tas. " Hier," zei ze goedig. " Doe deze maar even aan. " "Ja, hallo, hier in de trein!, ik kijk wel uit. " "Dan moet je het zelf weten. Als jij zin hebt om nog een paar uur met zo'n stinkbroek rond te lopen. " "Nou nee, maar met al die jongens erbij. ' "Ik hou die handdoek wel even voor je, dan kun jij snel even die andere broek aan doen," stelde Laura voor. Ze pakte de handdoek van Marieke's schoot en hield die voor haar. Vlug kleedde Marieke zich om, en ze legde haar vieze broek in haar tas. " Zo, dat is ook weer geregeld. " "Waar laten we het poesje nu?" vroeg Laura. " We kunnen denk ik het beste de handdoek tussen ons in op de bank leggen, en dan het poesje er boven op," zei Kathelijn. Zo gezegd, zo gedaan. Ze legden de handdoek op de bank tussen Kathelijn en Ellemijn en zetten het poesje er boven op. Die viel gelukkig meteen weer in slaap. Iris hield iedereen de zak drop nog eens voor. Marieke haalde een boek tevoorschijn en begon te lezen. De anderen volgden haar voorbeeld.

Na twee uurtjes lezen riep meester Jaap door de trein: "Tassen inpakken en klaar gaan zitten want we moeten er zo uit. " De kinderen pakten hun tassen deden hun jassen aan en keken naar buiten om te kijken of ze al bijna bij het perron aankwamen. " Hoe moeten we dat nou met Katy doen?" vroeg Iris aan meester Jaap. " Tja, dat weet ik ook niet, daar moeten jullie zelf maar een oplossing voor verzinnen. " "Misschien dat het 't handigst is als ik hem vasthoud, omdat ik toch niet hoef te fietsen," stelde Laura voor. " Oké, maar dan zou ik als ik jou was wel even een touwtje om zijn nekje knopen, dan kan hij tenminste niet weglopen. " "Ja, maar dan stikt ie!" riep Ellemijn verontwaardigd uit. " Nee, hoor, als je hem heel losjes vastknoopt dan valt het reuze mee," zei Marieke geruststellend. Ze gaf Laura een stuk touw en Laura knoopte dat voorzichtig om het nekje van het poesje. Snel deden ze hun jas aan. Net op tijd, want toen ze hun jas aanhadden minderde de trein vaart en klonk het door de trein: "Harlingen, station Harlingen. " De kinderen stonden op en gingen bij de deur staan. Laura helemaal achteraan, met het poesje op haar arm. Marieke hielp haar met lopen, en zo kwamen ze allemaal buiten. De conducteur hielp de fietsen uit de trein te halen en, daar gingen ze weer. Ze moesten allemaal netjes twee aan twee rijden, en toen meester Jaap het fluitsignaal liet horen ging de hele stoet in beweging, op naar de boot. Gelukkig was dat maar een klein eindje, want Laura, die bij Kathelijn achterop zat, kon het poesje nog maar net vast houden. Maar ja, met een poesje op de fiets, is ook niet zo slim. Na een kwartiertje rijden kwamen ze bij de haven. De auto stond al op de afgesproken plek. De auto met aanhangwagen en fietsen werden op de boot gereden, en daarna konden ze zelf ook op de boot. Ze hadden geluk dat het niet zo druk was op de boot. De kinderen hadden allemaal een boterham mee, dus gingen ze met zijn allen buiten op het dek zitten. Veel vogels vlogen boven hun hoofden, en af en toe gooide er iemand een stukje brood in het water voor de vogels. Heel wat kinderen hadden niet zo'n trek, en gaven stukjes aan de vogels. " Laten we een rondje om de boot lopen," stelde Marieke voor. " Hé ja. " "Meester?" "Ja, wat is er?" "Mogen we een rondje om de boot gaan lopen?" "Ja hoor, maar pas wel op dat je niet in het water valt. " "Oké. " De meiden liepen om de boot heen, en een paar jongens volgden. " Hé, jij duwt!" riep Jeroen boos. Hij gaf Daan een flinke zet. Die tuimelde zowat achterover en duwde Jeroen terug. " Ophouden!" riep Kathelijn boos, straks valt er iemand nog van de boot. " Oh, begin je weer," zei Jeroen zuchtend. " Jij moet ook altijd de juf uithangen hè?" "Nee, hoor, maar je zult zien dat ik gelijk krijg. " "Ach, man. " Hij ging tegen de reling aanstaan en boog voorover. Dat was de kans voor Daan. Hij duwde zo hard tegen Jeroen aan dat die over boord vloog en in het water terecht kwam. Ellemijn die ook bij de reling stond, schrok zich een ongeluk. Ze hadden erge pech, want de boot ging best snel en Jeroen bleef bewegingloos in het water liggen. Kathelijn die op reddingswemmen had gezeten, dook het water in en hield Jeroen boven water. Iris, gaf haar een hand en zo bleven ze bij de boot. Kathelijn probeerde zich met één hand aan de reling op te trekken, maar dat lukte niet. Marieke haalde snel de meester op die meteen mee rende naar Kathelijn en Jeroen. " Hier Kathelijn, geef me een hand, dan trek ik je omhoog. " Kathelijn gaf de meester een hand en de meester trok haar langzaam omhoog. Toen ze eenmaal op het dek waren, viel Kathelijn doodmoe neer. " Iris, wil jij even de tassen van Kathelijn en Jeroen zoeken en die hier mee heen nemen?" vroeg de meester. " Ja meester," zei Iris. Ze rende meteen weg. Even later kwam ze met de twee tassen terug rennen. " Mark, wil jij even met Jeroen mee gaan en vragen waar hij zich even kan omkleden, en jij Ellemijn wil jij even met Kathelijn mee gaan. " "Ja mees. " Ze liepen met zijn vieren naar het overdekte stuk in de boot. Kathelijn en Jeroen steunden op Ellemijn en Mark. " Bedankt," zei Jeroen verlegen tegen Kathelijn. " Graag gedaan," zei Kathelijn met een glimlach. Er kwam een mevrouw naar de vier kinderen toe. " Wat is er met jullie aan de hand?" vroeg ze vriendelijk. " Over boord gevallen mevrouw," zei Ellemijn met een glimlach. " Allebei te gelijk?" vroeg de mevrouw verbaasd. " Nee, hij viel, en toen redde zij hem. " "Wat dapper," zei de mevrouw. " Als jullie hier rechtdoor lopen en dan de jongens rechtsaf en de meisjes linksaf gaan, dan komen jullie in een soort slaapkamer, met wastafel. Daar kunnen jullie je omkleden. Daarna mogen jullie wel weer even bij mij komen. " Ze liepen er heen. En even later kwamen ze weer helemaal fris, maar wel koud, weer bij de mevrouw. " Zo, gaan jullie alle vier maar hier zitten dan haal ik even een kop groentesoep voor jullie op. Oké?" "Graag," zeiden ze met een glimlach. De soep was lekker warm, en toen ze het ophadden waren ze weer helemaal de oude. Ze bedankten de vrouw en liepen weer naar buiten. " Zo, zijn jullie daar weer?" vroeg de meester. " Ja," zei Ellemijn vrolijk. " Mooi, dan wil ik Jeroen en Daan nog even hier hebben. " De jongens liepen met gebogen hoofden naar meester Jaap toe. Mark bleef er dicht bij staan, hij wou wel eens weten wat de meester zijn vrienden te vertellen had. " Mark wil jij even weg gaan?' vroeg de meester vriendelijk. " Eh, natuurlijk meester. " Hè, mislukt. Hij liep naar de rest van de klas die bij de reling stonden te praten.

Na vijf minuutjes kwamen Daan en Jeroen als twee dikke vrienden naar de anderen toe. " Hallo!" "Hoi," zeiden de anderen. 'Kijk!" riep Marieke blij. " Daar is Terschelling al. " Iedereen boog nu over de reling heen en keek. Een paar honderd meter voor hen was land te zien. De meester kwam ook aanlopen en waarschuwde iedereen dat ze over vijf minuten klaar moesten zijn, omdat ze dan aan wal gingen. Ze deden allemaal hun jassen aan en pakten hun tassen op. En daar kwam het land steeds dichterbij. De boot werd vastgelegd, en de kinderen gingen aan wal. De fietsen en de auto werden van de boot gehaald en toen kon de reis weer verder gaan. De tassen van Jeroen en Kathelijn werden weer op de aanhangwagen gelegd, Laura ging in de auto zitten naast de moeder van Mark, die de auto bestuurde en toen konden ze weer verder gaan. Het poesje had Laura nog steeds vastgehouden en zette het nu op haar schoot. " Hoe kom je daaraan?" vroeg de moeder van Mark nieuwsgierig. " In de trein had een man die op mijn schoot gezet en daarna was hij weggelopen. " "Oh, en wat gaan jullie er nu mee doen?" "We gaan in het dorpje waar we straks zijn, naar de politie. " "Oh, ja. "

Kijk ook op de site van Karien: www.lochem.net/karien

Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!

omhoog home