De Chrissen
door Rianne Wijmenga

'Hé Chris, heb jij al iemand voor het schoolbal?' Angelique haalt een nagelvijltje uit haat tas en begint haar nagels te vijlen. Het meisje naast naar schudt haar hoofd. 'Ik ben nog niet gevraagd.' Angelique kijkt haar aan. 'Oh, mevrouw moet gevraagd worden,' zegt ze smalend. 'Hallo! We leven nu in de eenentwintigste eeuw, hoor. Meisjes zijn niet meer afhankelijk van de jongens.' Ze kijkt het meisje aan. 'Ik zou maar snel iemand vragen, Chris, voordat alle leuke jongens op zijn.' Chris staat op. 'Zal ik doen.' Ze zwaait haar tas over haar schouder en loopt weg. Wie wil er nou met haar naar het schoolbal? Angelique heeft makkelijk praten. Die is populair met haar blonde haar en opgemaakte gezicht. Chris moet toegeven dat haar vriendin er echt leuk uit ziet.

Chris verlaat de school. Ze loopt naar huis. Ze woont namelijk zo dicht bij de school dat ze makkelijk kan lopen. Als ze door de winkelstraat loopt bekijkt ze zichzelf in een winkelruit. Christina, door iedereen Chris genoemd; veertien jaar oud; schouderlang, bruin haar; blauwgrijze ogen. Niet bijzonders. 'Ach, anders ga ik gewoon niet. Lekker makkelijk,' zegt ze tegen zichzelf. Maar dan denkt ze aan de gezelligheid op de schoolfeestavonden.Nee, dat wil ze niet missen. Dan maar alleen gaan? Ze zien haar al aankomen. 'Hé Chris, met wie ben jij?' 'Ik ben alleen.' Dan ligt ze er de rest van het jaar uit.

In gedachten verzonken loopt ze verder. Wie zou er met haar naar het feest willen gaan? Joost gaat vast met Inge; Angelique gaat Thom vragen; Daan en Emma zijn al twee maanden samen; Roelof is smoor op Elisa en zo hebben ze allemaal wel wat. Als het geen vriendinnetjes is, zien ze er wel dom uit, of zijn ze te macho. Als Chris bij huis aankomt, heeft ze de meeste gehad. 'Jammer Chris,' besluit ze, voor ze het huis in gaat, 'deze keer geen schoolfeest voor jou.'

De volgende dag vraagt Angelique weer met wie Chris gaat. 'Ach, ik denk dat ik maar niet ga. Wie wil er nou met mij?' Angelique zucht. 'Chris, iedereen heeft wel iets waardoor hij of zij leuk is. En jij hebt vast wel iets wat iemand leuk vindt.' Dan vertelt ze dat ze met Thom naar het feest gaat. Chris krijgt tot in de details te horen hoe Angelique hem gevraagd heeft. Ze luistert met een half oor. De woorden van Angelique draaien in haar hoofd. 'Jij hebt vast wel iets wat iemand leuk vindt.'

's Avonds in bed denkt Chris erover na. Er is vast wel iemand die mij leuk vindt. Maar wie? Ze moet die persoon vast nog ontmoeten. Ze zucht diep. Dit is hopeloos.

Even later zakt ze in een diepe slaap. En ze droomt. Ze droomt over het schoolbal. Chris zweeft erboven en kijkt neer op al die dansende, pratende en lachende mensen. Iedereen ziet er deftig uit, meisjes in lange jurken en jongens met stropdassen, maar er wordt popmuziek gedraaid. Plotseling ziet Chris zichzelf. Ze staat te dansen met een jongen! Het is een knappe, donkerblonde jongen, met groene ogen, die oplichten als hij lacht. De dansende Chris lacht en ziet er blij uit.

Dan wordt Chris wakker. Ze voelt zich prettig. De droom heeft haar zelfvertrouwen gegeven. Energiek kleedt ze zich aan. Als ze naar school loopt, weet ze dat ze niet alleen naar het schoolfeest hoeft.

Maar dat gevoel verdwijnt snel, als ze de jongen, een week voor het feest, nog nooit gezien heeft. Ze weet heel zeker dat hij met haar naar het schoolfeest gaat. Het enige probleem is dat ze 'm niet kent.

Tot overmaat van ramp wordt ze ziek. Gewoon griep, maar toch. Chris ziet het schoolbal aan haar neus voorbij gaan. Drie dagen ligt ze snotterend op bed. De vierde dag, een maandag, voelt ze zich gelukkig wat beter.

Die dag komt Angelique na school langs. Ze vertelt over vrijdag, over hoe ze gelachen hadden om Erik, die de lerares wiskunde te pakken had genomen met een nepspin op haar bureau en een nepvlieg in haar glas. Angelique vertelt het zo echt, dat Chris er erg om moet lachen. Zo erg, dat ze bijna stikt in een hoestbui. Angelique slaat haar op haar rug, tot Chris weer wat is bedaard.

Dan vertelt ze over die maandagochtend. Tijdens het eerste uur was de rector de klas in gekomen. Ze had verteld over een nieuwe leerling, die bij hen in de klas zou komen. Ze moesten aardig voor hem zijn. Het tweede uur kwam er een jongen de klas binnen. Angelique vertelt: 'Het was opeens doodstil. Iedereen keek hem aan. Hij werd rood, heel schattig. Maar Van Dam, de
oppasser die we hadden omdat tekenen niet door ging, redde hem, door hem te vragen iets over zichzelf te vertellen. Nou, hij vertelde dat hij Christian heette. Hij komt uit het zuiden, maar zijn vader had een andere baan gekregen en daarom zijn ze verhuisd.'

Angelique zucht diep. 'Volgens mij is Thom verleden tijd,' lacht Chris. 'Ja, maar ik kan moeilijk tegen hem zeggen dat ik niet meer met hem naar het bal wil. En ik ben niet de enige hoor. Hij was het gesprek van de dag.' Weer zucht ze diep. 'Ik denk dat je het zwaar te pakken hebt, An.' Chris kijkt haar vriendin aan. De verliefde blik in haar ogen kent ze maar al te goed. 'Heeft een van de meisjes hem al gevraagd voor het bal?' 'Nee. Iedereen heeft al iemand.' Dromerig kijkt Angelique voor zich uit. 'Je had hem moeten zien, Chris. Donkerblond haar, diepe, groene ogen. Echt een stuk.'

Chris verstijft. Donkerblond haar en groenen ogen? Zou hij... Nee, vast niet. Maar dan ziet ze haar droom weer voor zich. Ze ziet zichzelf dansen met de jongen. Misschien is hij het wel. Nee, zou ik een jongen kunnen krijgen die zo gewild is? Nou ja, iedereen heeft al iemand en zij nog niet. 'Haal je niets in je hoofd, Chris,' berispt ze zichzelf. Nog een keer ziet ze het beeld van haar droom voor zich. Er valt haar iets op wat haar nog niet eerder is opgevallen. Ze ziet wel alle meisjes van haar klas met 'hun' jongen dansen, maar ze kijken toch regelmatig haar kant uit. En ze kijken niet echt vriendelijk, hu blikken stralen boosheid uit en jaloezie.

'Wanneer kom je weer naar school, Chris?' Angelique onderbreekt Chris' gedachten. 'Ik hoop overmorgen.' 'Oké, zie ik je dan.' Haar vriendin zwaait. Even later hoort ze de voordeur dicht slaan.

De droom en Angeliques verhaal laten haar niet los. Zou die jongen echt degene zijn die met hààr naar het feest gaat? Uiteindelijk zet ze het idee van zich af. Het was maar een droom.

Die woensdag gaat Chris weer naar school. Ze heeft gisteren de hele dag lopen piekeren. Ze is tot de conclusie gekomen dat het maar een droom was, en dat het nooit iets zal worden tussen haar en die nieuwe.

Enthousiast wordt ze door Angelique en nog wat klasgenootjes ontvangen.Allemaal zijn ze blij dat ze weer beter is. Chris is blij met deze aandacht. Ze vergeet het schoolbal even. Van de meisjes krijgt ze de laatste nieuwtjes te horen over de leraren en klasgenoten. Vooral over de nieuwe jongen raken ze niet uitgepraat. Chris lacht er maar om. Wat een gedoe om zo'n jongen. Over een paar weken is hij net zo gewoon als de andere jongens in de klas.

Maar als ze de klas in komen, twijfelt ze aan haar eigen conclusie. De jongen is echt de jongen uit haar droom. Ze herkent alles aan hem. Zijn lach, zijn manier van bewegen. 'Dat is 'm,' fluistert Angelique overbodig. Chris knikt. 'Ik snap waarom jullie hem zo leuk vinden.' 'En jij dan?' vraagt haar vriendin. 'Gewoon, een jongen,' zegt Chris, met een lichte trilling in haar stem. Maar die hoort Angelique niet.

Chris loopt, zoals altijd, alleen naar huis. Hoe heeft ze ooit kunnen denken dat hij met haar naar het schoolfeest zou gaan. Die Christian had haar niet eens opgemerkt. Nou ja, alleen toen hij voor haar liep. Angelique kwam haar achterna. 'Chris!' had ze geroepen. Ze hadden allebei omgekeken. 'Ik bedoelde haar,' had Angelique superlief tegen Christian gezegd. 'Zij heet Chris.' Christian had Chris even aangekeken, kort gelachen en was doorgelopen.

Plotseling remt er een fiets naast Chris. Ze schrikt en springt een stukje op zij. 'Sorry,' zegt een stem naast haar. Chris wordt rood als ze ziet dat Christian naast haar gestopt is. 'Geeft niet,' stamelt ze. Christian blijft rustig naast haar lopen, met de fiets aan de hand.

'Luister eens,' begint hij aarzelend. 'Euh, ik weet niet hoe ik het zeggen moet, maar ik geloof dat ik jou al eerder heb gezien.' Chris staat stil. Zou het kunnen dat hij dezelfde droom had gehad? 'Vertel eens,' fluistert ze. 'Nou, ik droomde dat ik met jou naar een schoolfeest was. Ik snapte er niets van. Tot ik op deze school kwam. De ruimte leek op de hal. Alleen het meisje waarmee ik had gedanst kon ik niet plaatsen. En toen verscheen jij vanochtend.' Chris staat Christian met open mond aan. 'Heb jij dat ook gedroomd?' 'Ook?' De jongen kijkt haar verbaasd aan. 'Ja. Ik heb het ook gedroomd. Ik denk dat het een droom is over het komende schoolbal.' 'Daar heb ik over gelezen.' Christian wordt een beetje rood als hij zegt: 'Zou dat betekenen dat wij samen naar het schoolbal gaan?' Chris haalt haar schouders op. 'Misschien wel. Maar ik betwijfel of jij met mij daar naar toe zou willen.' Ze zet er stevig de pas in, en laat een verbaasde Christian achter.

Angelique is de volgende dag helemaal opgewonden. Ze heeft het de hele dag over het schoolfeest van morgen. Chris krijgt vijf keer te horen hoe ze haar haar gaat doen en nog vaker vertelt haar vriendin haar over wat ze aan doet.

Chris weet dat haar kansen om naar het bal te kunnen voorbij zijn. Ze is boos op zichzelf, omdat ze Christian gisteren zomaar heeft laten staan. Wat zal hij nu wel van haar denken? Vast niet veel goeds.

Maar het valt mee. Als Chris naar huis loopt, komt Christian haar achterna. 'Waarom deed je gisteren zo vreemd.' 'Het spijt me, maar je hoeft je tijd niet aan mij te verspillen.' Chris voelt tranen achter haar ogen prikken. Wat zegt ze nou toch? Christian zucht. Chris gaat sneller lopen, maar deze keer blijft de jongen bij haar. 'Als jij dat vindt...' begint hij. 'Wat zou er leuk aan mij kunnen zijn?' onderbreekt Chris hem. Christian kijkt haar verbaasd aan.

'Ach, laat ook maar.' Chris veegt zenuwachtig over haar ogen. 'Ga jij naar het bal?' vraagt ze, alsof er niets gebeurd is. 'Dat hangt er vanaf,' zegt Christian geheimzinnig. 'Waar vanaf?' Chris kijkt hem verbaasd aan. 'Of het meisje dat ik gevraagd heb met me mee wil.' Christian kijkt haar aan. 'En jij?' 'Ik ga niet. Geen zin.' 'Jammer,' zegt hij en stapt op zijn fiets. 'Tot morgen.'

Chris kijkt de jongen na. Zou hij dat menen? Nee, vast niet. Chris loopt verder naar huis. Als ze in de keuken wat gaat drinken, ziet ze dat er een brief voor haar ligt. Ze neemt 'm mee naar boven, legt 'm op haar bureau en vergeet 'm.

Als ze 's avonds har tas inpakt, vindt ze de brief. Nieuwsgierig scheurt ze de enveloppe open. Erin zit een lief kaartje, van beer met een bos bloemen in zijn poten op een bankje. Chris draait 'm om. Ze schrikt als ze de ondertekening ziet: 'Christian.' Ze gaat op de rieten stoel bij het raam zitten en leest wat er op de kaart staat. 'Hoi Chris. Misschien moeten wij onze droom maar laten uit komen. Ga je met mij naar het bal?'

De hele volgende dag kijkt Chris uit naar een moment alleen met Christian. Maar die is steeds omringd door jongens uit de klas. Dan maar wachten tot na school.

Gelukkig fiets Christian haar na het laatste uur achterna. 'Nou, Christian, ga je met dat meisje naar het schoolbal?' vraagt Chris hem. 'Ik denk het niet. Ik heb nog niet van haar gehoord.' 'Jammer. Ik ga namelijk wel.' Christian kijkt haar verheugd aan. 'Wat kijk je nou,' lacht ze. 'Ik ga met de leukste jongen van de klas. Ik heb met hem afgesproken om een kwartier voor het begin van het feest op deze plaats te zijn. Nou, ik moet weg.' Chris zwaait en rent naar huis.

Als Chris 's avonds naar school loopt, ziet ze Christian al vanuit de verte staan. Hij hangt over het stuur van zijn fiets en kijkt haar richting uit. Chris werpt nog even een blik op zichzelf in een ruit. Ze draagt een lange, zwarte rok, zwarte, leren laarsjes en een roze truitje met een glittertopje eroverheen. Zelfverzekerd zwaait ze naar Christian. Die zwaait enthousiast terug. 'Stap maar achterop,' zegt hij, als hij zijn 'partner' een goedkeurend knikje heeft gegeven.

Als ze het schoolplein op komen, dreunt de muziek hen al tegemoet. Als Christien zijn fiets op slot heeft gezet, geeft hij Chris een hand. 'Zou u zo vriendelijk willen zijn mij te volgen,' zegt hij met een deftige stem. Vrolijk lopen ze de school in. Als ze bij de groep van hun klas aankomen, wordt het stil. Alle meisjes kijken Chris jaloers aan. 'Gewoon een jongen, toch,' fluistert Angelique haar vriendin gemeen toe. 'Heel gewoon, ja,' fluistert die terug. Haar humeur is niet stuk te krijgen.

En half uurtje later staat iedereen te dansen. Net als in hun droom, werpen de meisjes soms jaloerse blikken op Chris en Christian. 'Hé Christian,' -'Zeg maar Chris, dat doen ze bij jou ook.'- 'Mag ik antwoord op mijn vraag van gisteren?' vraagt Chris. Christian kijkt haar verbaasd aan. 'Welke vraag?' 'Nou, ik vroeg je wat er leuk aan mij zou zijn.' De jongen lacht. 'Jij bent gewoon leuk.' 'En dat geloof je zelf?!' Al dansend slaat hij zijn armen om haar middel en trekt haar naar zich toe. 'Zou ik liegen?'

---

Je kunt je reactie op het verhaal direct naar Rianne sturen: rcwijmenga@zonnet.nl
Of ga naar haar eigen verhalensite: www.expage.com/mijnverhalen

Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!


omhoog    home