Gedachten om over na te denken
door Black Angel‘Wat is enger dan eng? Vreselijker dan vreselijk? Iets, waarbij je meer kippenvel krijgt dat bij gewoon de kou? De dood... Een verschrikkelijk begrip, dat niemand echt begrijpt.’
Lena Bunen kijkt naar het witte vel papier, waar enige letters zich uitstrekken. Wat is het moeilijk om haar hoofd eens te luchten met alles waar ze over nadenkt! Haar hoofd is veel te vol met dingen, speciaal met de dood, waar ze zo bang voor is. Maar eigenlijk is ze er ook nieuwsgierig naar, want wat gebeurt er als je doodgaat? Bestaat de hemel? Of de hel? ’t Is niet dat Lena dood wíl (ze wil immers geen dierbare mensen achterlaten), ’t is gewoon dat ze er veel over nadenkt. Regelmatig wordt Lena wakker in angstzweet, gevolgd door ijskoude rillingen. De dood... De dood achtervolgt je zonder dat je het weet; het is eigenlijk een stalker die je hele leven bij je is. Nee, de dood is erger dan alles wat maar erg kan zijn.
De wallen onder haar ogen zijn niet weg te krijgen met de goedkope camouflagestift die Lena bij de HEMA had gekocht. Zuchtend trekt ze het lijntje onder haar ogen nog eens goed over. Hopelijk vallen de wallen niet zo op, straks krijgt ze Sanne weer op haar dak! Dat gezeur telkens over of ze wel goed heeft geslapen of niet. Lief bedoeld hoor, maar wie weet er nou wat ze echt voelt? Ze doen allemaal alsof ze Lena begrijpen, maar niemand doet dat écht.
Even later fietst Lena met Sanne de mist in. “Lekker geslapen?” vraagt Sanne opgewekt. ‘Mens, je moest eens weten hoe ik vannacht wéér wakker werd in dat zweet,’ denkt Lena “Ja hoor,” antwoordt ze.
“Je hebt weer wallen!” zegt Sanne.
O nee, het gedoe begint weer. “Ach, dat is gewoon een slechte gewoonte. Ze zijn niet weg te krijgen!” zegt Lena.
Sanne zucht. Op de een of andere manier gelooft ze haar vriendin niet. Maar toch houdt ze verstandig haar mond. De stilte duurt de hele weg. Lena stoort zich er niet aan; stilte vindt ze juist fijn.
Op school is het, zoals gewoonlijk, erg druk. Kinderen lopen door elkaar heen, zesdeklassers schudden tassen van bruggers uit op het balkon, waardoor er een appel op het hoofd van Lena dendert. Het hindert niet; het is normaal. Lena baant zich een weg door de menigte kinderen die blijkbaar niet van plan zijn voor haar aan de kant te gaan.
De verlossende bel schalt over het enorme schoolplein wat veel op een kale, grijze vlakte lijkt. Eromheen, in een soort L-vorm staat het gebouw van twee verdiepingen hoog. H et gebouw is, net zo kaal en somber als het schoolplein, grijs en grauw groen gekleurd.Net als de andere kinderen zeulen Lena en Sanne met hun zware rugtassen over het schoolplein naar de deur en worstelen zich naar binnen. Twee eikenhouten, bruine trappen op en dan de kale gang door. Lokaal 104.
Geschiedenis van meneer Hael.
Zuchtend ploft Lena op de eigenlijk te kleine stoel. Als ze met haar handen de onderkant van de stoel vastpakt om deze te verplaatsen, valt het haar op dat er twee nieuwe kauwgoms zijn bijgekomen.
De één nog groter dan de ander.
“Goed,” snerpt de stem van Hael door het lokaal, “We gaan het vandaag weer eens hebben over de Prehistorie.”
Een aantal tegensputterende klasgenoten, doen Haels ogen groot worden.
“Iemand nog commentaar? Of zal ik voor de duidelijkheid maar even herhalen dat de remise beneden is?”
De klas is stil. Lena kijkt naar Hael. Wat heeft ze toch een hekel aan die man. Het lijkt wel alsof hij iedereen bij de remise wil hebben. Stiekem heeft ze hem een keer betrapt op roken in een klaslokaal, wat verboden is op de school. Maar veel durft ze er niet over te zeggen, Hael is al heel lang een betrouwbare leerkracht op school en de kans op schorsing vanwege valse beschuldiging is groot.Hael praat met een monotone stem, hij is niet in staat ook maar één woord in een andere toonaard te leggen. Dat verkracht het vak geschiedenis, waar Lena op de basisschool zo ontzettend dol op was.
“Daarom maakte men speren en bijlen om op voedsel te kunnen jagen. Paul, lees jij maar verder.”
Paul stottert. Maar dat is voor Hael geen reden om hem niet te laten lezen. Elke leerling wordt bij hem flink voor paal gezet.
Pauls onderlip trilt als hij begint met het lezen van de eerste zin, wat niet vloeiend gaat. Zijn ogen worden vochtig en Lena heeft flink met hem te doen.
Hael tikt ongeduldig met zijn vingers op het bureau als Paul blijft steken bij het woord ‘Prehistorie’.
“Goed, omdat wij hier geen derde klassers zijn maar thuishoren op de basisschool, stel ik voor dat Koen even verder gaat lezen. Ik hoop dat jij je wel als een derde klasser gedraagt.”
“Hael was weer lekker lullig vandaag,” klaagt Neral tegen Lena. “Vandaag?! Altijd!” vindt Lena en ze neemt een hap van haar brood.
“LENAAAAAA!” gilt opeens een bekende, hoge stem. Verbaasd kijkt Lena naar het rennende poppetje genaamd Sanne. Als ze vlakbij is, fluistert ze: “Ik heb verkering! Jaha, met die hunk uit 3A. Je weet wel, Ben.”
Vaag ziet Lena een gespierde, bruine jongen voor zich, met geblondeerd haar.
“Oh, die...”
“Je bent gewoon jaloers, Lena!” roept Sanne lachend. “Nou meiden, kom op. Iets meer enthousiasme mag wel! Of zijn jullie allemáál jaloers? Het is BEN! De droom van alle meiden..”
“Jaja, nou weten we het wel,” zegt Dana grinnikend. “Eet eerder eens wat, de pauze is zo om.”
“Als je het over eten hebt.. Hij is zoooooo lekker!” zwijmelt Sanne.
De andere meiden zuchten. “Love is in the air, do you have an air play?”
“Ik niet, hij wel. Zijn vader is superrijk, hij rijdt al in een Ferrari! Hij dokt vast wel een mooie avondjurk voor me, met heel veel sieraden... Maar het liefste natuurlijk een dikke limousine!”
“SANNE! Wat héb jij? Dollar-tekens in je ogen?!” zegt Lena fel. “Als je alleen maar op Ben valt om z’n uiterlijk, geld en rijkdom ben je gék. Gestoord, getikt weet je wel. Als je dat je nog even kan herinneren.” Kwaad loopt ze weg.
Waarom let iedereen zo op de macht van iemand? Misschien is Ben wel drugsdealer of een professionele dief, of een racistische gek. Was Sanne echt zo dom of deed ze maar alsof? Liefde maakt je blind, dat is wel duidelijk. Nou, de liefde kan haar toch nooit blind maken. Bah, wat een snertgedoe. Love sucks, and I know that.
Die avond zit Lena weer achter haar bureau, zoals gewoonlijk. Ze houdt een soort dagboek bij, zonder slot maar het ligt altijd ergens verborgen in een klein hoekje. Bovendien komt niemand in haar kamer. De vulpen beweegt zich razendsnel over het witte papier. Gedachten die de hele dag ergens verstopt in haar hoofd zitten, rollen er nu allemaal uit alsof ze van een hele steile helling afglijden. Lena heeft vaak het gevoel alleen te zijn, alleen met haar gedachten, die gevangen zitten in haar hoofd.
Maar door het vertrouwen met het lege papier, wat snel volgeschreven wordt, voelt ze zich toch samen. Samen met de pen, het papier en haar gedachten.
Dit is haar fijnste deel van de dag.
Vaak zit ze wel een half uur, soms een uur, te schrijven totdat ze geroepen wordt voor het eten.
Na het eten is er tijd voor haar huiswerk, wat Lena soms links laat liggen. Gedachten gaan voor, vindt ze, dat is je leven. Huiswerk boeit haar niet zo. Maar toch is de ijver om het af te krijgen erg groot. Er zijn zelfs dagen dat Lena om 12 uur, of later pas, haar bed ziet. En dat allemaal door die rotgedachten.
En toch, toch is het een fijn gevoel.
Leeg.
Moe.
Slapen.
Ook deze avond ligt Lena pas 1 uur in bed. Maar slapen doet ze wel, morgen weer een nieuwe dag. Dan gaat ze wel om 7 uur naar bed...
De dagen erna verliepen als normaal, Hael bleef irritant en ook aan de andere leraren kon je merken dat zij erg aan vakantie toe waren. Lena had de rust zelf ook hard nodig. Niet alleen de wallen werden donkerder, ook haar concentratie werd minder. Toch moest ze zich concentreren, het rapport kwam eraan. Dan zouden haar ouders weer moeten komen voor een gesprek.Tijdens die gesprekken werd vaak gezegd dat Lena zo stil was.
‘Wat boeit het nou? Stilte is lekker, herrie niet. Mag dat niet ofzo?,’ denkt Lena dan vaak. Ze moet zeker naar al die stomme hardbeats luisteren. Dance of trance; dat eeuwige gebonk in je kop. Ja, bekijk het effe!
De dag voor de vakantie breekt aan.
“Zo, jij hebt het zeker wel hard nodig hè?” zegt Neral grinnikend als Lena haar zoveelste gaap overdreven toont. “Dat kun je wel zeggen, ja, ik ga de laatste tijd steeds heel laat naar bed...”
“Hoe komt dat dan?” Neral is ineens heel bezorgd en serieus, niets voor haar. Ze is afkomstig uit China, maar woont hier al zó lang dat zij en de anderen het niet zo doorhebben. Neral draagt altijd opvallende kleding, knalgeel is haar lievelingskleur en het kleurt ook goed bij haar bruine tint.
“Ach, huiswerk weet je wel...” zegt Lena vaag. “Zoveel hebben we toch niet?! Of doe ik wat verkeerd?” vraagt Neral verbaasd.
Lena lacht. “Ach...”
“Volgens mij ben jij een echte studiebol. Een workaholic dus,” constateert Neral. “Take your time, rust uit!” Neral is dol op Engelse talen, ook op Amerika. Haar oom is wereldreiziger en woont momenteel in Amerika.
“Jaja, ik ben bezig!” zegt Lena licht geïrriteerd.
“Ik merk het...,” zegt Neral sarcastisch. “Ga nu maar naar huis, Sanne wacht op je.”
“Noem je dát wachten? Ze staat al uren te bekken met die ene Ben. Nee hoor, Sanne mist mij niet.”
“Dan fiets ik toch met je mee!” zegt Neral vrolijk.
“Jij?! Doe niet zo mal, je woont aan de andere kant van de wereld!” overdrijft Lena.
“Ja, vroeger inderdaad. Nu kan ik dat eindje omrijden best wel eens gebruiken. Conditie, hè.”
Lena grinnikt. “Vooruit dan. Maar dit is eenmalig!”
Onderweg hebben ze de grootste lol.
“Jammer dat het eenmalig is,” zegt Neral, nog nalachend.
Lena knikt. Ze voelt zich stukken beter. “Ook jammer dat je zo ver weg woont...”
“Maar we kunnen dit toch wel herhalen? Deze lol heb ik in jaren niet meer gehad!” zegt Neral en om haar serieuze gezicht schiet Lena weer in de lach.
“Haha, ja inderdaad. We spreken wel af. Ik moet hier links... Jij zeker rechtdoor?”
Neral knikt. “Hé, fijne vakantie! En ik bel je nog wel. Misschien kunnen we iets afspreken?”
“Doen we!” zegt Lena enthousiast. “Doei!”
Na een lang afscheid crosst Lena naar huis.
Ze is er van overtuigd dat haar gedachten veel minder somber zijn. De donkere wolk in haar hoofd wordt langzaam grijs. Lichtgrijs...
Je kunt de schrijfster mailen: janenespeeneteen@hotmail.com
Of naar haar site gaan: www.kinderlines.nl/jane
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
