Een geluk bij een ongeluk
door Irene Mulller
"Heb je nou alweer die wijde broek aan?" roept een 4e klasser. Hadden ze geen kleinere maat? Irene kijkt op, Ze lacht een beetje. Ze voelt zich alleen op school. Vrienden heeft ze wel, maar haar kledingstijl haalt haar omlaag. Irene is niet zo als de andere meiden. Een dikke laag make-up en hoge hakken komen er bij haar niet in. Irene heeft haar eigen stijl om zich te kleden. Ze kijkt naar haar wijde broek die nat is van het lopen in de regenplassen. het weer was koud en het regende de hele dag door. Irene pakte haar jas, trok hem aan, keek in het rond van het schoolplein en liep naar het fietsenhok. Iedereen keek haar na. Ze had een nieuwe ongelofelijke wijde spijkerbroek aangetrokken! Iedereen keek ernaar. Velen fluisterden en Irene voelde ze kijken. Eenmaal op haar fiets te zitten, deed ze de rits van haar jas dicht en reed aan. Bij de poort stonden veel mensen te dringen. De nare opmerkingen vlogen Irene om haar oren. "Wat vervelend toch dat ik niks mag dragen wat ik wil!" dacht Irene.Toen ze eenmaal uit het hek was, was ze vrij! Op naar huis, lekker op haar kamer zitten. Irene fietste alleen naar huis. Marina fietste nu met andere meiden mee, dus moest ze alleen. Toen het stoplicht op groen sprong, zette ze haar voet op de trapper en fietste aan. opeens gleed ze uit, viel van haar fiets af en belandde op de weg. Een jongen gooide zijn fiets aan de kant en rende naar Irene toe. "Gaat het?" zei hij. "Jawel hoor," loog Irene. Ze wilde opstaan, maar ze kon niet meer fietsen, blijkbaar was haar enkel gebroken. De jongen pakte zijn mobieltje en belde de ambulance.
Toen de ambulance arriveerde, en ondertussen ook haar moeder, keek Irene de jongen aan. "Waarom reed je niet gewoon door?". De jongen keek haar aan. "Ik ben niet zo iemand". Het werd even doodstil...de verplegers tilde Irene de ambulance in. Irenes moeder stapte mee de ambulance in. Toen de deuren dichtgingen, riep Irene: "wacht!" "Hij moet ook mee!" De jongen keek verbaasd op. "Ik?" zei hij. "Ja!" Jij belde de ambulance!"
Opeens viel Irene. Bewusteloos. Alles werd zwart en alles draaide weg. Toen ze weer bij kwam, lag ze in het ziekenhuis met haar moeder aan de ene zij en de onbekende jongen aan de andere zijde. "Wie ben je nou" zei Irene zacht en hees. "Mijn naam is Tim" zei de jongen. "En ik zit op een andere school." Ik zie je wel eens fietsen, helemaal alleen." Ze praatten nog even verder toen Irenes moeder zei: Ik moet nog even naar huis, Ik kom straks weer terug, oke meis? "Is goed hoor mams, zei Irene en haar moeder gaf haar een kus. "Rust nog maar lekker uit." Toen de deur van het kleine ziekenhuiskamertje in zijn slot ging, ging Tim wat dichterbij zitten. "Bedankt," zei Irene. "Erg lief van je dat je me hielp." "Graag gedaan" zei Tim en gaf haar een kus. Voor het eerst werd Irene echt verliefd...
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
