Op kamp
door Judy M.

"Kirsten, wakker worden, komop een beetje opschieten!" Mijn moeder schreeuwde het zo hard, dat ik in één keer recht op in bed zat. Het duurde een tijdje voordat ik door had dat het een speciale dag zou worden vandaag! Ik ging op kamp!! Op kamp met groep acht! Zo lag ik nog eventjes in bed na te denken aan alle leuke dingen die we misschien wel gingen doen op het groep acht kamp! Ik was zo diep in gedachten, dat ik niet eens meer door had dat mijn moeder me net had geroepen. Ik dacht na over alle leuke dingen die me te wachten stonden, de dingen die we zouden gaan doen, aan lekker lang opblijven! "Kirsten, moet ik je uit bed komen slepen ofzo, is het nou zo moeilijk om even op te schieten." In één keer waren al mijn gedachten weg en ik wierp een snelle blik op mijn wekker die nog af moest gaan. Een kwaad gevoel overviel me. Waar bemoeide dat mens zich mee, hoe haalde ze het in haar hoofd mij nu al wakker te schreeuwen. Mijn wekker was nog niet eens afgegaan! Ik bleef dus nog even rustig liggen en dacht na over het kamp. Toen mijn wekker echt afliep stommelde ik naar beneden voor het ontbijt.

Daar zat ik dan in de bus naast mijn beste vriendin Caroline. We zaten al een uur in de bus en we waren al best ver van huis. We gingen op kamp in Limburg dus we moesten nog best wel lang in de bus zitten. Ons kamphuis heette: 'De Kliep'. Ik zat dus naast Caroline in de bus en we praatten honderduit over van alles en nog wat. "Heb jij die leuke boy al is gezien uit een andere groep acht? Nou dat is me daar toch een partij een stuk! Ik zag hem gisteren lopen op het schoolplein en ik was in één klap verliefd!" Dat was nou echt typisch Caroline. Altijd maar op de uitkijk naar leuke jongens! Ik wordt er wel eens gek van, maar het is wel lachwekkend!

Nou en toen was het moment aangebroken waar ik me zo op had verheugd vandaag!!! We waren er! Ik haalde eerst al mijn bagage en wachtte toen op Caroline. We gingen samen naar de slaapzaal waar al de meiden van onze klas naartoe moesten. Ik deelde mijn stapelbed met Caroline. Ik ging bijna gelijk met Wendy en Rachel (twee andere toffe vriendinnen)de buurt een beetje verkennen en natuurlijk kijken waar de jongens sliepen!

Na een onwijs toffe avond met spooktocht, uitbreaken, snoepen en weinig slapen, waren we de volgende morgen al weer om 8 uur wakker. Toen moesten we ons zelfs nog haasten voor het ontbijt. Toen we ontbeten hadden zocht ik Caroline, want we hadden nu even 2 uur vrij omdat de leiding van alles klaar moest zetten voor een spel. Na heel het kampterrein te hebben afgezocht had ik Caroline nog niet gevonden en na nog een paar keer zoeken nog niet. Nu begon ik me een beetje boos te maken, waar was ze nou? Ik zocht nog een keer en riep daarbij haar naam. Ik vroeg aan andere klasgenoten of die wisten waar ze was, maar ze wisten het geen van allen. Nu werd ik echt kwaad, ze had me nog nooit in de steek gelaten, waarom uitgerekend nu! Ik ging op een bankje zitten en wachtte.

Toen na die twee lange uren wachten begon het spel. Ik zocht nu naar Caroline, want ook zij moest natuurlijk meedoen aan het spel. Het spel begon, maar ik had Caroline nog steeds niet gevonden. Waar was ze nou? Ik ging maar snel bij een paar andere meiden staan waarbij ik in het team zat, want ik voelde me behoorlijk eenzaam.

's Nachts om 2 uur toen iedereen op zijn slaapzaal was en zo wat iedereen al sliep van de vermoeiende avond ervoor, was Caroline er om half 3 nog niet. Ik begreep er niks van en was ook maar gaan slapen. Midden in de nacht zo rond half 4 schatte ik hoorde ik gestommel. Ik opende mijn ogen en ik keek recht in het gezicht van Caroline. "Waar kom jij vandaan?" vroeg ik zo kwaad dat mijn ogen zich met tranen vulden. "Oh, gewoon met die gave boy een daggie alle kroegies af geweest in het dorp, een sigaretje gerookt enne natuurlijk gezellig gekletst enzo. Hij vroeg me mee uit en toen heb ik gelijk ja gezegd! Hij zoent lekker trouwens, maar ik ga nu slapen, want ik ben doodmoe. O, ja morgen ga ik weer met hem uit, ik verheug me er nu al op!" Ik wist niet wat ik hoorde. "Wat" gilde ik zo hard dat de rest wakker werd en verbaasd naar Caroline keek. Wendy vroeg wat ze zo laat nog op deed en Caroline vertelde het verhaal met plezier nog een keer. Iedereen was verbaasd, zo'n kant hadden ze nog nooit van Caroline gezien. Iedereen draaide haar de rug toe, maar Rachel kwam naar me toe en zei dat ze het ook verschrikkelijk vond. Zij steunde en troostte me en Wendy kwam er later ook nog bij zitten toen Caroline al sliep. Zij steunden mij en daar ben ik ze nog heel dankbaar voor.

De rest van het kamp trok ik met Wendy, Rachel en de andere vriendinnen uit mijn klas op. Caroline kwam er niet meer bij staan. Nou, en blij toe. Niemand wilde ook nog maar iets met haar te maken hebben. Iemand die al rookt en die al drinkt in groep 8, wie wil daar nou nog wat mee te maken hebben? Nou niemand dus. En zo werd het dan toch nog een gezellig kamp voor mij! En Caroline, Caroline die ging elke kampdag van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat met die jongen naar de kroeg. Die jongen was nog maar de enige die zij had, want niemand wilde ook nog maar iets met haar te maken hebben.

En zo kwam ik weer thuis! Ik had een leuk kamp achter de rug! Ik had ook veel van dit kamp geleerd! Ik ben er namelijk achtergekomen wie mijn echte vrienden zijn! En ik heb geleerd dat vrienden heel belangrijk voor je zijn. Vrienden zijn er om je te steunen!

---

Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!


omhoog    home