De computerkabouter
door Leo Versnel
illustratie van Regi Kosten, 8 jaar
Kabouter Spitsneus woonde in hetzelfde huis als Erik. Maar Erik had nog nooit van die kabouter gehoord. Logisch natuurlijk, want kabouters laten zich bijna nooit aan gewone mensen zien. Dat is veel te gevaarlijk voor ze! Zelf een klein kind zou een kaboutermeneer of een kaboutermevrouw zo maar fijn kunnen knijpen! Of een arm of een been kunnen breken! Nee, alle kabouters zorgen er goed voor, dat ze niet worden gezien. Maar kijken kunnen ze als de beste! Ook Spitsneus! Nou weegt zo'n kabouter bijna niets, dus Erik had nooit in de gaten, dat die kabouter wel eens op zijn schouder ging zitten, wanneer Erik achter de computer zat. Erik speelde er dan een spelletje op en Spitsneus zat dan met grote ogen (nou ja, groot voor een kabouter natuurlijk!) toe te kijken wat er allemaal op dat beeldscherm was te zien. O, wat zou kabouter Spitsneus graag zelf eens een keertje met dat apparaat wat willen proberen! Maar ja, als Erik er mee stopte, dan drukte hij op een grote knop en dan werd het scherm weer zwart..
Spitsneus had wel eens een keertje, midden in de nacht, geprobeerd om die knop weer in te drukken. Maar zoveel kracht had hij nou ook weer niet. Hij had toen de computer niet kunnen opstarten. Maar al kon hij dan niet zelf wat met die computer doen, door te kijken naar wat Erik deed had hij toch veel van de computer geleerd! Als hij nou maar eens de kans kreeg om te zien of hij het goed had afgekeken!
Toen gebeurde er iets! Zoals wel vaker zat Erik ook die avond achter de computer. Hij wilde nog even een berichtje naar een vriendje sturen toen zijn moeder hem riep: "Erik, bedtijd!". Erik riep terug: "Mama, nog heel even een briefje afmaken!". Zo vlug als hij kon type hij het berichtje af. Hij verzond het via het Internet en toen holde hij naar zijn slaapkamer om zijn pyjama aan te trekken. De computer vergat hij af te zetten...
Kabouter Spitsneus had al een poosje op Erik's schouder mee zitten kijken. Toen Erik's moeder had geroepen was hij bang geweest, dat de jongen hard weg zou lopen. Daarom was hij meteen daarna op de rugleuning van de stoel gestapt en daar zat hij nu nog. Bijna bibberend van blijdschap zag hij, hoe het computerscherm niet donker was geworden! Eindelijk kon hij ook eens wat met de computer doen. Van de rugleuning liet hij zich omlaag zakken naar een armleuning. Daar liep hij voorzichtig overheen in de richting van het bureaublad. Een klein sprongetje nog en hup, daar stond hij naast de muis. Toen hij Erik in het begin over de muis had horen praten, was hij wel een beetje bang geweest! Kabouters en muizen zijn nou eenmaal niet altijd goede vrienden! Maar al gauw had hij gemerkt, dat deze muis wel heel erg rustig was! Zo, nu zou hij eindelijk ook eens Patience kunnen spelen, net zoals Erik. Hij liep naar de muis toe. Voorzichtig duwde hij de muis wat naar echts. Het pijltje op het beeldscherm ging nu in de richting van het kleine plaatje, dat Erik ook altijd aanklikte. Even verder nog! Zo, nu stond de pijl precies op het plaatje. Met een vinger klikken, dat kon Spitsneus niet. Maar hij dacht er wel wat op gevonden te hebben! Hij liep naar de linkerkant van de muis. Hij nam een sprongetje en daarmee drukte hij de muisknop in. Spitsneus veerde weer omhoog maar ook meteen weer naar beneden! Dat kwam even goed uit! Tot zijn eigen verbazing was Patience netjes gestart. Hij bekeek de kaarten eens goed. Ha, daar was een rode acht! En daar een zwarte zeven! Die zeven moest naar de acht worden gesleept! Hij had wel gezien, dat Erik dan met een vinger de knop indrukte en tegelijk de muis wegtrok. Oei, dat redde hij niet alleen! Hij floot eens op zijn vingers en daar kwam zijn vriend Zwartmuts al aanlopen. Hij was ook al eens bij Erik wezen kijken maar hij vond het maar een raar gedoe! Maar natuurlijk wilde hij Spitsneus best even helpen. Hij klom ook op het bureaublad. Spitsneus zei: "Ga jij nou eens even op die knop daar zitten. Dat deed Zwartmuts maar hij schrok toch wel een beetje toen hij opeens met muis en al aan de kant werd geduwd. Maar Spitsneus wist precies wat hij deed! Hij had netjes de zwarte zeven naar de rode acht weten te slepen! Voor het eerst van zijn kabouterleven had hij echt wat met een computer kunnen doen! Net zoals Erik!
Het was alleen jammer, dat Zwartmuts er al gauw genoeg van kreeg om telkens weer op die knop te moeten klimmen en om steeds weer een andere kant op geduwd te worden! "Ik ga naar huis hoor!", had hij na een minuut of tien gezegd, "ga jij maar alleen door met die onzin!". Spitsneus was hevig teleurgesteld. Maar dat was gauw over hoor! Er stonden nog veel meer van die kleine plaatjes op het scherm! Daar kon hij er best nog wel een paar van proberen. Met wat moeite sleepte hij de muis naar een volgend plaatje. Dat lukte! Zo, nu nog vlug achter elkaar twee keer op de linkerknop springen en dan maar eens kijken wat er nu weer gebeurd! Nou, van kijken kwam niet veel! Niet alleen had Erik de computer aan laten staan! Ook de luidsprekers stonden helemaal open! Meteen nadat Spitsneus op de muis was gesprongen, klonk er afschuwelijk harde muziek door de kamer! Spitsneus was nog nooit van zijn leven zo geschrokken! Maar wat nog erger was! Daar kwam Erik's moeder ook al aanrennen! "Ben je jezelf nou nog niet aan het uitkleden!", riep ze boos. Maar meteen hoorde ze de douche al kletteren. Toen ze naar de luidspreker reikte om die uit te zetten, gooide ze Spitsneus van de tafel af! Die kwam met een zachte plof op de grond terecht. Bijna was Erik's moeder boven op hem gestapt! Zo vlug las hij kon rende hij naar zijn kabouterhuisje. Ach, het was wel even leuk geweest met die computer. Maar Spitsneus wist nu ook, dat zoiets voor een kabouter toch geen goed speelgoed was!
Voor meer verhalen van de Verhaaltjesopa Leo Versnel, ga naar: http://home.hccnet.nl/l.versnelOok jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
