Naar de brugklas
door Stephanie Lem

Pieter lag in bed. Morgen was het zover: hij ging naar de brugklas. Hij kon niet slapen, zo zenuwachtig was hij! De hele zomer had hij nergens aan gedacht, maar sinds vorige week werd hij nerveus, het kwam ineens allemaal zó dichtbij! Hij had zijn boeken al gehaald en zijn rooster had hij met de post gekregen. Morgen had hij het de eerste 2 uur gym. Dat vond hij nog het ergste van alles. Want door zijn astma kon hij niet lang rennen. Op de basisschool wist iedereen dat hij astma had en niemand keek er vreemd van op als hij zijn medicijnen 'pufte'. Maar in zijn nieuwe klas kende hij niemand. Hij was bang dat ze hem zouden gaan pesten en dat hij geen vrienden zou krijgen.

Toen Pieter wakker werd verbaasde hij zich erover dat hij toch nog in slaap was gevallen. Hij voelde zich alsof hij de hele nacht had liggen piekeren. Zijn moeder keek door het kiertje in de deur. "Pieter, ben je wakker? Vandaag is de grote dag." 'Nou, voor mij hoeft die grote dag niet,' dacht Pieter. Maar hij liet niets merken, omdat hij niet wilde dat zijn moeder ongerust zou worden. Ze was al altijd zo bezorgd om hem vanwege zijn ziekte. "Heb je al je boeken? Heb je je brood? Vergeet je je medicijnen niet? Stop je als je niet meer kunt met de gym? En wees voorzichtig, het is 's ochtends altijd druk op de weg." zei zijn moeder bezorgd toen Pieter op het punt stond te vertrekken. "Ja, mam" zei hij en hij liet goed merken dat hij niet wilde dat ze zo bezorgd deed. Hij was nu groot en kon heus wel voor zich zelf zorgen.

Hij moest vandaag een kwartier eerder op school zijn dan normaal voor een korte kennismaking met zijn klas en zijn mentor. Hij zat in B1D. Op een groot vel papier in de hal stond dat hij naar lokaal 217 moest. Gelukkig stonden de lokalen met pijlen aangegeven, waardoor hij het lokaal makkelijk vond. Hij ging zitten op een lege stoel voor aan in de klas en bekeek zijn nieuwe klasgenoten eens. Hij kende niemand, al zijn vrienden waren naar een andere school gegaan. Er waren een paar jongens die hem wel aardig leken. Maar ja, als ze dadelijk zagen dat hij astma had wilden ze toch geen vrienden met hem zijn, dat wist hij zeker.

De mentor kwam voor de klas en zij dat ze allemaal iets over zichzelf moesten vertellen. Ze moesten het kort houden, want de les begon bijna. " Ik ben Mark, ik ben 13 jaar en ik woon in de Hoofdstraat." zei een kleine jongen me een uilenbril. "Ik ben Patrick, ik ben 12 jaar en ik heb astma. Ik vertel dat omdat ik voor en tijdens de gym vaak medicijnen nodig heb. Jullie weten het nu, dus jullie moeten niet flauw gaan doen dadelijk met de gym."

Pieter wist niet wat hij hoorde! Er zat nog een jongen in de klas met astma! En het was ook nog een van de jongens die hem wel aardig leek! Toen ze naar het gymlokaal liepen, ging hij naast Patrick lopen. "Ik heb ook astma," zei hij. En sindsdien waren het vrienden. Ze zijn nog nooit gepest, dat kwam ook omdat ze samen een spreekbeurt hadden gehouden over astma. Ze hadden er een 9,5 voor!

---

Ook jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!


omhoog    home