De aardbeving
door Leo Versnel
De hele vrije middag had Juan buiten gespeeld. Met al zijn vriendjes hadden ze gevoetbald tegen een stel jongens uit de buurt. Doodmoe liet hij zich in een stoel zakken. Hij was nog nooit zó moe geweest maar hij en zijn vrienden hadden lekker gewonnen! Moeder was het eten aan het klaarmaken. "Dek jij even de tafel?" vroeg ze. Mopperend stond Juan op. "Eigenlijk ben ik er veel te moe voor" zei hij. Toch pakte hij een tafellaken en legde dat over het tafelblad. Daarna 4 bordjes voor vader en moeder, voor zijn zusje en voor hemzelf. Nu nog een paar messen, lepels en vorken erbij en hij was klaar. Hij pakte eerst 4 vorken en daarna stak hij zijn hand uit om de messen te pakken.
Toen gebeurde er iets! Er klonk een hevig onderaards gerommel! Vol schrik bleef hij stilstaan nog met de vorken in zijn hand. De grond beefde onder zijn voeten. De kast waar hij voor stond schoof langzaam van hem weg! Overal kraakte en rammelde het! De lamp boven zijn hoofd zwaaide heen en weer en opeens vielen er stukken steen uit het plafond. Eén flink stuk zeilde vlak langs zijn hoofd naar beneden en Juan schoot meteen onder de tafel! Daar hoopte hij veilig te zijn voor de stenen. Maar lang duurde dat niet. De stenenregen bleef aanhouden. De verdiepingen onder hem stortten in en de vloer liep opeens helemaal schuin naar beneden! Doordat de vloer zo schuin lag schoof de tafel naar de muur. Juan kroop er vlug achteraan. Vlak bij hem hoorde hij het glas in de ruiten breken en glassplinters rinkelden op de vloer. Toen, met een donderend geluid, stortte de hele flat waar hij met zijn ouders en zijn zusje in woonde in elkaar! Het gerommel duurde een poosje maar opeens was het doodstil! Het hele plafond was naar beneden gekomen en dat lag nu in stukken gebroken boven op de tafel. Juan lag er nog steeds onder maar hij kon geen kant meer op! Overal lagen stenen en balken. Hij probeerde wel of hij wat weg kon schuiven, maar al gauw had hij in de gaten dat hij dat wel kon vergeten. Heel hard schreeuwde hij "MOEDER!". Maar niemand gaf antwoord.
José was de vader van Juan. Hij had de hele dag bij zijn baas gewerkt. Die had een slagerij en José liep naar huis met een plastic zak met vlees. Fluitend liep hij naar het huis van een vriendinnetje van Maria om zijn dochter daar op te halen. Even later liepen ze samen naar huis. Ze waren net onderweg, toen ook zij het gerommel hoorden. "Een aardbeving!", zei vader meteen. Zo vlug als ze konden renden ze door de straten naar huis. Maar al gauw zagen ze om zich heen dakpannen naar beneden vallen en huizen instorten. Ze schrokken natuurlijk vreselijk en wat voorzichtiger gingen ze verder. Ha, daar was hun huis al! Even konden ze niet verder omdat een huis vlak naast ze ook instortte en toen gaf Maria een schreeuw van angst! Hun hele flat zakte als een kaartenhuis in elkaar ... Vader rende naar de puinhoop die eens hun woning was. Hij riep "Juan" en "Lena" maar niemand gaf antwoord. Hier en daar braken branden uit. Water spoot uit gebroken leidingen.
Overal liepen mensen verdwaasd rond. Sommigen waren gewond, veel mensen liepen naar familie te zoeken. José begon met een paar buurmannen stukken puin weg te slepen. Steeds riep hij de namen van zijn vrouw en van zijn zoon. Zou er nog iemand levend uit al die stenen en balken kunnen worden gered? Opeens stonden de mannen stil. "Hoorde jij ook wat?", vroegen er een paar tegelijk. Iedereen luisterde aandachtig. En ja hoor! Daar riep iemand "MOEDER!". Maria hoorde het meteen. "Dat is Juan!" zei ze. Ondertussen waren er graafmachines en bulldozers in de straat verschenen. José wenkte één van de bestuurders en die kwam meteen hun kant uit. Voorzichtig tilde de machine een grote plaat aan de kant. Toen nog één. Mannen kwamen met schoppen om het puin op te ruimen. Maria hoorde Juan nog een paar keer roepen en iedere keer kon ze hem wat beter horen. Toen de machine weer een grote plaat wegschoof zagen José en Maria een tafel naast een gebroken muur staan.
Opeens zagen ze hoe de stenen vóór die tafel weggeschoven werden. Even later stapte Juan onder de tafel vandaan. Hij zat onder het stof, maar hij mankeerde helemaal niets! "Waar is moeder?"vroeg hij meteen. Dat wist niemand. Juan vertelde dat moeder in de keuken bezig was geweest en de reddingswerkers gingen meteen proberen de keuken te vinden. Een half uurtje later riep er één: "Ik zie een been!". José zag meteen aan de schoen dat het zijn vrouw was die daar lag. Voorzichtig haalden de mannen stenen en planken weg en een poosje later konden ze de vrouw onder het puin vandaan trekken. Maria zag meteen dat er bloed in het haar van moeder zat. Een hulpverlener voelde haar pols en hij zei: "Ze leeft nog maar ze is bewusteloos!". Moeder Lena werd naar een tent gebracht waar ook andere gewonden lagen. Een dokter maakte de wond op haar hoofd schoon terwijl José en de beide kinderen toekeken. Na een poosje sloeg moeder haar ogen op. "Wat is er gebeurd?", vroeg ze. José vertelde wat er allemaal was gebeurd. Gelukkig kon ze al gauw weer opstaan en met z'n vieren werden ze naar een tentenkamp gebracht. Daar woonden ze tot er weer een huis voor hen was. Voor deze vier was het goed afgelopen! En weet je voor wie ook? Voor een oude herdershond! Die had vlak bij de puinhoop van hun flat een plastic zak met vers vlees gevonden!
Voor meer verhalen van de Verhaaltjesopa Leo Versnel, ga naar: http://home.hccnet.nl/l.versnelOok jij kunt hier je kinderverhalen publiceren, en je illustraties aan kinderverhalen toevoegen.
Hoe meer mensen mee schrijven en tekenen, des te meer kinderen hebben plezier van onze verhalen.
Dus doe mee !!
omhoog home
