De vrienden
door Moniek Peters,
illustratie van Kimberley
“Dit is de voicemail van Esmee Verburg, ik ben er even niet. Spreek een bericht in naar de piep, dan bel ik je zo gauw mogelijk terug…PIEP” Verdorie, Chantal legt de telefoon neer en kijkt om zich heen. Ze moest Esmee hebben. Ze gaan vanavond naar vrienden in Nijmegen, maar ze wist niet hoe laat ze moesten gaan. Alsof Esmee wist dat Chantal haar moest hebben, ging de deur open en kwam Esmee binnen. “Hoi Chantal, hoe laat gaan we vanavond, ik heb Michiel al gebeld, maar niemand nam op.” Vroeg ze toen ze binnen was. “Ja, maakt niet uit, wacht ik zal Cas even bellen” Cas is de vriend van Chantal, ze zijn allebei 18 jaar. Esmee heeft met Michiel, ze kennen elkaar al jaren en zijn elkaar’s beste vrienden. Cas en Michiel zijn al in Nijmegen, Jasmijn en Steven, die wonen in Nijmegen.
Het zestal is al jaren onafscheidelijk. Dit jaar waren ze allemaal geslaagd en zijn ze allemaal een andere kant op gegaan, Jasmijn en Steven gingen Nederlands studeren in Nijmegen, Michiel en Cas gingen naar de bouwvakkerschool en bleven bij hun ouders wonen in Doetichem en Chantal en Esmee gingen werken op een kantoor, en bleven bij hun ouders tot ze een huis vonden. Die hebben ze in middels gevonden en wonen ze nu met zijn tweeën, maar Michiel en Cas zijn er ook vaak te vinden.
“Hoi, met Cas” Cas nam zijn telefoon als snel op, “hoi, met Chantal, we komen vanavond, maar we weten niet hoe laat we er moeten zijn, weet jij dat?” Vroeg Chantal in een adem “Even wachten, moet ik even vragen, Steven, hoe laat hebben we een tafeltje gereserveerd in dat restaurant? 7 uur klinkt er op de achtergrond, Chantal, we hebben 7 uur een tafeltje, als jullie er om half 7 zijn is het goed”
“Oké, zie ik je straks, Kusje” Chantal legt de telefoon neer. “En hoe laat?” Half 7 in Nijmegen, ze hebben een tafeltje gereserveerd in een restaurant” Ow, wat leuk, roept Esmee uit “Ik ga mijn spullen pakken, weetje, Chantal, ik moet je wat vragen mag dat? “Natuurlijk, wat is er” Esmee’s gezicht staat in een keer heel erg serieus. “Nee, laat maar, het interesseert jou toch ook niet” “Esmee, je kunt me alles vertellen, echt waar, er is wat aan de hand, daarvoor ken ik je al veel te lang, is er iets met Michiel? “Jah, ik weet niet wat ik ervan moet denken Chantal, gister toen ik hem aan de telefoon had, zei hij haast niks, toen hoorde ik Cas op de achtergrond roepen: ‘Michiel, nu ben je betrap jochie,’Toen gooide hij de hoorn erop, ik wilde hem terug bellen, maar hij had hem uitgezet, en hij heeft hem nu nog uitstaan, ik had Cas al gebeld, maar hij zei dat er echt niks was, maar ik ken Michiel, hij doet niet zomaar zo raar” Esmee had de tranen in haar ogen staan.
“Wat raar, weetje, ik bel wel even, momentje” Chantal pakte haar telefoon en liep naar boven. Ze draaide het nummer van Michiel. “Met Michiel” “Hoi Michiel, met Chantal, luister even, wat is er aan de hand met jou, Als Esmee belt, neem je helemaal niet meer op, en wat was er gister avond nou?” Het was even stil aan de andere kant van de lijn, maar toen hoorde Chantal een zacht gesnik, “He shit, hij huilt” dacht Chantal”He, gaat het? Ik wilde je niet boos maken hoor” “Nee, jij kunt er niks aan doen, maar ik heb gister met een ander meisje gezoend, ik was dronken denk ik, ik wist niet wat er gebeurde, alsjeblieft Chantal, vertel het niet tegen Esmee, ik wil haar echt niet kwijt” Toen was Chantal even stil, Michiel is haar beste vriend, Esmee haar beste vriendin, moest ze het echt niet zeggen, of juist wel. “Weetje Michiel, ik zeg niets tegen Esmee, maar doe het dan ook nooit meer, heb je dat begrepen” “Jah, erg bedankt Chantal, en nee, ik zal het nooit meer doen, tot straks” “Tot straks en geef een kus aan Cas van mij “Nee, ik doe hem wel de groetjes, doeg” Lachend legde Chantal de telefoon neer, maar het zat haar toch een beetje dwars, dat ze niks mocht zeggen tegen Esmee. Toen ze terug naar de woonkamer terug liep kwam Esmee haar al tegemoet. “En, wat zei hij?” “Er was niks gebeurd, ze waren gewoon een beetje aan het dollen, Michiel legde de telefoon neer, omdat hij bijna stikte van het lachen, hij zette hem toen uit want zijn batterij was op, snap je?” “Nee, want het hele gesprek was hij erg stil, had hij toen ook al de slappe lach?”
“ Ach Esmee, ze waren dronken, en je weet hoe Michiel dan word:” Chantal sloeg een arm om Esmee heen en samen schoten ze in de lach “Wat doe ik toch weer moeilijk, ik maak altijd overal een probleem van, sorry dat ik je erbij heb laten betrekken:” Ach, maak niet uit, daarvoor ben ik je beste vriendin”.
Ondertussen in Nijmegen zaten Cas en Michiel op hun kamer te praten.“Ik voel me er toch wel rot over hoor, dat ik met een ander meisje hebt gezoend” zucht Michiel “Ik had het nooit mogen doen, en jij had er toch wat van kunnen zeggen” “Ja, ik weet het, maar jij was een beetje dronken en ik ook. Ik kan er toch ook niks aan doen, jij hebt haar uitgedaagd hoor:” Verdedigde Cas zichzelf. “Je hebt gelijk, ik denk dat ik het helemaal niet tegen Esmee vertel, maar ja, Chantal weet het al” “Chantal? Hoe komt die daar dan bij?” Vroeg Cas. “ Esmee had al een zodanig vermoede toen we aan de telefoon zaten, Chantal heeft me toen gebeld en ik heb het haar verteld, ik kan wel blijven ontkennen, maar daarvoor kent Chantal me te goed” Michiel staat op en loopt weg “Ik ga even een stukje lopen” “Ja, is goed, ik zie je straks weer”
“Chantal, waar is mijn treinpasje?” Roept Esmee vanaf haar kamer. ” Weet ik niet, wat moet ik ermee?” roept Chantal terug “Schiet op we moeten gaan!” “Ik heb hem al, ik kom eraan”. Ongeveer na 2 uur komen ze aan in Nijmegen, Jasmijn staat hun al op te wachten.“Hè Meiden” roept Jasmijn “Hier sta ik!” “Kijk daar staat Jasmijn” zegt Esmee tegen Chantal, ze rennen op Jasmijn af, ze hebben elkaar heel wat te vertellen. “Waar zijn Michiel en Cas” vraagt Esmee “Ze zouden ons toch op komen halen?” “Ze konden niet, daarom sta ik hier”zegt Jasmijn “Kom, ga mee naar ons huis, het is ongeveer 10 minuutjes lopen” Onderweg praten ze honderduit over wat ze hebben gedaan de afgelopen 2 á 3 maanden. Toen ze bij het huis kwamen, stonden Michiel en Cas al buiten, Chantal vliegt Cas om de nek. “He schat, fijn dat ik je weer zie, ik heb je gemist” Chantal geeft Cas een kus. Esmee en Michiel zeggen elkaar niets, kennelijk is Esmee toch nog boos. Toen ze naar binnen liepen, vroeg Chantal aan Esmee, waarom ze Michiel niets zegt, haar antwoord is “daarom niet” en boos liep ze naar boven.
Even later komt Michiel naar Chantal toe “ Heb jij soms wat tegen Esmee gezegd of zo, ze zegt helemaal niets, ik kreeg niet eens een kus” Michiel klinkt wat verdrietig “nee, ik heb niks gezegd, maar ze heeft wel een vermoede, voor haar hou je het niet verborgen hoor, ze kent je daarvoor al veel te lang. Ga naar haar toe en vertel het, anders schiet het niet op hoor:” Chantal heeft er eindelijk spijt van dat ze niets tegen Esmee heeft gezegd. Kennelijk heeft Chantals advies geholpen, Michiel gaat naar Esmee toe.
“ He Esmee, ben je boos?” vraagt Michiel voorzichtig. “Nee, maar...” Esmee heeft bijna de tranen in haar ogen staan: “Maar wat?” “Ik weet wel dat je bent vreemdgegaan. Je hebt gisteravond met een meisje gezoend hé?” Het was even stil toen zei Michiel “Jah, ik heb gezoend met een meisje, maar ik wou het helemaal niet, en hoe weet jij het? Chantal heeft helemaal niks gezegd, tenminste dat zei ze” ”Wat!? Wist Chantal dit, en dat zegt ze me niet. Nou en dat noemt zich een echte vriendin” Esmee laat zich op bed vallen: “Ik ga naar huis, nadenken over ons. Dit kan niet verder zo, Michiel. Ik denk dat we het beter uit kunnen maken. Ik ken jou langer dan vandaag, je blijft hier een week, en in die week ga je uit je dak en jij bent een vrouwenversierder, vrouwen vinden jou leuk, ik ook. En dit is zeker niet de eerste keer dat dit gebeurt hoor. Michiel, het is uit” Dit kwam als een klap voor Michiel, dit had hij nooit verwacht. Esmee loopt de door uit maar Michiel houdt haar tegen. “Wacht even jij, ik hou van jou hoor Esmee. En dat meen ik” “Dat weet ik ook wel, maar het kan zo niet verder. Ik ga zeggen dat ik naar huis ga, doei” Michiel blijft verslagen staan. “Shit” denkt hij, “ Het is nu over, het is over, het is over…het is over…het is over…” Hij laat zich op het bed vallen. Hij is haar kwijt. Esmee is weg.
“Chantal, ik ga naar huis” Esmee komt de kamer binnen. “Huh? Waarom dat? Weet je het?” Chantal loopt naar Esmee toe. “Ja, ik weet het. Ik kende Michiel er te goed voor om dat niet te weten. En jij wist het ook Chantal, waarom vertelde je me niets” Esmee klinkt boos en verdrietig tegelijk. “Ja, sorry, maar ik wilde niet dat ik je kwets” Chantal voelt zich erg schuldig “Nou, je wordt bedankt hoor, en dan noem je jezelf een vriendin. Ik ga naar huis”
Verslagen bleef Chantal staan. Ondertussen had Michiel het tegen Cas en Steven gezegd. Iedereen voelde zich een beetje rot, maar Steven en Jasmijn gaan wel uit. Later die avond zat Cas samen met Chantal op het terras. Het was een mooie avond, maar niet iedereen voelde zich even goed.“ Ik hoop, dat het goed komt tussen Michiel en Esmee. Ik had het haar ook moeten vertellen:”Chantal kroop dicht tegen Cas aan. “Wil je me beloven dat je dit nooit zou doen, en als je het doet vertel het dan ook eerlijk tegen me” Chantal kijkt Cas vragend aan. Die zucht diep “Ik zal het dan eerlijk vertellen, dat meen ik” Hij kust Chantal. Ze zitten een tijdje zo, totdat Michiel buiten komt. “Hoe gaat het?” Cas staat op en gaat naar Michiel toe. “Ach, het gaat wel. Ik heb het gewoon verpest bij Esmee, het is ook niet de eerste keer. Maar Esmee is de enige van wie ik hou. En dat meen ik, maar ze gelooft me niet. Zouden jullie niet een keer met haar willen praten? Ik had haar al gebeld, maar ze nam niet op, toen ik anoniem belde, en mijn naam zei, hing ze op” Je kon zien dat Michiel er echt spijt van had. Hij is best een nuchter type en zegt gauw “ach, laat maar” of “maak niet uit, zo is het leven” maar nu deed hij er alles aan om Esmee terug te krijgen. “Ik bel haar wel even” Cas stond op en liep naar de telefoon. “ Met Esmee” Esmee klinkt verdrietig. “Hoi Esmee, met Cas. Ik wil even met je praten. Kan ik naar je toe komen?” “Maar je zit toch in Nijmegen?” ”Jah, maar ik kom wel naar je toe, ik moet met je praten” “Nee, laat maar, ik kom wel naar jou toe, ik zit toch nog in Nijmegen, ik wilde niet naar huis gaan. Eindelijk mis in Michiel nu al, ik kom naar je toe” Esmee hing de telefoon op en Cas liep weer naar buiten. “En, wat zei ze?” vroeg Chantal.
“Uhm, ze komt hier naartoe” ”Huh? Was ze dan niet terug naar huis?” Verbaasd kijkt Michiel Cas aan.”Nee, ze was niet na huis gegaan. Ze zat in een cafeetje wat te eten” “Ik denk dat ik dan maar even weg ga, dan kunnen jullie praten, Chantal, ga je mee?” Michiel keek Chantal vragend aan. “Jah, ik ga mee, dan kunnen ze praten:” Ze geef Cas een kus “Succes hè, en bel maar als er wat is.”
Ongeveer 10 minuten later kwam Esmee. “Hoi Cas, je wilde met me praten? Het gaat zeker over Michiel, hij heeft je zeker overgehaald om bij hem te blijven. Of niet soms” Esmee klinkt heel erg kwaad. “Esmee, rustig nou. Michiel heeft niks gevraagd. Het was eindeluk een idee van Chantal. De ruzie tussen jullie gaat ten koste van onze vriendschap, begrijp je dat? Kunnen jullie het niet gewoon goed maken, er hoeft dan ook geen relatie te komen, maar gewoon, dat jullie geen ruzie meer hebben. Dat zou ook beter zijn voor ons” “Hij heeft het er zelf naar gemaakt. Ik heb hem al zovaak verteld dat het zo niet langer kan. Maar Michiel gaat natuurlijk gewoon lekker stappen en lekker meisjes zoenen. Fijn hoor, als je een vriendin thuis hebt zitten. Daarom heb ik het uitgemaakt. Michiel is nog steeds de liefde van mijn leven hoor, maar zo niet meer” “ Ja, maar Michiel dan. Weet je wel wat het voor Michiel betekent en…” “ Michiel, Michiel” onderbreekt Esmee hem “Altijd Michiel, denk je dan nooit eens aan mij, over hoe ik me voel” “ Jawel Esmee, natuurlijk wel, natuurlijk denken we ook aan jou” “Waarom heb je het dan in godsnaam de hele tijd over Michiel. Met Chantal zit je zeker ook de hele tijd over Michiel te praten: ‘Ow, wat is Michiel toch zielig’ ‘Ow, wat heeft Esmee hem toch aangedaan” Boos staat Esmee op “Ik ga naar huis, en nu ga ik echt. Ik dacht dat ik aan jullie nog wel wat had, dat jullie me zouden steunen, maar nee, ik zie het al” Esmee is nu echt heel boos.
“Esmee, wacht nou” Cas probeert haar tegen te houden: ·”Blijf van me af!” Esmee geeft Cas een klap in zijn gezicht. “ Ach, stomme trut, rot nou maar op” Cas ontploft bijna van woede. Hij pakt de telefoon en belt Chantal op. “Heej Chantal, komen jullie, Esmee is weggegaan, ik vertel het thuis allemaal wel” “Ja, is goed, we komen eraan” Als Michiel en Chantal thuis komen vertelt Cas het hele verhaal. “Heeft ze jou echt geslagen?” Michiel kan het eigenlijk niet echt geloven, maar daarna barst hij in lachen uit “ Een meisje heeft jou geslagen, een meisje…haha…Cas, lekker hoor. Weetje, ik ga naar bed, ik denk nu niet meer over Esmee na, ik ga slapen. Welterusten:” Bij de deur draait hij weer om. “Cas, bedankt” Dan loopt hij weg. “Waarvoor?” maar Michiel hoort hem al niet meer, verbaast kijkt Cas hem na, hij is me toch een rare, denkt hij in zichzelf. “ Ik ga ook na bed, kom je ook zo?” Chantal gaat ook weg. “ja, ik kom eraan, even dit opruimen.
Als iedereen ligt te slapen, zijn Jasmijn en Steven nog volop aan het feesten. Maar echt leuk vind Jasmijn het toch niet. Ze gaat naar Steven toe, en vraagt of hij mee naar huis gaat. Even later lopen ze de discotheek uit. Dan staat Jasmijn ineens stil. “Kijk Steven, daar ligt iemand, even kijken wie dat is hoor:” Jasmijn loopt er naartoe en staat daarna even stil “Steven!” schreeuwt ze. “Het is Esmee, maar ze beweegt niet meer. Help nou!” Steven komt eraan gerend. Hij bukt en gaat over Esmee heen hangen.“ Esmee…Esmee…Toe nou Esmee, zeg wat!” Steven kijkt Jasmijn aan “wat sta je daar nou, help liever even mee, we nemen haar mee naar huis” “moet er geen ambulance komen dan?”“Nee, ik heb E.H.B.O gehad, ze is alleen in slaap gevallen” Steven tilt haar op en samen dragen ze Esmee naar huis, het is gelukkig niet zo ver, na 2 minuutjes zijn ze er. “Shit, iedereen slaapt al. Pak gauw een sleutel” Steven probeert Esmee stevig tegen te houden, want ze wordt steeds slapper. Toen ze binnen waren, werd Esmee bewusteloos.
“ Maak de andere even wakker, snel” Jasmijn rent naar boven en klopt op de deuren. ” Wakker worden, Esmee is bewusteloos” Schreeuwt ze. Michiel steekt zijn kop om de deur. “ Doe niet zo hysterisch, wat is er?” vraagt hij slaperig. Cas en Chantal waren onderhand ook al wakker.
“ Rustig Jasmijn, wat is er gebeurd” ” Nou, we liepen de discotheek uit, en toen zag ik iemand liggen. Het was Esmee. Ze sliep. Maar toen we thuis kwamen werd ze bewusteloos. Ze ligt beneden op de bank “ Jasmijn ziet helemaal bleek. Cas en Michiel rende naar beneden en belde een ambulance. Chantal ging naar Esmee toe, die heel bleek zag. Ze lag op de bank en was bewusteloos. De ambulance was er snel. Die zeiden dat Esmee een overdosis drugs had gehad. “ Er mag 1 iemand mee naar het ziekenhuis, wie gaat er mee?” Ze keken elkaar aan. Steven ging mee. Zo zaten ze midden in de nacht in de huiskamer.
“ Het is allemaal mijn schuld, ik had nooit met iemand mogen zoenen, dan was dit nu niet gebeurd:” Michiel staart voor zich uit.
” Ach niet, we zijn hier allemaal schuld van. We gaven haar de schuld van de breuk met jou, maar het is natuurlijk haar schuld helemaal niet” Chantal zucht diep. “zal ik even naar het ziekenhuis bellen?” “ Doe maar “ Chantal staat op en pakt de telefoon. Ze draait het nummer van het ziekenhuis. “ Met het Radboud Ziekenhuis Nijmegen, met wie spreek ik” “ Met Chantal de Bruin, ik heb een vraagje, een vriendin van mij Esmee Verburg is hier vanavond binnengebracht, is er al nieuws over haar?” “ Momentje, ik zal u even doorverbinden met de afdeling” Er klinkt een lange piep “ Met afdeling eerste hulp, waarmee kan ik U helpen? “ Met Chantal de Bruin, heeft U wat informatie over Esmee Verburg, ze is er hier vanavond binnengebracht” “ Er is al iemand bij haar, ik mag verder geen informatie aan U doorgeven, kan ik Uw naam doorgeven, dan word U zo snel mogelijk door die persoon teruggebeld”“ Ja, is goed. Bedankt”Chantal legt de hoorn neer en loopt terug naar de woonkamer. Een stel vragende ogen kijkt haar aan. ” Ze mochten geen informatie doorgeven, omdat Steven er al bij was. Ze hebben mijn naam doorgegeven en Steven zal ons zo bellen” “Ik hoop dat Steven zo belt:” Michiel had het nog niet gezegd of de telefoon gaat. ” Wie neemt er op?” Jasmijn kijkt de kamer rond. “ Ik neem wel op” Cas loopt naar de telefoon. “ Met Cas “ “ Hoi, met Steven, Esmee is in coma…” Steven stem klinkt zacht “ Is ze in levensgevaar “ “Nee, maar ze kan er wel verwondingen aan overhouden. Ze is onderkoeld geraakt onderweg in de ambulance. Er moet iedere dag iemand bij blijven, maar ik ben erg moe, zou er iemand anders willen komen?” “ Ik zal het vragen. Er komt zo iemand. Bedankt” Cas legt de telefoon neer “ Esmee ligt in coma” Iedereen kijkt Cas verschrikt aan, dit hadden ze toch niet verwacht. “Maar ze is niet in levensgevaar” Vervolgd hij zijn verhaal “ Er moet wel altijd iemand bij haar zijn, van het ziekenhuis moet er iemand uit haar omgeving erbij. We zouden dus het af moeten wisselen, nu is Steven, wie wil zo dadelijk” Michiel wil wel. Als hij later die avond naar het ziekenhuis vertrekt, gaan de andere naar bed. Moe en verdrietig, want Esmee blijft toch hun vriendin.
“ Esmee…meisje wat heb je in godsnaam gedaan joh” Michiel zit langs het bed van Esmee, ze ligt nog in coma. Steven is net weggegaan. “ Het spijt me, het spijt me heel erg. Maar jij was ook onredelijk Esmee, je gaf me niet de kans om iets tegen je te zeggen. Ach, wat zit ik hier nou dom te lullen. Je hoort me toch niet” Michiel staat op en loopt naar het raam. ” Ik hoorde je wel” hoort hij achter zich. “ Esmee, je bent wakker, wacht, ik ga even een zuster halen:” Toen Michiel terug kwam sliep Esmee alweer. De zuster noteerde dat ze wakker was geweest en ging weer weg. Hij ging langs haar bed zitten en zuchtte: “ Misschien hoor je dit ook wel. Ik hou van je, Esmee.”
Het was toen een lange tijd stil, maar opeens begon Esmee weer te praten “ Ik hou ook van jou, Michiel. Kom alsjeblieft weer bij me. Het spijt mij ook “ Esmee had de tranen in haar ogen staan. “ik was inderdaad onredelijk. Ik liet je ook niet uitpraten. Het spijt me” Michiel liep naar haar toe en sloeg de armen om haar heen: “Nu blijf ik voor altijd bij je, ik zal het nooit meer doen” Hij gaf Esmee een kus “Ik ga, Chantal komt nu, ik ga slapen en kom vanmiddag weer langs. Love you”
Toen Michiel weg was, viel Esmee in slaap. Maar niet lang daarna werd ze al weer wakker. Chantal en Cas zaten langs haar en hadden bloemen bij zich. “Heej meisje, wat heb je ons nou weer aangedaan” Chantal zet de bloemen op haar nachtkastje.
”Ja, sorry jongens. Maar toen ik bij jullie weg kwam, was ik zo kwaad. Ik ben naar een discotheek gegaan, maar ik zag daar Jasmijn en Steven. Ik wilde hen liever niet zien, dus ik ging naar buiten. Buiten zag ik een groep jongeren, die xtc-pillen verkochte, ik heb er van hun 1 gekregen, vraag me niet waarom. Ik ben toen onwel geworden. Ik ben echt zo blij dat Steven en Jasmijn me hebben gevonden. Ik snap ook niet waarom ik het heb gedaan. Maar op jou Cas, op jou was ik nog het kwaads. Maar nu niet meer hoor:” Esmee zakt wat dieper onder de dekens. “Ik ben nog erg moe, ik denk dat ik zo weer ga slapen. Blijven jullie hier?”“Jah, wij moeten hier blijven van het ziekenhuis, er moet constant bewaking bij je zijn. Ga maar slapen, we wachten tot je wakker word:” Chantal gooit de dekens over Esmee heen. “Welterusten” 2 minuten later slaapt ze. Dan komt er een zuster binnen. “ Zijn jullie vrienden van Esmee Verburg” “ Ja, ik ben Cas Jansen en dit is mijn vriendin Chantal de Bruin” Stelt Cas hun zelf voor. “ Ik ben zuster Lieke en ik kom wat informatie over Esmee Verburg op halen, want ze slaapt nu. Kan ik even met jullie spreken?” Ze maakt een vriendelijk gebaar naar het kamertje naast de kamer van Esmee. “Ja, natuurlijk” Chantal en Cas lopen achter haar aan naar het kamertje. “ Esmee Verburg, dat is de enige informatie die we over haar hebben. Hoe oud is ze?” “ Esmee is 18, en ze is jarig op 12 mei.” Lieke schrijft alles op “ Heeft ze medicijnen?” “Nu niet meer, maar vroeger had ze astma, totdat ze ongeveer 12 was” “Waar is ze geboren?” “Doetichem” “Heeft ze vaker in het ziekenhuis gelegen en om welke reden?” “ze had vroeger een ernstige vorm van astma, daardoor lag ze best vaak in het ziekenhuis gelegen.” “ Oké, bedankt, we gaan vanmiddag bloed proeven met haar doen, om te kijken welke stoffen ze precies heeft ingenomen en wat de gevolgen ervan zijn. Zou je even kunnen waarschuwen wanneer ze wakker wordt, dan kunnen we haar meenemen naar de onderzoekkamer” De zuster gaat weg.
”Zullen wij naar huis gaan, dan kan Jasmijn hiernaar toe gaan:” Chantal gaat naar het kamertje van Esmee, pakt haar spullen en samen met Cas gaat ze naar huis. Die avond mocht Esmee naar huis, omdat ze goed vooruit ging. Michiel en Esmee hebben samen een huis gekocht. Cas en Chantal ook, naast die van Esmee en Michiel. Jasmijn en Steven gingen verder met hun studie, en kwamen vaak bij de andere op bezoek. Ze leefde nog lang en gelukkig.
Je kunt Moniek mailen: moniek1988@hotmail.com
Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
