De wonderen zijn de wereld nog niet uit
door Petra Zevenbergen

Het was zomaar een dag, net zoals het gister was en het morgen zou zijn. In het koninkrijk van koning Chris deden de dagen er niet toe, daar bestonden geen verschillen. Elk plein, kantoor of schoolgebouw zag er hetzelfde uit. Het leven van de mensen was eenzijdig, bepaald door eenduidige regels.

Emiel was verdrietig. Emiel zat vol water. Waterdruppels die maar geen tranen konden worden. Daar was geen plaats voor in het land van deze koning. En wat doe je dan als je je tranen niet kwijt kan? Als je altijd maar moet luisteren naar de regels? Emiel verdronk bijna in zijn verdriet. Koning Chris was ook wel eens verdrietig, dan huilde hij zachtjes en stiekem natuurlijk. Niemand zou hem dan zo onder ogen mogen komen. Koning Chris was dan ook een enorm eenzame koning. "Ik heb altijd gelijk, iedereen luister naar me!" Maar oh, wat was deze koning alleen. Eten deed ie elke dag in zijn eentje voor de tevee, monopolie speelde hij zonder partner, dansen ook. Geen vriend heeft ooit bij hem aangebeld.

WaahhOeiiii. De sirenes loeiden hun longen leeg. Tijd om je neus te luchten. De mensen schuifelden rechts de straat uit, het plein over en dan weer terug. Ihhhhh. Dat was het dan weer en dus deden de mensen hun deur maar weer dicht. Emiel was niet naar binnen gegaan, hij was het zo zat, verdroeg het allemaal niet meer. De zonnestralen grepen zijn gedachten. Zij trokken hem naar het veld, vol korenbloemen en klaprozen. De zon had de vlakte in een vuurzee veranderd, een zee waar je je niet aan kon branden. "Rennen Emiel!" riepen de bloemen. Emiel rende zo hard als hij kon. De rozen zwaaiden al van verre naar hem. "Rennen Emiel!" Emiel was zo opgewonden, zijn benen bleven maar rennen. Maar rennen was tegen de regels, Emiel was ook tegen de regels. De rozen en Emiel dansten het veld in vuur en vlam. Door de vensters van het grote grijze kasteel zag koning Chris het vuurspel. "Die rozen dansen met elkaar. Dat is niet eerlijk. Dansen doen jullie met mij! Ik ga die rozen halen!"

Emiel was languit tussen de rozen gaan liggen. Effe geen sirenes, effe niets, dat rennen en dansen hadden hem moe gemaakt. Effe niets. Maar een onbekend geluid liet hem al snel weten dat er wel iets aan de hand was. Emiel stond op en tuurde de verte in. "Oh nee! Dit is waanzin, dit moet een droom zijn". Emiel zag de koning op zijn tractor dwars over de rozen op hem afkomen en begreep dat er iets dramatisch ging gebeuren. Emiel kromp ineen en schudde hevig, hij kon zijn lichaam niet meer onder controle houden. Hij begon als een bezetene te huilen, er kwam geen eind aan. Ongelofelijk wat een water! Zijn tranen vormden fraai een vreselijk grote waterplas.



Wat een chaos! Het water stroomde over het brandend korenveld, nam de huizen mee en liet de tractor van de koning als een bootje dobberen. Gillend renden de mensen weg, dit maakte hen bang. Koning Chris danste op en neer. "Wat nu?" jammerde hij. "Alleen wonderen kunnen mij nog van de ondergang redden", stamelde hij, onmachtig over deze situatie. En een wonder geschiedde. De brandende zon verdampte het water, de aarde zorgde voor een nieuw veld van bloemen en de wind blies de regels het leven uit.

En Emiel? Emiel was weer Emiel geworden, maar nu zonder verdriet. De koning dan? Die had een vriend gevonden. Emiel en de koning straalden zoals alleen klaprozen kunnen stralen, ze dansten de dag in het rond. Dat was toch ook een klein wonder. Ach, maar die zijn de wereld toch nog niet uit!

---

Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!


omhoog    home