De 2e dimensie
door Cindy Tieleman, 11 jaar
Met z`n vieren zaten ze voor de computer van Sith. Ceciel, Dandy, Gabrielle en Sith hadden een detectiveclub opgericht. Na het mysterieuze spookhuis (Spoken?Onzin!) waar ze een 3 jaar geleden mee te maken kregen, wilden ze meer mysteries oplossen. Nu was `Detective Bureau Sneaky Guys (verzonnen door Dandy) met een nieuw mysterie bezig (Dit mysterie was voor de hele wereld gevaarlijk).
Sith tikte er op los en drukte op de printerknop. Zijn verhaal, die drie kantjes in beslag nam, werd uitgeprint en Dandy pakte het uit de bak en begon het voor te lezen. Gabrielle en Ceciel luisterden aandachtig en Sith keek ze triomfantelijk aan. “Lekker veel informatie, nietwaar?” zei hij en Dandy keek op. “Dus als het mogelijk is dat je uit een muur een poort naar een andere dimensie kunt openen, kun je uit diezelfde poort ook wezens uit die dimensie oproepen?” zei hij, en aan zijn gezicht te zien geloofde hij het maar half. Ceciel sprong op.”Dat is natuurlijk de oplossing van die gekke beschadigingen op de wereld! Steden met de grond gelijk gemaakt, noem maar op.” “Alsof wij dat op kunnen lossen”, zei Gabrielle somber.”De FBI is er mee bezig en dan hebben wij, vier veertien jarigen, heus geen kans als hunnie het niet eens kunnen vinden.” Ze huiverde en keek naar buiten. “Als wij maar niet aan de beurt komen. Dandy volgde haar blik en zei, in een poging haar gerust te stellen:”Kinderen zien dingen die volwassenen niet zien.” Hij keek op zijn horloge en zei:”Als we niet gesnapt willen worden, dan moeten we nu vertrekken.”
Ze stonden en haastig op en vertrokken naar een plek die ze verdacht vonden. Na 8 uur `s avonds mocht je niet meer buiten komen, in verband met het mysterie van de beschadigingen. Wie weet hield de vernieler ook van mensen mollen, vermoorden dus. Ze liepen schichtig naar De Plaats Des Onheil. Ze passeerden de lelijke zwarte straten. Vrijwel alles was zwart en druilerig sinds het mysterie. Toen ze er waren was er niets bijzonders te zien behalve een muur. “Dat is dus de o zo fascinerende muur”, zei Dandy. “Dat is nog niet alles”, zei Sith en hij grabbelde in de zakken van zijn mantel (Je moest verplicht mantels aan, in verband met, nou ja, je weet wel zodat hij/zij je niet kon zien) Sith haalde een apparaatje tevoorschijn. Het had maar twee knoppen. Een rode en een groene. “Heb ik zelf in elkaar geknutseld”, zei hij. “De rode knop zet de poort open en de groene zet hem uit. Zo gezegd, zo gedaan.” “Knap bedacht, Sith”, zei Ceciel verveeld. “Er is alleen een probleempje. WAAR MOET JE IN HEMELSNAAM OP RICHTEN?” “Op de muur natuurlijk,” zei Sith luchtig.”Maar wat is er zo bijzonder aan deze muur, dan?” vroeg Dandy verbitterd. De sfeer werd er niet beter op. “Omdat rondom deze muur bijna alles buiten de straal van een kilometer vernield is”, zei Sith. “Zal ik het laten zien?” Dandy keek naar Ceciel en Gabrielle, die knikten.”Oké, laat maar zien”, zei hij tenslotte.
Sith drukte op de rode knop. Een harde wind trok aan hun kleding. Opeens veranderde de muur in een zwart gat. Het kolkte en werd blauw, en steeds groter. De wind werd harder, en kon net zo goed een tornado zijn. De kolkende blauwe massa werd steeds groter, en begon nog meer te kolken. Langzaam werd het helderder, en zagen ze de muur even niet meer, die er doorheen scheen. Opeens klonk er geluid als van een stofzuiger. De draaikolk werd opeens klein, en toen weer groot, en hetzelfde moment schoot er een meisje uit. Ze viel op haar knieën. Verbaasd keken de vier kinderen op haar neer. Ze bibberde en leek naar schatting een jaar of elf. Ze had donkerblauwe ogen en was behoorlijk bleek. Haar lange zwarte haar golfde naar achteren. Ze stond op, en haar pet werd bijna het gat ingeblazen. Ze deed haar mond open om iets te zeggen. Maar de wind van de kolkende massa was zo hard dat ze ook bijna meegeblazen werden. “Ik ga niet mee,” schreeuwde Dandy tegen de massa, terwijl hij moeite deed te blijven staan. “Het heeft geen enkele zin om dat te roepen,” riep Sith tegen hem. Hij pakte het meisje bij haar arm, zodat ze niet zou verdwijnen in de massa. De wind werd steeds harder. Ceciel gilde, en haar haarband werd weggezogen. “Doe iets, Sith!” schreeuwde Gabrielle. Sith knikte en pakte zijn apparaatje. Hij wilde het groene knopje net indrukken, maar toen…”Neeee!” schreeuwde Sith en probeerde het apparaatje te pakken, maar zag uiteindelijk in de draaikolk. Op hetzelfde moment gaf de winde een ruk. “O nee!” gilde Gabrielle en haar ene hand gleed van de paal af, waaraan ze vasthield.”Gabrielle!” riep Ceciel geschrokken. Ze hield niet meer goed vast en toen…”NEEEEEEEEE!!!” gilde ze.
Dat konden ze nog van haar verstaan, voordat het steeds zachter klonk en uiteindelijk alles van haar verdwenen was.”Iedereen loslaten!” brulde Sith. Dat deden ze. Ze vlogen in de draaikolk. Dat was erg eng. Ze gleden door een tunnel van licht. De blauwe gloed was verblindend en opeens…Flash! Een verblindende lichtflits volgde en toen landden ze op een stoep, bij diezelfde muur. Er was niets veranderd, totdat ze de verdere omgeving bekeken. Hier stond toch altijd de bank? En daar hoort toch altijd een hele hoop zooi te liggen? Sith wendde zich tot het meisje en zei:”Dit is misschien een domme vraag, maar in welk jaar zitten we nu?” Het meisje antwoordde niet meteen, maar ze keek eerst in het rond. Toen zei ze:”1978.” Dandy kreunde en Gabrielle schrok. Sith leek helemaal niet verbaasd over dit nieuwtje. “Jaja,” mompelde hij en hij keek in het rond, zoals het meisje gedaan had. “Ceciel!” riep hij. Ceciel kwam aangelopen. “Da`s toevallig!” zei ze verbaasd. Ze zag het meisje weer staan en vroeg:”Hoe heet jij?” “Ik heet Fleur,” zei Fleur verlegen.”Fleur,” zei Dandy langzaam.”Zijn er hier nog vreemde voorvallen geweest?” Fleur knikte en begon te vertellen.”Precies 3 dagen geleden is er geregeld schade op de wereld. Steden verwoest, parken een vulkaanlandschap, dierentuinen vol met dinosauriërs. Niemand heeft een idee wat het kan zijn.” Ze stopte en keek naar de grond.”Het is een grote chaos en er heerst overal paniek. Maar op de een of andere manier wordt het in de doofpot gestopt, dat weet ik zeker.” Ze keek weer naar het groepje en zei toen:”Maar ik weet wat het is. Er is alleen niemand die luistert.” Ze keek treurig. “Wat dan?” drong Sith.”Jaaa, vertel!” Het hele groepje hing nu aan haar lippen. “Die muur,” zei Fleur,”Geeft toegang tot een andere dimensie. Ik ben er nog nooit geweest maar ik noem het ‘De 2e Dimensie’. Ik heb hem zelfs een keer geopend, maart ik durfde er niet in.” “Laat is zien,” zei Ceciel gretig. “Wat moet ik laten zien?” vroeg Fleur verbaasd. “Die poort, natuurlijk!” “Oké”, zei Fleur en ze liep hem voor naar de muur. Daar aangekomen zei ze:”Kijk en leer, want het is niet moeilijk.” Ze streek met haar hand over de muur en mompelde:”Cladias tyntanem!”
De muur versmolt tot een draaikolk, net zoals eerst, alleen was deze geheel groen. Ze bedachten zich geen seconde en sprongen in de kolkende massa. Ze beleefden hetzelfde ritje maar kwamen deze keer heel ergens anders terecht… Ze vielen in het zand en de poort verdween. Ze zaten in de val. Een soort oerwoud lag een eind verderop te schitteren en in de lucht vlogen beesten die beslist niet op vogels leken. Een aantal grote beesten verscheurden wild de dichtstbijzijnde bomen. Het waren dinosauriërs, en toch weer niet. Deze beesten leken op een diplodocus, zoals je hem in boeken zag, Maar de ogen waren zwart met rode puntjes, en die tanden en zijn bek waren beslist niet die van een planteneter. Grote aderen liepen over de nek, als een tuinslang met vel erover geplakt. Met andere woorden, ze waren abnormaal groot. De dinosauriërs die hier rondliepen, waren ook veel meer groter dan de skeletten die gevonden zijn. Deze beesten waren zo groot als een flatgebouw met 20 verdiepingen, en leek daar absoluut niet onder te lijden. Abrupt begon een vulkaanlandschap langs het zandlandschap te lopen en het oerwoud was net neonreclame, de bomen hadden alle kleuren van de regenboog. “Weet je wat,” zei Ceciel, toen de beesten hun kant op kwamen rennen.”Ik denk dat we maar eens moesten rennen.” En dat deden ze. De enorme beesten hadden hen in de gaten gekregen, en renden als een stier op hen af. Ze renden een vulkaan op en de Dinosauriër kon waarschijnlijk niet klimmen, want hij begon nijdig tegen de vulkaan beuken.”Wat moeten we doen, wat moeten we doen!?” jammerde Ceciel.
Sith keek in de vulkaan, en zag daar iets merkwaardigs. “Jongens, moeten jullie is zien!” fluisterde hij. Ze keken in de vulkaan en zagen daar vaten met kernafval liggen. “Kernafval,” zei Gabrielle.”Zo klaar als een klontje, daarom zijn die beesten zo misvormt!” “Niemand anders is ooit in de prehistorie geweest,” reageerde Sith. “Niemand kan vertellen hoe die beesten eruitzagen. Of ze zagen eruit zoals uit boeken of zo als deze beesten.” “Jij bent echt een whizzkid, hè,” zei Dandy geërgerd. Sith deed alsof hij niets gehoord had. “Dat kernafval komt natuurlijk uit onze tijd,” zei Fleur opeens. “Er moeten gevolgen zijn van dat spul dus ik denk dat dit een andere versie is van de prehistorie, dus de 2e dimensie van het Trias, de Jura en het Krijt!” “Knap bedacht,” vond Ceciel. Opeens klonk een luid gekraak. De Dinosauriër had zijn hoogtepunt bereikt en de vulkaan kraakte luid en viel om als een opgeblazen gebouw. De kinderen maakten dat ze wegkwamen. Ze liepen zo hard als ze konden en zo`n halve kilometer verderop zagen ze het beest tegen de vaten aan beuken. Opeens werd het beest gehuld in een groene wolk. Het krijste en brulde en als het had kunnen praten, dan had hij het zeker uitgeschreeuwd van de pijn. Hij beukte op de grond en viel neer. Hij groeide en werd steeds enger en lelijker. Hij kwijlde en stond op. Ze wilden niet weten wat hij daarna ging doen.
Stomtoevallig was daar opeens de draaikolk weer. Ze hadden niets te verliezen. Tegelijk sprongen ze erin en belandden op de koude tegels van de ’70. “Hè jongens,” zei Dandy. ”Ik bedenk me opeens dat de zeventiger jaren bekend stond om de hippiebroeken.” Ze keken hem stomverbaasd aan, maar gingen er verder niet op in. “Wat we moeten doen,” zei Sith gewichtig,” is die poort sluiten. Voor altijd. Voor de tijd van die dinosauriërs kunnen wij niets doen. De vraag is alleen, hoe?” “Misschien kunnen we jou machientje proberen te vinden,” zei Fleur bedenkend.”Dat is het!” schreeuwde Sith. Zo kwam het dus dat de hele groep het apparaatje van Sith ging zoeken. Er was geen kip op straat en alles was gesloten. Ze zochten en een triomfantelijke kreet van Gabrielle deed ze daarvan weerhouden. “Ik heb hem!” zei ze en ze glunderde. “Oké, laten we maar duimen,” zei Sith toen iedereen er was. Hij richtte op de muur en drukte op de groene knop. De groene draaikolk kwam tevoorschijn, maar ook het hoofd en de nek van zo`n monster. Hij brulde, maar werd steeds kleiner. Hij begon in de rondte te draaien en verdween toen, met een flits. De muur werd gewoon en een betoverende glittering gleed over hun hoofden. Het verdween naar het vulkaanpark en dat werd weer normaal. Met een ruisend geluid verdween het uit het zicht. “Ik denk dat alles weer normaal is,” bevestigde Sith. De anderen knikten. “We moesten maar weer es naar huis gaan.” Ceciel wendde zich tot Fleur. “Het was leuk je te leren kennen. Maar we moeten weer naar onze tijd, naar 2004 (Daar komen ze vandaan).” Ze was stil en zei toen:”Nou…eh…vaarwel, dan maar.” “Ik zal jullie nooit vergeten,” zei ze. Sith drukte op de rode knop en de blauwe draaikolk verscheen weer.”Ceciel, ga jij maar eerst,” zei Sith. “Dag Fleur!” riep ze nog en daarna sprong ze in de draaikolk. Ze namen een voor een afscheid en sprongen een voor een in de draaikolk. Op een gegeven moment bleef Fleur alleen achter. Ze grijnsde en ging op weg naar huis. Ceciel wachtte de rest op. Hun wereld was weer groen en blij. Iedereen was buiten en snoof de frisse lucht op. Ze gingen naar Sith zijn huis. Ze namen alles door en noteerden alles. Om 9 uur namen ze afscheid en gingen op weg naar hun eigen huis. Sith ging in zijn pyjama voor zijn computer zitten om nog wat toe te voegen aan hun verhaal. Hij ging er goed voor zitten en typte in:Als we nog eens zo`n avontuur beleven, ga ik voorlopig uit de club (geintje). Waarschijnlijk gaan ze dan niet aan het werk omdat ik alles bedenk. Ik ben niet van plan ermee te stoppen, want het is superspannend. Het is zoiets als een droom die werkelijkheid word.
Groeten aan de redactie van het WORLD TRADE NEWS.
Sith Mable, Dandy Feather, Ceciel Blakeway en Gabrielle Kern.
En hij zette de computer uit…
Je kunt je reactie direct naar Cindy sturen: cindy.tieleman@12move.nl
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
